บททดสอบในที่ประชุม

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีเนื้อดีดังสนั่น หักล้างบรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ของอาคารแกรนด์ทาวเวอร์ได้เป็นอย่างดี ปลายนิ้วเรียวยาวของรินรดากรีดกรายลงบนหน้ากระดาษสัญญามูลค่าหลายพันล้านอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงเก๋ถูกถอดออก เผยให้เห็นแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความมั่น ทว่า สิ่งที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่ตัวเลขกำไรมหาศาลในโปรเจกต์พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ริมแม่น้ำเจ้าพระยา... แต่เป็นร่างสูงสง่าของ "ศิลา" อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลقสลาย ที่บัดนี้กำลังยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้าด้วยใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง "คุณรินรดา... เป็นไปไม่ได้ บริษัทของคุณเพิ่งก่อตั้งได้ไม่ถึงปี คุณไม่มีทางมีศักยภาพพอที่จะรองรับโปรเจกต์ระดับนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้เอ่ยวาจาเฉือดเฉือนใส่เธออย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมได้ยาก ศิลากวาดสายตามองหญิงสาวผู้เปลี่ยนไปราวคนละคน จาก "ภรรยา" ผู้เงียบงัน เจียมเนื้อเจียมตัว และรอคอยความรักจากเขาในห้องสี่เหลี่ยมมืดมน สู่ "นักธุรกิจสาว" ผู้ทรงอิทธิพล สวมชุดสูดเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น ท่าทางเย่อหยิ่งแต่สง่างามจนเขาแทบจำไม่ได้ รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของคนที่เคยทำร้ายเธอให้เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกควักหัวใจออกมาสดๆ "คุณศิลาคะ กรุณาใช้สมองไตร่ตรองให้มากกว่าใช้อคติส่วนตัวตัดสินคนอื่น โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบบริษัทของคุณ... และที่สำคัญ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตาจากคุณ" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ทำให้เสียงซุบซิบของผู้บริหารและคณะกรรมการในห้องประชุมเงียบกริบ วินเซนต์ นักลงทุนหนุ่มลูกครึ่งผู้เป็นพาร์ทเนอร์คนสำคัญทางธุรกิจของรินรดา ส่งยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาโอบไหล่บางของเธออย่างสนิทสนม เกินกว่าระดับเพื่อนร่วมงานทั่วไปจะทำ สายตาของศิลาตวัดมองมือหนาที่วางอยู่บนไหล่เปลือยเปล่าของอดีตภรรยา เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーンขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวง ความคับแค้น และความเสียดายที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน ทำให้ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวจนแทบคลั่ง เขาเคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่เขาจะเด็ดดมเมื่อไหร่ก็ได้ และทิ้งขว้างเมื่อหมดความสนใจ แต่ในวันที่เขาผลักไสเธอกลับสู่กองไฟ เธอกลับลุกขึ้นมาจากเถ้าถ่าน กลายเป็นหงส์ฟ้าที่บินสูงเกินกว่าที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างเขาจะเอื้อมถึง "ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกันตามลำพัง" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอด้วยสัญชาตญาณการแสดงความเป็นเจ้าของที่ฝังรากลึก รินรดาไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววเจ็บช้ำและหยาดน้ำตา มีเพียงความว่างเปล่า เย็นชา และแข็งกร้าวราวน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่มีเรื่องอะไรที่เราต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ คุณศิลา สถานะระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยแล้ว... อ้อ และกรุณาเรียกฉันว่า 'คุณรินรดา' ด้วยนะคะ เพราะเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทำเอาศิลาถึงกับเซถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจของเขาบีบรัดแน่นจนเจ็บแปลบ ราวกับมีใครเอามือกำหัวใจเขาไว้แล้วบีบขยำอย่างไร้ความปรานี เขายืนมองผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ เธอกำลังกวาดคะแนนเสียงจากคณะกรรมการทั้งหมดไปอย่างราบคาบ เอกสารการประมูลถูกอนุมัติโดยเอกฉันท์ ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว รินรดากวาดเก็บเอกสารลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอปรายตามองศิลาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะหมุนตัวเดินเคียงคู่ไปกับวินเซนต์เพื่อออกจากห้องประชุม ศิลายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องที่ว่างเปล่า ความพ่ายแพ้ทางธุรกิจเทียบไม่ได้เลยกับความพ่ายแพ้ทางหัวใจที่เขากำลังเผชิญ เขารู้ตัวแล้ว... รู้ตัวในวันที่สายเกินไป ว่าสิ่งที่เขาทำลายลงด้วยมือของตัวเอง คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต ทว่า ในขณะที่ศิลากำลังจะก้าวเท้าตามออกไปเพื่อเหนี่ยวรั้งอดีตภรรยา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้น เขากดรับด้วยความหงุดหงิด "คุณศิลาคะ... แย่แล้วค่ะ! น้องรัน... ลูกชายของคุณ อยู่ๆ ก็มีอาการไข้สูงขึ้นกะทันหันระหว่างอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล ทางครูใหญ่โทรมาแจ้งว่า น้องเพ้อหาแต่ 'คุณแม่' กับ... 'คุณพ่อ' ค่ะ!" โลกทั้งใบของศิลาราวกับหยุดหมุน ขาที่กำลังจะก้าวตามรินรดาชะงักกึก ร่างสูงชาวาบไปทั้งตัวเมื่อคำพูดของเลขาฯ ส่วนตัวพุ่งเข้าชนโสตประสาทอย่างจัง *ลูกชาย?*... เด็กน้อยวัยสามขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่เด็กกำพร้าที่รินรดาอุปการะไว้หลังหย่า... ความจริงอันน่าตกตะลึงกำลังกรีดแทงหัวใจเขาซ้ำสอง เมื่อตระหนักได้ว่า... เขามีสายเลือดที่ร่วมสร้างกับผู้หญิงที่เขาผลักไสออกไปจากชีวิต และบัดนี้เธอกำลังจะพรากมันไปจากเขาตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า