ทางใครทางมัน

“คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมรินรดา ว่าการก้าวเท้าเข้าบริษัทนี้ จะไม่ทำให้คุณเสียใจภายหลัง” วินเซนต์เอ่ยถามพลางทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ร่างระหงในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีขาวงาช้างดูสง่างามราวกับรูปปั้นที่เพิ่งได้รับการสลักเสลาใหม่จนหมดจด เธอไม่ได้ดูเหมือนภรรยาผู้แสนเรียบร้อยที่ยอมศิลาทุกอย่างอีกต่อไป ดวงตาคู่สวยคู่นั้นมีความมั่นคง แข็งกร้าว และที่สำคัญที่สุดคือมันว่างเปล่าเมื่อเอ่ยถึงชื่อผู้ชายคนนั้น รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทของตนเองเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “คำว่า ‘เสียใจ’ ฉันใช้เปลืองไปหมดแล้วค่ะคุณวินเซนต์ ตอนนี้เหลือเพียงคำว่า ‘เริ่มต้นใหม่’ เท่านั้น อะไรที่เคยเป็นโซ่ตรวน... ฉันกระชากมันทิ้งไปหมดแล้ว” เธอก้าวเดินเข้าไปในโถงทางเดินของ ‘เอเธนส์กรุ๊ป’ ซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจโดยตรงของศิลา การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการประกาศสงครามเงียบที่เธอกำลังจะเปิดฉากขึ้นด้วยมือของเธอเอง ในห้องทำงานที่หรูหราแต่เย็นเยียบ ศิลานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาของเขาจ้องมองรายงานผลประกอบการที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ ข้อมูลระบุชัดเจนว่าพนักงานระดับหัวกะทิที่เขาเพิ่งเสียไปกำลังจะเข้าไปนั่งแท่นบริหารงานฝ่ายกลยุทธ์ให้กับศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขา “รินรดา...” เขาสบถชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับก้อนกรวดที่ติดคอ ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันกลับมีความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้นซ่อนอยู่—ความตื่นตระหนกที่แฝงมากับความหวงแหนที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ เขาตัดสินใจผลักประตูห้องทำงานของวินเซนต์โดยไม่รอให้เลขาหน้าห้องอนุญาต เสียงกระแทกประตูที่ดังสนั่นทำให้รินรดาที่กำลังเซ็นสัญญาจ้างงานอยู่ชะงัก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอดีตสามีที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับมองเห็นเพียงอากาศธาตุ “เสียมารยาทนะคะคุณศิลา ที่นี่ไม่ใช่คฤหาสน์ของคุณ ที่คุณจะเดินพรวดพราดเข้ามาตอนไหนก็ได้” เสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย ศิลาก้าวฉับเข้ามาหาเธอ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่น “เธอกำลังทำบ้าอะไร! รู้ไหมว่าเธอกำลังเอาศักดิ์ศรีของตัวเองไปเหยียบเล่นด้วยการมาทำงานกับไอ้คนอย่างมัน!” รินรดาสะบัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบของอีกฝ่าย “ศักดิ์ศรีเหรอคะ? ศักดิ์ศรีของฉันถูกเหยียบจมดินตั้งแต่วันที่ฉันต้องนั่งรอคุณที่โต๊ะอาหารจนค่อนคืน ในขณะที่คุณไปมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นแล้วล่ะค่ะคุณศิลา... อย่ามาพูดเรื่องศักดิ์ศรีกับฉัน เพราะสิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ มันเรียกว่า ‘การอยู่รอด’ ค่ะ” วินเซนต์ที่ยืนพิงผนังอยู่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งสอง “คุณศิลาครับ ผมว่าคุณควรออกจากห้องของผมไปได้แล้ว คุณรินรดาตอนนี้เธอมีสัญญาจ้างกับทางเราอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และคุณไม่มีสิทธิ์มาใช้อำนาจบาตรใหญ่ที่นี่” ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูน เขามองรินรดาที่ขยับกายไปยืนข้างวินเซนต์อย่างสนิทสนม ภาพนั้นแทงตาเขาจนแทบบอดเสียดแทงความถือดีในใจเขาจนพินาศ “เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ รินรดา?” ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ฉันไม่ได้หนีค่ะ ฉันแค่กำลังเดินไปข้างหน้า... ไปในทางที่ไม่มีคุณ” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปทางเลขาส่วนตัวของวินเซนต์ “ช่วยนำเอกสารชุดนี้ไปเข้าแฟ้มให้เรียบร้อยด้วยนะคะ แล้วช่วยเชิญคุณศิลาออกไปจากออฟฟิศของเราด้วยค่ะ ฉันมีงานต้องทำต่อ” คำว่า ‘ของเรา’ กระแทกเข้ากลางใจของศิลาอย่างจัง เขาอยากจะคว้าตัวเธอออกมาจากตรงนี้ อยากจะเขย่าร่างบางให้ตื่นจากความคิดเหลวไหล แต่เขารู้ดีว่าหากเขาทำเช่นนั้น เขาจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลอย่างแท้จริง ศิลาเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง เขาตรงไปที่รถหรูที่จอดอยู่หน้าตึก ความโกรธระบายออกมาด้วยการกระแทกพวงมาลัยรถจนเสียงแตรดังลั่นไปทั่วบริเวณ แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะสตาร์ทรถ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ใบเล็กที่ตกอยู่ข้างรถคันหนึ่ง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของรินรดาที่ทำหล่นไว้ตอนลงจากรถของวินเซนต์เมื่อครู่ มือหนาหยิบกระเป๋านั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยความรู้สึกที่คาดหวังเพียงเล็กน้อยว่าจะเจอหลักฐานอะไรบางอย่างที่ทำให้เขากุมความลับของเธอไว้ได้บ้าง แต่เมื่อเขาเปิดช่องลับด้านในออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ร่างกายของเขากลายเป็นหินในชั่วพริบตา มันไม่ใช่เอกสารลับทางธุรกิจ หรือบันทึกนัดหมายใดๆ แต่เป็นภาพถ่ายใบเล็กที่ยับย่นของเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้า... ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับนำกระจกมาวางส่องสะท้อนในห้วงเวลาที่หายไป ข้างๆ รูปถ่ายใบนั้น มีกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมืออ่อนช้อยของรินรดาข้อความสั้นๆ ว่า... “ความลับที่ไม่มีวันให้คุณได้รู้ เพราะคุณไม่คู่ควร” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเป็นพยานในความเจ็บปวดของรินรดา และเฝ้ามองวันที่ศิลาต้องพบกับความจริงที่ไม่มีวันย้อนกลับไปแก้ไขได้นะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า