พยัคฆ์เพลิงแผลงฤทธิ์

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่วิปลาส กระทบลงบนพื้นหินผาน้ำแข็งจนเกิดเสียง “ติ๋ง” ดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว เบื้องหน้าของหลี่มู่หยางในยามนี้คือ ค่ายกลอัคคีโลหิตหมื่นปีที่แผดเผาบรรยากาศจนบิดเบี้ยว รังสีสังหารจากผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตทั้งสามคนพุ่งทะยานเสียดฟ้า แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ซ่านกดทับจนกระดูกทั่วร่างของเขา ส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ "หลี่มู่หยาง เจ้าหนูตระกูลหลี่ผู้เนรคุณ... วันนี้ต่อให้เจามีกายาเทพเจ้า หรือมีวิชากระบี่วิปลาสค้ำคอฟ้าดินเพียงใด ก็มิอาจรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเราไปได้!" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดุจภูตผีดังขึ้นจากปากของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักมารโลหิต ฝ่ามือสีเลือดมหึมาควบแน่นเป็นรูปกรงเล็บอสูร กว้างนับร้อยวา พุ่งตรงเข้ากดทับร่างของหลี่มู่หยางจากเบื้องบน ราวกับภูเขาถล่มลงมาทับถม ดวงตาคมกริบของหลี่มู่หยางหรี่แคบลง ลมปราณในตันเถียนปั่นป่วนจนถึงขีดสุด บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกจากการปะทะเมื่อครู่ยังคงหลั่งโลหิตไม่ขาดสาย เขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่เกรงกลัว ทว่าในยามที่วิกฤตถึงขีดสุดและกำลังจะตวัดกระบี่ต้านทานด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย... "โฮกกกก—!" เสียงคำรามสะท้านฟ้าดินที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับบรรพกาลระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี เปลวเพลิงสีครามและสีทองสลับซับซ้อนพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับเสาอัคคีค้ำยันสวรรค์! พยัคฆ์เพลิงทมิฬบรรพกาล—จ้าวพยัคฆ์อัคคีคู่หูของเขา หาได้ยอมอยู่เฉยไม่ ดวงตาโตเท่าผลลำไยของเจ้าเสือโง่ตัวนี้ในยามนี้เบิกกว้างจนแทบถลน ขนทั่วร่างลุกชันตั้งตรง เปลวไฟประหลาดแผดเผารอบตัวมันจนอากาศรอบบริเวณละลายกลายเป็นไอเดือดระอุ มันอ้าปากคำรามใส่หน้าเหล่าผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตด้วยสีหน้ากวนประสาทตามเคย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม *(“ลูกพี่! พวกมันรังแกข้าก่อนนะ! เจ้าพวกหน้าตัวเมียนี่กล้าดียังไงมาขัดขวางเวลาอาหารว่างของข้า! วันนี้ข้าจะแผดเผาพวกมันให้กลายเป็นเถ้าถ่าน บดขยี้วิญญาณพวกมันไม่ให้ผุดไม่ให้เกิดเลยคอยดู!”)* เสียงส่งกระแสจิตอันดุดันและเปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยวของพยัคฆ์เพลิงดังสะท้อนอยู่ในห้วงความคิดของหลี่มู่หยาง มันไม่รอช้าที่จะพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า ร่างมหึมาของมันพุ่งชนเข้าใส่กรงเล็บโลหิตยักษ์ที่กำลังตกลงมาอย่างเต็มแรง! *ตูมมมมม—!* แรงปะทะระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทำให้ยอดเขาน้ำแข็งสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนน้ำแข็งยักษ์นับพันก้อนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน เปลวเพลิงบรรพกาลของพยัคฆ์เพลิงแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นมหาสมุทรเพลิงสีครามกลืนกินกรงเล็บโลหิตจนสลายกลายเป็นควันพิษสีดำในพริบตา ผู้อาวุโสทั้งสามแห่งสำนักมารโลหิตต่างหน้าถอดสี ถอยหลังไปคนละสามก้าวด้วยความตื่นตระหนก พวกมันไม่คาดคิดเลยว่า สัตว์อสูรคู่หูของหลี่มู่หยางจะซ่อนเร้นพลังมหาศาลไว้ถึงเพียงนี้ เปลวเพลิงนั้นหาใช่ไฟธรรมดา หากแต่เป็นอัคคีล้างผลาญที่สามารถเผาผลาญได้แม้กระทั่งวิญญาณและค่ายกลโบราณ! "อสูรเดรัจฉานตัวนี้... มันเป็นตัวอะไรกันแน่?!" ผู้อาวุโสรองตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว ขณะที่พยายามใช้โล่โลหิตป้องกันไอความร้อนที่แผดเผาผิวหนังจนหลุดลอก หลี่มู่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้วิชากระดูกมังกรฟื้นฟูพลังปราณที่สูญเสียไปอย่างรวดเร็ว เขามองแผ่นหลังของพยัคฆ์เพลิงที่ยืนหยัดปกป้องเขาไว้อย่างอาจหาญ มุมปากหยักยิ้มเย้ยหยันขึ้นเล็กน้อย "ทำได้ดีมากเจ้าเสือโง่... อย่าให้พวกมันเหลือรอดกลับไปแม้แต่คนเดียว" หลี่มู่หยางเอמהขึ้นเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมอันน่าสะพรึงกลัว กระบี่วิปลาสในมือเริ่มส่งเสียงร้องครางหึ่งๆ ราวกับกระหายโลหิต พยัคฆ์เพลิงส่งเสียงคำรามรับคำด้วยความสะใจ มันสะบัดหางครั้งหนึ่ง คลื่นเพลิงอานุภาพทำลายล้างก็กวาดล้างพื้นดินเบื้องหน้าจนกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ท่ามกลางทะเลเพลิงที่กำลังลุกโชนและเสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่าศัตรูที่กำลังถูกแผดเผา สายตาของหลี่มู่หยางเหลือบไปมองยังขอบผาอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ของเซียนหานอวี่กำลังยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย นางมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด ทว่าในวินาทีนั้นเอง มิติเบื้องหลังของนางกลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เงาดำทมิฬประหลาดนับร้อยสายปรากฏขึ้นราวกับดอกไม้พิษที่ผลิบาน พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของทุกคน— *"ฮี่ๆๆ... ในที่สุดประตูแห่งแดนสนธยาก็เปิดออกแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรโง่เขลาก ล้วนต้องสังเวยให้แก่ความตาย..."*