รอยร้าวในใจอดีตสามี

กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาเอิร์ลเกรย์อบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง ทว่ามันไม่อาจเจือจางความอึดอัดที่กดทับลงบนบ่าของศิลาได้เลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี เอกสารกองโตถูกละทิ้งไว้ ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี กลับกำลังจดจ้องไปยังกรอบรูปใบเล็กคว่ำหน้าอยู่ริมชั้นหนังสือ ภาพถ่ายใบนั้นที่เขาเคยคิดว่ามันไร้ค่า... ภาพที่เขาจงใจกวาดทิ้งลงถังขยะด้วยมือตัวเองในวันที่เซ็นใบหย่า ปลายนิ้วหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปพลิกมันขึ้นมา รินรดาในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย รอยยิ้มจาง ๆ ที่ส่งมาให้กล้องในวันนั้นช่างดูเปราะบางราวกับแก้วเจียระไน แต่วันนี้... ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยืนอยู่ตรงจุดที่เขาจะมองข้ามได้อีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่ค่ำคืนในงานเลี้ยงการกุศลที่เธอควงแขนมากับวินเซนต์ ศิลาพบว่าโลกที่เขาเคยคิดว่าตนเองกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แท้จริงแล้วกำลังพังทลายลงทีละน้อย รอยยิ้มที่เธอมอบให้ชายอื่น สายตาที่มองเขาด้วยความว่างเปล่าราดรดหัวใจที่เคยเยือกเย็นให้ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา "คุณศิลาคะ เอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้..." เสียงเลขาส่วนตัวขาดหายไป เมื่อเห็นใบหน้าของเจ้านายหนุ่มที่เงยขึ้นมาสบตา แววตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกักไว้ "ออกไปก่อน" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยไล่อย่างไร้เยื่อใย แต่ในวินาทีที่ประตูปิดลง ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดสองปีของการแต่งงานไร้รักก็ไหลทะลักย้อนคืนมาราวกับเขื่อนแตก *ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นในหัว...* คืนนั้น... คืนที่ฝนตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าห้องทำงานของเขา พร้อมกับรายงานผลประกอบการโครงการใหม่ที่เธออดหลับอดนอนทำมันขึ้นมาเพื่อแบ่งเบาภาระเขา ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่คำขอบคุณ แต่เป็นคำพูดเชือดเฉือนที่ออกจากปากเขาเอง *“เธอคิดว่าทำตัวน่าสมเพชแบบนี้แล้วฉันจะหันมามองหรือไงรินรดา? หน้าที่ของเธอมีแค่เซ็นชื่อในฐานะภรรยาในนาม ไม่ใช่มาทำตัวเป็นภาระน่ารำคาญ”* ดวงตากลมโตที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาในวันนั้น... ภาพที่เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเดินหันหลังกลับไปเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยแก้ตัวสักคำ ทำไมกันนะ? ทำไมภาพนั้นถึงเพิ่งมาเด่นชัดอยู่ในความรู้สึกของเขาในวันที่เธอก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาอย่างถาวรแล้ว? ศิลากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก หัวใจที่เคยด้านชากำลังถูกบทลงโทษแห่งการกระทำของตนเองบดขยี้อย่างไร้ความปรานี เขาเคยคิดว่าตัวเองเหนือกว่า เขาเคยคิดว่ารินรดาไม่มีวันไปไหนได้ แต่เขากลับลืมไปว่า... เมื่อคนเราเจ็บจนถึงขีดสุด หัวใจที่เคยรักจนหมดลมหายใจ ก็สามารถด้านชาและไร้ความรู้สึกได้เช่นกัน โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืด ขัดจังหวะห้วงความคิดอันมืดมน ศิลาปรายตามองหน้าจอ ชื่อของนักสืบเอกชนที่เขาว่าจ้างให้คอยสืบเรื่องของรินรดาปรากฏขึ้น นิ้วเรียวกดรับทันทีด้วยความร้อนรุ่ม "ว่าไง ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง?" *(คุณศิลาครับ... เรื่องที่ให้ผมสืบเกี่ยวกับตารางงานของคุณรินรดาช่วงสามปีก่อน ตอนที่เธอย้ายไปพักฟื้นที่ต่างจังหวัดหลังจากคุณขอหย่า... มีรายงานแพทย์ระบุว่า เธ้ารักษาตัวจากอาการแทรกซ้อนของการ... ตั้งครรภ์และภาวะแท้งบุตรอย่างรุนแรงครับ)* ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ศิลานิ่งง้าง ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ *ตั้งครรภ์...?* คำว่า 'แท้งบุตร' ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เสียงของโลกภายนอกพลันเงียบงัน ภาพเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่เขาเคยเห็นในจินตนาการยามเหม่อมองผู้หญิงท้องในร้านกาแฟ... หรือนั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง? ลูกที่เกิดจากผู้หญิงคนที่เขาผลไสไล่ส่งและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ใยดี! "แก... ว่าไงนะ?" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสูงใหญ่สั่นสะท้าน มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นจนข้อต่อปูดโปน ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดถล่มหน้าผาชัน *(เอกสารประวัติการรักษาทั้งหมดกำลังถูกส่งไปที่อีเมลของคุณครับคุณศิลา... และ... มีอีกเรื่องที่ท่านประธานบริษัทคู่แข่งอย่างคุณวินเซนต์กำลังจะ...)* ติ๊ง! เสียงเตือนอีเมลเข้าดังขึ้นขัดจังหวะ ศิลาวางสายทันทีอย่างไร้การไยดี เขารีบเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่สั่นเทา เปิดไฟล์เอกสารลับที่เพิ่งได้รับ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกควักออกมาขยี้ซ้ำ ๆ ชื่อโรงพยาบาล วันเวลาที่สอดคล้องกับช่วงที่รินรดาหายตัวไป และบันทึกทางการแพทย์ที่ระบุชัดเจนถึงการสูญเสียทารกในครรภ์วัยหัปสัปดาห์... ในคืนพายุโหมกระหน่ำคืนนั้น คืนที่เขาเอ่ยปากไล่เธอออกจากคฤหาสน์หลังนี้ด้วยถ้อยคำแสนใจร้าย *“ออกไปซะ! และอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”* ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ รินรดาในชุดเปียกปอน ท้องป่องนูนเล็กน้อยที่เขาไม่เคยใส่ใจจะมองมันด้วยซ้ำ เธอกุมท้องตัวเองและทรุดตัวลงร้องไห้สะอื้นแทบขาดใจที่หน้าประตู... และเขา... เขากลับขับรถเหยียบน้ำฝนสาดใส่เธออย่างไร้ความปรานี น้ำลูกผู้ชายหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนแป้นพิมพ์ ศิลายกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง ความเย่อหยิ่งทระนงตนทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้กำลังกัดกินวิญญาณของเขาให้แหลกสลายเป็นจุล ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในกองเพลิงแห่งความทุรนทุราย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "ฉันบอกว่า..." ศิลาคำรามลั่นโดยไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเจือความเกรี้ยวกราดเพื่อปกปิดความอ่อนแอ "อารมณ์ร้อนแต่หัววันเลยนะคะคุณศิลา... น่าเสียดายจัง ที่ข้าวของและหัวใจของอดีตภรรยาคุณ ตอนนี้ไมได้อยู่ในกำมือของคุณอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานเยียบเย็นที่คุ้นเคยเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นห้องทำงานอย่างมั่นคง ศิลาเบิกตากว้าง รีบเงยหน้าขึ้นมองทันที ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์ยืนกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน รินรดากลับมาที่นี่... ด้วยตัวเอง และพร้อมกับแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก ขอขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า