พายุแห่งอารมณ์

"เจ้ามันก็แค่สตรีที่ยอมศิโรราบให้แก่กิเลสของตัวเอง ไป๋ลี่หลิน! วิชาเซียนอเวจีของเจ้ามันก็เป็นเพียงเครื่องมือชั้นต่ำที่ใช้ปรนเปรอตัณหาของข้าเท่านั้น!" เสียงคำรามทุ้มต่ำของมู่หรงเทียนดังก้องไปทั่วตำหนักลับ จอกสุราหยกในมือหนาถูกขว้างกระแทกพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านด้วยแรงกดดันมหาศาล ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ดวงตาสีรัตติกาลวาวโรจน์จับจ้องร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ไป๋ลี่หลินสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นไอหยินที่พลุ่งพล่านในกายา นางกำกระบี่ประจำกายแน่นจนสันนิ้วขาวซีด "หากท่านมองข้าเป็นเพียงเครื่องมือ เช่นนั้นที่ผ่านมาท่านก็ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่ใช้สัญชาตญาณต่ำทรามตัดสินทุกอย่าง ท่านมันก็แค่คนโง่เขลาที่หลงระเริงในอำนาจจนมองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง!" "หัวใจหรือ?" มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าประชิดร่างนางในชั่วพริบตา มือแกร่งกระชากข้อมือเรียวของลี่หลินจนร่างของนางปะทะเข้ากับแผงอกกำยำ กลิ่นอายจันทราและกลิ่นกำยานไม้หอมแผ่ซ่านอบอวลไปทั่วพื้นที่ "ในโลกของข้าไม่มีที่ให้สำหรับความรัก มีเพียงความกระหายที่ต้องได้รับการเติมเต็ม... และเจ้า เจ้าก็คืออาหารอันโอชะเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าจะไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือ!" เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ได้รับไม่ใช่ความหอมหวานอ่อนโยน แต่เป็นรสชาติของเลือดฝาดและความโกรธเคืองที่เปลี่ยนผ่านไปสู่ความปรารถนาอย่างรวดเร็ว ลี่หลินพยายามขัดขืนด้วยการผลักไส ทว่าอ้อมแขนของมู่หรงเทียนกลับดุจกรงเหล็กที่หล่อหลอมจากเหล็กกล้า ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดซอกคอขาว ส่งผลให้กายาเซียนบริสุทธิ์ของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "ท่าน... ท่านมันคนใจร้าย..." นางครางแผ่ว ความโกรธที่เคยมีเริ่มมอดไหม้ไปพร้อมกับสัมผัสรุกเร้าของเขา "ร้ายกับเจ้าคนเดียวเท่านั้น ลี่หลิน" เสียงกระซิบพร่าเลือนของจอมมารเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความเผด็จการ เขาช้อนร่างนางขึ้นแนบอก เดินตรงไปยังเตียงไม้กฤษณาที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลิ่นอายหยินหยางที่บ่มเพาะมาเนิ่นนานเริ่มหมุนวนในอากาศ แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงจนเม็ดเหงื่อซึมตามผิวหนัง มู่หรงเทียนปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางอย่างเร่งร้อนด้วยมือเพียงข้างเดียว เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจากการกระตุ้นเร้า เขาลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันหลังของนาง สัมผัสถึงไอเย็นจากกายาเซียนที่กำลังเดือดพล่านประหนึ่งลาวาใต้ผืนน้ำแข็ง "มองข้า..." เขาบัญชาเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำตาของนาง "บอกข้าว่าเจ้าต้องการสิ่งใด มากกว่าแค่การเป็นศัตรูของข้า" ลี่หลินแหงนหน้าขึ้น ร่างกายของนางบิดเร่าด้วยความซ่านสยิวที่เขาเป็นผู้มอบให้ ความแค้นในใจถูกกลบด้วยเปลวเพลิงแห่งความกำหนัดที่โหมกระหน่ำ "ข้าต้องการ... ให้ท่านทำลายข้าให้สิ้นซาก ในแบบที่ไม่มีใครทำได้..." คำสารภาพนั้นเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ มู่หรงเทียนตวัดร่างนางลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะทาบทับลงไป ร่างกายสองร่างสอดประสานกันอย่างแนบแน่นราวกับหยินและหยางที่ไม่อาจแยกจากกันได้ ความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงบทรัก แต่คือการประลองวรยุทธ์ที่ลึกซึ้งถึงแก่นวิญญาณ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่เปี่ยมไปด้วยความรัญจวน ลี่หลินร้องครวญเมื่อเขาสอดแทรกตัวตนเข้ามาลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สติสัมปชัญญะของนางแตกกระเจิงหายไปในห้วงเหวแห่งความสุขสม เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่าง ราวกับธรรมชาติกำลังพยานถึงพายุแห่งอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งปรารถนา มู่หรงเทียนปรนเปรอให้นางจนหยาดเหงื่อโชกชุ่มไปทั่วร่าง ลี่หลินจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียนอเวจีที่นางเคยหวาดกลัว เมื่อพายุสงบลง ร่างทั้งสองนอนกอดก่ายกันอยู่ภายใต้เงาจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านโปร่ง มู่หรงเทียนจุมพิตที่หน้าผากของสตรีในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ทว่าทันใดนั้น กรงเล็บแห่งความสงสัยก็จู่โจมหัวใจของเขา เมื่อเขาสังเกตเห็นรอยประทับรูปจันทร์เสี้ยวสีดำที่ปรากฏขึ้นเหนือเนินอกของนาง... มันคือสัญลักษณ์ต้องห้ามที่เขารู้ดีว่ามีเพียง 'คนผู้นั้น' เท่านั้นที่สามารถมอบให้ได้ ลี่หลินลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางไม่ได้มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาและรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "ท่านคิดว่าท่านครอบครองข้าได้แล้วจริงๆ งั้นหรือ มู่หรงเทียน? ท่านไม่เคยรู้เลยว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ร่างกายนี้เป็นของใครกันแน่" ก่อนที่มู่หรงเทียนจะทันได้ถามไถ่ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหน้าต่างเข้ามา ปักมีดสั้นอาบยาพิษลงบนเตียงข้างกายเขาอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นหูที่สุดดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลังเตียง หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าท่านจะประทับใจกับความร้อนแรงและจุดพลิกผันในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันว่าศัตรูในเงามืดนั้นคือใคร และไป๋ลี่หลินวางแผนอะไรไว้กันแน่ในตอนหน้าค่ะ