ความลับของตราประทับ

"ศิษย์พี่ใหญ่... เจ้ายังไม่ตาย?!" หลี่มู่หยางอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงระคนเคียดแค้น ขณะที่สตรีผู้นั้นยกย่องมุมปากขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง... "ตายหรือ? คนไร้ค่าเช่นข้า เหตุใดต้องรีบตายก่อนจะได้เห็นเจ้าตกตายอย่างอนาถด้วยเล่า หลี่มู่หยาง" เงาร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้มก้าวออกมาจากม่านหมอกโลหิต นางคือ 'เฟยหลิง' ศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้เคยทรยศหักหลังเขาในอดีต เบื้องหลังของนางแผ่พุ่งกลิ่นอายมารโลหิตที่หนาแน่นจนบิดเบือนมิติรอบกาย รอยยิ้มของนางบิดเบี้ยวราวกับปีศาจกระหายเลือด แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความริษยาและจิตสังหารที่สะสมมาแรมปี หลี่มู่หยางกำกระบี่วิปลาสในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดในวันที่สำนักถูกทำลายและเขากลายเป็นแพะรับบาปหลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะระเบิดพลังปราณกระบี่เข้าใส่ร่างของนาง ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน *อั๊ก...!* กระแสความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นพล่านจากแผ่นหลังลามไปทั่วร่างราวกับมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าที่จุดชีพจร ตราประทับโบราณสีดำสนิทที่สลักอยู่บนแผ่นหลังของเขาตั้งแต่ศึกที่หุบเขาอสูรพลิกฟ้าพลันเรืองแสงสีม่วงคล้ำออกมา มันแผ่ไอเย็นเยือกและพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาราวกับมีชีวิต เซียนหานอวี่ที่ยืนอยู่เบื้องข้าง สัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้ทันที ใบหน้างามล้ำเลิศที่เคยราบเรียบราวน้ำแข็งพันปีแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ร่างเพรียวบางของนางเซะซ่านสะท้านเฮือกเมื่อพลังปราณเหมันต์นิรันดร์ภายในตันtian (จุดตันเถียน) ของนางเกิดปั่นป่วนอย่างรุนแรง ราวกับถูกพลังงานบางอย่างดูดกลืนและกดทับไว้! "มู่หยาง... เจ้า..." เซียนหานอวี่เอ่ยเสียงสั่น พลางใช้มือเรียวบางกุมหน้าอกตนเอง ปราณเซียนที่เคยบริสุทธิ์และทรงพลังบัดนี้กลับติดขัด เส้นชีพจรทั่วร่างเย็นเฉียบราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความตาย "หานอวี่! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?!" หลี่มู่หยางฝืนความเจ็บปวด พุ่งเข้าไปประคองร่างระหงที่เกือบจะทรุดลงกับพื้น แววตาของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนบัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเองเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเห็นอาการของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เขาแทบคลุ้มคลั่ง "ตราประทับนั้น..." เซียนหานอวี่เหลือบสายตามองแผ่นหลังของชายหนุ่ม ภายใต้ร่มผ้าที่มีรอยขาด แผ่นหลังของเขามีรอยผนึกอักขระมารที่ซับซ้อนและชั่วร้าย นางขบฟันแน่นจนริมฝีปากบางเฉียบมีโลหิตซึม "มันไม่ใช่แค่ผนึกพลังของเจ้า... แต่มันคือ 'ตราประทับเชื่อมวิญญาณโลหิต'!" เฟยหลิงหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น บรรยากาศรอบกายสั่นสะเทือนตามคลื่นเสียงของนาง นางกอดอกมองภาพคนทั้งสองด้วยสายตาสสมใจ "ฉลาดสมเป็นเจ้าสำนักยอดเขาเหมันต์ผู้สูงส่ง... เสียดายที่รู้ตัวตอนนี้ ก็สายเกินไปเสียแล้ว!" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ฟิตหลิง?!" หลี่มู่หยางคำรามลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยโทสะ พลังกระบี่วิปลาสปะทุออกมาโดยไม่สนผลกระทบ แต่ยิ่งเขาเคลื่อนไหว ตราประทับบนหลังก็ยิ่งสว่างวาบ และอาการของเซียนหานอวี่ก็ยิ่งทรุดหนักลงไปอีก นางกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต หยาดโลหิตสีเข้มหยดลงบนพื้นหิมะจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีเลือด "เจ้าคนโง่..." เฟยหลิงเหยียดยิ้มเยาะ "ตราประทับบนร่างของเจ้า ถูกฝังไว้ตั้งแต่ตอนที่เจ้ายังเป็นศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อดูดกลืนพลังปราณและถ่ายเทคำสาปไปสู่ผู้ที่ใกล้ชิดเจ้าที่สุด ยิ่งเจ้ารักนางมากเท่าไหร่ ยิ่งผูกพันกับนางลึกซึ้งเท่าใด พลังของตราประทับก็จะยิ่งกัดกินพลังตบะของนางจนหมดสิ้น!" คำพูดนั้นราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางใจของหลี่มู่หยาง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขามองสตรีในอ้อมแขนที่เวลานี้ใบหน้าขาวเนียนเริ่มมีละอองน้ำแข็งเกาะกุม ขนตางอนงามสั่นระริก ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกที "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." หลี่มู่หยางพึมพำอย่างคนเสียสติ เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าตัวตนของเขาเอง คือต้นเหตุที่กำลังฆ่าผู้หญิงที่เขารักทีละน้อย "มู่หยาง... ฟังข้า..." เซียนหานอวี่เอื้อมมืออันสั่นเทามาสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่ม ฝ่ามือของนางที่เคยเย็นยะเยือกบัดนี้กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงแห่งความตาย แต่นางยังคงฝืนส่งรอยยิ้มบางเบาที่งดงามที่สุดให้เขา "อย่า... โทษตัวเอง... นี่คือ... วิถีแห่งฟ้าดิน..." "ข้าไม่สนวิถีฟ้าดินบ้าบออะไรทั้งนั้น!" หลี่มู่หยางคำรามลั่นฟ้าดิน หยาดน้ำตาแห่งลูกผู้ชายปะปนกับหยาดเหงื่อไหลรินลงมา เขากอดกระชับร่างของนางแน่นขึ้นราวกับต้องการหลอมรวมนางเข้ากับจิตวิญญาณ เฟยหลิงมองภาพนั้นด้วยความสมเพชเวทนา นางชูมือขึ้น ท่องคาถาโบราณบางอย่าง แสงสีม่วงจากตราประทับบนหลังของหลี่มู่หยางพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นค่ายกลมารโลหิตขนาดมหึมาครอบ "ฮ่าๆๆๆ! จงเลือกระหว่างมองนางตายไปต่อหน้าต่อตา... หรือใช้กระบี่วิปลาสในมือของเจ้า แทงทะลุหัวใจของนางด้วยมือของเจ้าเอง เพื่อปลดปล่อยคำสาปเสีย!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันของเฟยหลิงยังคงก้องกังวานอยู่ในหุบเขา หลี่มู่หยางหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาสสีนิลของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความวิปลาส ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำจิตใจ มือที่กุมด้ามกระบี่วิปลาสกลับหยุดชะงักลงเมื่อปลายนิ้วของเซียนหานอวี่แตะลงที่ข้อมือของเขา นางส่ายหัวช้าๆ แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย มีเพียงความรักอันลึกซึ้งที่หลอมละลายหัวใจอันด้านชาของจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวจนหมดสิ้น "มู่หยาง... เชื่อใจข้า... ชักกระบี่... สู่ความตาย... หรือทะยานสู่... นิรันดร์..." นางกระซิบเสียงแผ่วเบาก่อนที่สติของนางจะดับวูบไป ทว่า ในวินาทีนั้นเอง อักขระโบราณลึกลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในจิตวิญญาณของเซียนหานอวี่ก็พลันสั่นสะทฟ้าดิน... พลังปราณเหมันต์ที่ควรจะมอดดับ กลับระเบิดประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าทะลวงทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า สะเทือนขวัญผู้คนนับหมื่น! ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันยุทธภพอันโหดร้ายนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานะครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -