ภาพจำที่เริ่มเลือนราง

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่บัดนี้มันช่างกว้างขวางเกินความจำเป็น และเงียบงันจนน่าใจหาย ความเงียบที่ไม่ใช่ความสงบสุข หากแต่เป็นความเงียบงันที่กัดกินหัวใจของคนผู้เป็นเจ้าของบ้านทีละน้อยอย่างช้าๆ ศิลานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องรับแขก แก้วทรงเตี้ยในมือมีคราบของเหลวสีอำพันที่พร่องลงไปเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทระงตน ทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า—จุดที่เคยมีร่างบอบบางของใครคนหนึ่งนั่งพับเพียบเรียบร้อยคอยต้อนรับเขากลับบ้านในทุกๆ ค่ำคืน ทว่า... วันนี้ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่รินรดามักจะใช้ประดับห้อง ไม่มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเพื่อปรนนิบัติสามีผู้เยือกเย็น มีเพียงความมืดสลัวและเงาของความโดดเดี่ยวที่โอบล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง นิ้วเรียวหนายกขึ้นนวดคลึงหว่างขาไทม์ไลน์ความคิดของตนเองอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่วันที่เขาจรดปากกาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย และปล่อยให้หญิงสาวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ศิลาคิดมาตลอดว่าเขาจะเป็นฝ่ายชนะ เป็นผู้ที่ได้รับอิสรภาพคืนกลับมา และบ้านหลังนี้จะกลับมาสงบสุข ปราศจากเสียงรบกวนใจจากภรรยาที่เขาไม่เคยปรารถนาจะมีตั้งแต่แรก แต่เขากลับคิดผิด... ผิดมหันต์ "คุณศิลาคะ กาแฟค่ะ..." เสียงของแม่บ้านเก่าแก่ดังขึ้นพร้อมกับการวางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ ศิลาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง หล่อนเป็นเพียงคนรับใช้ที่อยู่มานาน แต่สายตาคมกริบของเขากลับกวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง ความเงียบงันมันดังเสียจนเขารู้สึกปวดหนึบในอกข้างซ้ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน *บ้านหลังนี้มันเงียบเกินไป...* ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ปกติแล้วเวลานี้รินรดาควรจะนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่มุมห้อง หรือไม่ก็กำลังงวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมเอกสารให้เขา แม้ว่าเขาจะไม่เคยใส่ใจ แม้ว่าเขาจะเคยเอ่ยปากไล่ให้เธอกลับไปให้พ้นหน้าอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่า... พอเธอไปจริงๆ พื้นที่ที่เคยมีเธอกลับกลายเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ที่ดูดกลืนความมีชีวิตชีวาของบ้านหลังนี้ไปจนหมดสิ้น ศิลาแค่นหัวเราะให้กับตัวเองอย่างสมเพช ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้มันคืออะไรกัน? ความอาลัยอาวรณ์งั้นหรือ? ไม่มีทาง! เขาไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าเขากำลังคิดถึงผู้หญิงจืดชืดไร้ค่าคนนั้น เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว เพื่อขับไล่ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกให้จางหายไป ทว่ามันกลับยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า ต่อให้เขามีอำนาจล้นฟ้า มีเงินทองมากมายมหาศาลแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถซื้อความอบอุ่นที่เคยถูกเขาทิ้งขว้างด้วยมือของตัวเองกลับคืนมาได้อีกแล้ว ในขณะเดียวกัน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง... บรรยากาศช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว รินรดากำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มสีมุก ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องและสัดส่วนที่อวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตที่เคยเศร้าหมอง บัดนี้ประกายแสงระยิบระยับด้วยความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว เธอมองเงาของตัวเองในกระจกแล้วระบายยิ้มบางๆ ออกมา รอยยิ้มของผู้หญิงที่ได้เกิดใหม่อีกครั้งจากกองเพลิงแห่งความเจ็บปวด เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตู และพบกับร่างสูงสง่าของวินเซนต์ นักลงทุนหนุ่มรูปงามผู้เป็นทั้งคู่ค้าคนสำคัญและสุภาพบุรุษที่คอยประคับประคองเธอในวันที่มืดมนที่สุด "ผมรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณหรือเปล่าครับ รินรดา" วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาให้ "ไม่เลยค่ะคุณวินเซนต์ เชิญข้างในก่อนนะคะ" รินรดายิ้มรับอย่างเป็นกันเอง ผายมือเชิญให้ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องชุดที่ตกแต่งอย่างรสนิยม กลิ่นอายความอบอุ่นและความสุขอบอวลอยู่รอบตัวเธอ มันช่างตัดกับความอ้างว้างในคฤหาสน์ของศิลาลิบลับ วินเซนต์กวาดสายตามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกชื่นชมและปรารถนาอย่างปิดไม่มิด รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ดอกไม้ริมทางที่รอวันเหี่ยวเฉาอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกลับกลายเป็นกุหลาบงามที่มีหนามแหลมคม คอยทิ่มแทงหัวใจของคนที่เคยทำร้ายเธอได้อย่างเจ็บแสบ "ผมเป็นห่วงคุณ..." วินเซนต์ก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่เปล่งปลั่งขึ้นทุกวัน "ช่วงนี้คุณดูสวยขึ้นมากจนผมแทบละสายตาไม่ได้เลยรู้ไหมครับ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยสบตากับเขาอย่างมีความหมาย เธอไม่ได้เขินอายจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสา เพราะผ่านมรสุมชีวิตคู่ที่แสนโหดร้ายมาแล้ว ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะรักตัวเองและรู้คุณค่าในเรือนร่างและหัวใจของตนเองมากยิ่งขึ้น "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณวินเซนต์... แต่ฉันคิดว่าคุณคงไม่ได้มาแค่ส่งดอกไม้และพูดจาหวานๆ แค่นี้หรอกใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเย้ายวนเล็กน้อย ทำให้แววตาของวินเซนต์เข้มขึ้นทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่ผู้ชายอย่างวินเซนต์จงใจหลอมรวมเข้าหาเธอ "ผมมาเพราะผมคิดถึงคุณ..." วินเซนต์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มนุ่มพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกจุดประกายขึ้น "และผมคิดว่า... ถึงเวลาแล้วที่เราจะก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์ที่เป็นแค่ 'เพื่อนร่วมงาน'เสียที" ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันและกันในระยะประชิด วินเซนต์ไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาส เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวทันทีอย่างนุ่มนวลแต่เร่าร้อน รินรดาสะفัดสะท้านเล็กน้อยในวินาทีแรกที่สัมผัสได้ถึงความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้า แต่เธอกลับไม่ได้ผลักไส กลับกัน... วงแขนเรียวกลับยกขึ้นคล้องคอของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ตอบรับรสจูบที่ลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความเสน่หา รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเรียกร้อง ทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวในอดีตถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น วินเซนต์ประคองร่างบางให้แนบชิดติดกับแผงอกกว้าง มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบแห่งความต้องการของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจ กลิ่นกายหอมหวานของรินรดายิ่งทำให้สติของชายหนุ่มเตลิดเปิดเปิง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงกันในความเงียบสงบยามค่ำคืน ท่ามกลางบทรักและสัมผัสอันเร่าร้อนที่กำลังหลอมรวมคนทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว รินรดาหลับตาลงรับเอาความสุขสมที่เธอควรจะได้รับมาเนิ่นนาน ความเจ็บปวดจากอดีตสามีผู้เย็นชาถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย้ายวนและไฟรักที่โหมกระหน่ำอยู่ในอ้อมแขนของชายผู้พร้อมจะทะนุถนอมเธออย่างแท้จริง ในขณะเดียวกัน... ที่หน้าประตูห้องชุดหรูหราอีกฟากฝั่งหนึ่ง ศิลาที่ทนความอ้างว้างในบ้านไม่ไหวจนต้องขับรถออกมาตามหาร่างบางด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขายืนนิ่งค้างอยู่หน้าห้องพักของรินรดา มือหนาที่ถือซองเอกสารสำคัญชะงักงั้น เมื่อประตูห้องแง้มเปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นภาพบาดตาบาดใจ—เงาร่างของหญิงสาวที่เขากำลังโหยหากำลังอยู่ในอ้อมแขนของชายอื่นอย่างแนบแน่น และเสียงกระซิบกระซาบรักที่เล็ดลอดออกมา ทำให้โลกทั้งใบของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า