ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงลอยอบอวลอยู่บนโต๊ะอาหารหรูหรากลางเพนต์เฮาส์ยักษ์ใหญ่ใจกลางเมือง แสงไฟจากตึกระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใสบานสูงจรดเพศ อาบไล้ร่างสูงสง่าของศิลาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารในมือด้วยความเบื่อหน่ายระคนรำคาญใจ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งสงoอยู่เบื้องหน้า คืนนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม... ปีที่สามที่ถูกกักขังอยู่ในพันธนาการไร้รัก ปีที่สามที่รินรดาเป็นได้แค่อากาศธาตุในสายตาของสามีทางนิตินัย “คุณเรียกผมมาเซ็นเอกสารอะไรดึกดื่นแบบนี้ รินรดา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด ศิลาปัดแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่นราวกับต้องการแสดงความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน เขายังคงมองเธอด้วยแววตาดูแคลนเช่นเคย ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาที่วันๆ เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากเขา รินรดากะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อรื้นขึ้นมาประท้วงความอ่อนแอ เธอบอกกับตัวเองซ้ำๆ ว่านี่คือครั้งสุดท้าย... ครั้งสุดท้ายที่หัวใจดวงนี้จะยอมเจ็บปวดเพราะผู้ชายใจร้ายคนนี้ ร่างบางในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย สองมือเรียวบางประสานกันไว้แน่นเพื่อซ่อนอาการสั่นเทา เธอไม่ได้ดูน่าสงสารและเปราะบางเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจกที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว เถ้าถ่านแห่งความชอกช้ำตลอดสามปีที่ผ่านมา ได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นดอกไม้เหล็กที่หยาดน้ำค้างไม่มีวันทำลายให้เฉาลงได้ “เอกสารหย่าค่ะ” คำพูดสั้นๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงระเรื่อ รินรดายื่นแฟ้มสีขาวสะอาดตาไปตรงหน้าเขา บนนั้นมีกระดาษแผ่นสำคัญวางอยู่ พร้อมด้วยลายเซ็นของเธอที่บรรจงเขียนไว้อย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล ศิลาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน “หย่า? หึ... มุกเดิมๆ ของคุณอีกแล้วสินะ รินรดา” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและผิวเนื้ออุ่นร้อนที่แผ่ซ่านบรรยากาศอันตราย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้เสียงราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ “คิดว่าการเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนี้ จะทำให้ผมหันมาสนใจคุณมากขึ้นงั้นเหรอ? น่าสมเพชสิ้นดี” กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เธอเคยรักจนหมดหัวใจโชยเข้าปะทะจมูก แต่ทว่า... ในวินาทีนี้ มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวหรือโหยหาอีกต่อไปแล้ว หัวใจที่เคยเต้นระรัวยามอยู่ใกล้ กลับด้านชาและว่างเปล่าจนน่าใจหาย รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตากลมโตคู่สวยนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ซึ่งนั่นทำให้ศิลาถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ ปกติแล้วผู้หญิงคนนี้จะต้องร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอน หรือไม่ก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวยามที่เขาใช้น้ำเสียงกดดันใส่ แต่วันนี้... เธอกลับนิ่งเฉย ราวกับเขากำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้า “ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจค่ะ คุณศิลา” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นทุกพยางค์ “ฉันแค่มอบอิสรภาพให้คุณ... และตัวฉันเอง สามปีที่ผ่านมา มันมากพอแล้วที่เราควรจะหยุดทรมานกันและกันสักที” “อิสรภาพงั้นเหรอกล้าดียังไงมาพูดคำนี้!” ศิลาหมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็กของเธอแล้วบีบแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ความเย่อหยิ่งและถือดีในศักดิ์ศรีทำให้เขาไม่ยอมรับว่าหัวใจของตัวเองกำลังกระตุกวูบอย่างประหลาด “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงกล้าเดินมาขอหย่ากับผมทั้งที่คุณไม่มีอะไรเลย! เงินในบัญชี บ้านหลังนี้ หรือแม้แต่ลมหายใจที่คุณใช้อยู่ตอนนี้ ทุกอย่างมันเป็นของผม รินรดา!” “ใช่ค่ะ ทุกอย่างเป็นของคุณ... ยกเว้นตัวฉัน” รินรดายิ้มหยันให้กับความเย่อหยิ่งของสามี เธอไม่แม้แต่จะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากแรงบีบที่ต้นแขน ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขาอย่างท้าทาย “เชิญคุณเก็บบ้านและเงินทองเหล่านั้นไว้เถอะค่ะ เพราะสิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ มีเพียงแค่ใบหย่าแผ่นนี้... เซ็นซะเถอะค่ะ อย่าให้มันเสียเวลาเลย” ความดื้อรั้นและท่าทีแข็งกร้าวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้เพลิงโทสะในอกของศิลาลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม ความรู้สึกพ่ายแพ้และถูกปฏิเสธมันตีรวนอยู่ในอกจนเขากลายเป็นซาตานร้าย เขาแค่นหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว “อยากได้ใบหญ่านักใช่ไหม? ได้... รินรดา ในเมื่อคุณร่านอยากจะเป็นอิสระนัก ผมก็จะสงเคราะห์ให้!” ศิลาสะบัดแขนเธอออกอย่างไร้เยื่อใย ร่างบางเซถลาไปชนกับขอบโต๊ะทำงานแต่เธอก็ยังประคองตัวไว้ได้ทัน ชายหนุ่มคว้าปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะมากำไว้แน่น ก่อนจะกระชากกระดาษแผ่นนั้นมาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง จนปลายปากกาเกือบทะลุกระดาษ “นี่! ใบหย่าสมใจคุณแล้ว ไสหัวออกไปจากชีวิตผมซะ!” เขาโยนกระดาษแผ่นนั้นใส่หน้าเธออย่างไร้ความปรานี เศษกระดาษปลิวว่อนตกลงแทบเท้าของหญิงสาว รินรดาก้มลงมองใบหย่าที่มีรอยหมึกเซ็นไว้อย่างชัดเจน หัวใจดวงที่เคยแตกสลายบัดนี้กลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด เธอก้มลงหยิบมันขึ้นมาอย่างใจเย็น พับเก็บใส่กระเป๋าถือของตัวเองเรียบร้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีด้วยรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น แต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “ขอบคุณสำหรับความเป็นอิสระค่ะ... คุณศิลา จากนี้ไป เราต่างคนต่าง “เดี๋ยวก่อน!” เสียงทุ้มเข้มตวาดขัดขึ้นเมื่อเห็นเธอกำลังจะหันหลังเดินจากไป ศิลาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ถึงได้ก่อตัวขึ้นในอก ราวกับว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกำลังหลุดลอยออกไปจากมือ และเขากำลังจะสูญเสียมันไปตลอดกาล รินรดาหยุดเดิน แต่เธอไม่ได้หันกลับมามองเขาอีก “มีอะไรอีกเหรอคะ?” เธอกล่าวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงกริ่งหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด ศิลาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ใครกันที่กล้ามาบุกรุกห้องของเขาในยามวิกาลแบบนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เดินไปเปิดประตู ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของแม่บ้านที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสองขวบคนหนึ่ง “คุณรินรดาคะ น้องนะโมตื่นแล้วร้องหาคุณแม่ใหญ่เลยค่ะดิฉันเลยพามาหา...” คำพูดของแม่บ้านขาดหายไปเมื่อเด็กน้อยในอ้อมแขนดิ้นลงยืนบนพื้น แล้ววิ่งเตาะแตะเข้าไปหารินรดา พร้อมกับชูมือขึ้นอ้อน “ม้ามี๊ฮะ... นะโมคิดถึงจังเลย” ศิลาชะงักกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อราวกกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล เมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อย ที่ถอดแบบโครงหน้า คิ้ว และนัยน์ตาคมดุราวกับส่องกระจกเงามาจากตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่นี้ด้วยกันนะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า