รอยแผลในใจเซียน

“เจ้าจะมองข้าด้วยสายตาสมเพชเช่นนั้นไปถึงเมื่อใด หลี่มู่หยาง!” เสียงตวาดกร้าวที่แฝงด้วยความสั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางโถงถ้ำน้ำแข็งหมื่นปี หานอวี่ทรุดกายลงนั่งกับพื้นผลึกเย็นเยียบ มือเรียวงามดุจหยกขาวกำกระบี่ประจำกายแน่นจนนิ้วซีดเผือด ปราณเซียนเหมันต์ที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำในฤดูหนาว บัดนี้กลับปั่นป่วนดั่งพายุคลั่งที่พร้อมจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของผู้ครอบครองให้แตกสลาย ข้า—หลี่มู่หยาง—ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายกระบี่วิปลาสในกายข้าเต้นเร่าด้วยความกระหายอยากจะปลดปล่อย แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกแต่บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เย็นจัดดุจก้อนน้ำแข็ง ข้าก็จำต้องสะกดกลั้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของตนไว้ “ข้ามิได้มองด้วยความสมเพช” ข้าตอบพลางก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว ช้าๆ ทว่าหนักแน่น “ข้ามองเจ้าด้วยความรู้สึกของคนที่รู้ว่า... การแบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพังมันหนักหนาสาหัสเพียงใด” เจ้าพยัคฆ์เพลิง ‘อัคนี’ ที่ปกติจะทำตัวกวนประสาทข้าไม่หยุดหย่อน บัดนี้มันกลับหมอบนิ่งอยู่ในเงามืด หูลู่ไปด้านหลัง ดวงตาสีเพลิงของมันจับจ้องไปยังแผ่นหลังของนางเซียนด้วยท่าทีสำรวมอย่างยิ่งยวด ราวกับมันรู้ว่าในห้วงเวลานี้ ความเป็นความตายของใจคนนั้นเปราะบางยิ่งกว่ากระจก “เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!” หานอวี่แค่นหัวเราะ เสียงของนางแหบพร่า “ตระกูลของข้า... ความลับที่ถูกฝังอยู่ใต้กองซากปรักหักพังของสำนักหิมะนิรันดร์ มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนตาย แต่มันคือคำสาปที่กัดกินข้าจนไม่เหลือความเป็นคน เจ้าบอกว่าเจ้าถูกทรยศงั้นหรือ? งั้นเจ้าลองลิ้มรสความรู้สึกของการถูกมือที่เจ้าเชื่อใจที่สุดแทงทะลุหัวใจดูบ้างไหมเล่า!” นางกระชากกระบี่ออกจากฝัก แสงสีฟ้าครามจางๆ สะท้อนใบหน้าซีดเผือดของนาง รอยแผลเป็นจางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนลำคอระหงยามที่นางโคจรปราณเซียนนั้น มันไม่ใช่รอยแผลจากการต่อสู้ แต่มันคือ ‘รอยจารึกแห่งพันธสัญญาเลือด’ ที่นางแบกรับไว้เพื่อปิดบังความจริงบางอย่าง ข้าไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือนางไว้ ปราณกระบี่วิปลาสของข้ากระแสหนึ่งไหลผ่านไปเพื่อสกัดจุดเยือกแข็งที่กำลังจะระเบิดออกในร่างกายของนาง “หากเจ้าอยากจะฆ่าใครนัก ก็เริ่มที่ข้านี่!” ข้าตะโกนก้อง เสียงของข้าดังก้องไปทั่วถ้ำน้ำแข็ง “ระบายมันออกมาหานอวี่! อย่าให้ความแค้นนี้หลอมละลายหัวใจเจ้าจนกลายเป็นเพียงตุ๊กตาหิมะที่ไร้ตัวตน!” นางเงยหน้าขึ้นมองข้า แววตาที่เต็มไปด้วยโทสะและปวดร้าวคู่นั้นสั่นระริก ก่อนที่นางจะปล่อยกระบี่ให้ร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงกังวานใส ราวกับเสียงหัวใจที่แตกสลายของนางเอง นางซบหน้าลงกับฝ่ามือของข้า ความเย็นเยียบจากร่างกายนางเริ่มถ่ายทอดมาสู่ข้า แต่มันกลับเป็นความเย็นที่ทำให้อกซ้ายของข้าปวดหนึบอย่างประหลาด “มู่หยาง... ข้าเหนื่อยเหลือเกิน” เสียงกระซิบของนางแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมหนาว ในวินาทีนั้น ข้าตระหนักได้ว่าภายใต้ชุดขาวบริสุทธิ์และท่าทีอันเย็นชาดุจเซียนผู้ไร้กิเลส นางก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่กำลังจมดิ่งอยู่กลางมหาสมุทรแห่งความแค้น ข้ากอดนางไว้แน่น แรงกอดนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อประคองไม่ให้จิตวิญญาณของนางแตกสลายไปมากกว่านี้ ทว่า ทันใดนั้นเอง... กลิ่นอายสังหารอันคุ้นเคยก็โชยมากับกระแสลมหนาวจากปากทางเข้าถ้ำ อัคนีคำรามต่ำ ขนคอของมันลุกชันหลอกข้าพเจ้าให้หันไปมอง แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอกเผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยักษ์ที่น่าเกรงขาม กลิ่นอายนั้น... กลิ่นอายของ ‘สำนักกระบี่นรก’ ที่เคยเป็นคนทรยศต่อตระกูลของนาง! “ปล่อยนางเสีย หลี่มู่หยาง” เสียงที่เย็นชาและกังวานดุจเหล็กกระทบกันดังขึ้น “เจ้ากำลังกอด ‘กุญแจ’ ที่จะเปิดประตูนรกอยู่หารู้ไม่” หานอวี่สะดุ้งสุดตัว นางผละออกจากอ้อมกอดข้าด้วยสายตาตื่นตระหนก ความอ่อนแอเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เพราะร่างในชุดดำนั้นมิใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นบุรุษที่นางเคยเรียกขานว่า ‘อาจารย์’ ผู้ซึ่งตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! กระบี่ของข้าถูกชักออกจากฝักในเสี้ยวพริบตา ปลายกระบี่สั่นไหวด้วยพลังปราณที่อัดแน่น แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้าต้องชะงักงันจนตัวแข็งทื่อ คือร่างในชุดดำที่ค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้นั้น... ใบหน้าของคนผู้หนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วในความทรงจำของข้า... พ่อของข้าเอง! สมรภูมิหัวใจครั้งนี้ดูท่าจะหนักหนาสาหัสกว่าที่ข้าเคยผ่านพบมานักครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในอดีตไปกับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ