พยัคฆ์เพลิงปากเสีย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโพรงจมูกหาได้เจือจางลงตามกาลเวลาไม่ หลี่มู่หยางยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพังของศาลารabล้างอสูร แววตาคมกริบดุจคมกระบี่วิปลาสทอดมองไปยังความมืดเบื้องหน้า ปราณกระบี่ในจุดตันtianหมุนวนรุนแรงราวกับพายุคลั่ง สะท้อนความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังโดยสำนักที่เขาเคยยอมเอาชีวิตเข้าแลกปกป้อง รอยแผลเป็นบนแผ่นหลังยังคงแผ่ไอความร้อนระอุ ทุกครั้งที่ลมหายใจเข้าออก มันคือการย้ำเตือนว่าในยุทธภพนี้ มนุษย์น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์อสูรบรรพกาลนับร้อยเท่า "เจ้านาย... ข้าว่าท่านกำลังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกเรื้อรังมาสามร้อยปีนะ" น้ำเสียงกวนประสาทที่ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบอันหนักอึ้งลงทันที เงาสสีชาดสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้ ไอความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว มันคือ "เสือดาวเพลิงทมิฬ" สัตว์อสูรคู่หูผู้มีตบะนับพันปี ดวงตาสองสีจ้องมองหลี่มู่หยางด้วยแววตากรุ้มกริ่ม ขนสีเพลิงทั่วร่างลุกโชนแต่กลับส่งเสียงหัวเราะมนุษย์ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย หลี่มู่หยางตวัดสายตามองเจ้าสัตว์อสูรตัวแสบพล่นถอนหายใจยาวนาน "เจ้าเดรัจฉานปากเสีย หากวันใดข้าพลาดท่าถูกศัตรูฆ่าตาย เจ้าคงเป็นตัวแรกที่ฉลองด้วยการเผาย่างเนื้อข้ากินกระมัง" "โธ่ นายท่านผู้ยิ่งใหญ่!" เสือดาวเพลิงไต่เข้ามาใกล้ พลางส่ายหางฟูฟ่องอย่างไม่เกรงกลัว "ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? หากท่านตาย ข้าจะไปหาคนหน้าโง่ที่ไหนคอยหาแก่นอสูรระดับสูงให้ข้ากินเล่า? ว่าแต่... แม่นางน้ำแข็งขั้วโลกผู้นั้นยังตามตื๊อท่านอยู่หรือไม่? ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าน้ำแข็งพันปีบนยอดเขาเหมันต์กับความปากร้ายของท่าน อะไรจะละลายก่อนกัน" คำพูดของเจ้าพยัคฆ์เพลิงทำให้ภาพใบหน้าอันงดงามแต่เย็นชาดุจเทพเซียนไร้หัวใจของ "เซียนหานอวี่" ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง หลี่มู่หยางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แม้ภายนอกนางจะแสดงออกถึงความเด็ดขาดและยึดมั่นในวิถีธรรมะจนน่ารำคาญ แต่ยามที่ดวงตาสงบคู่นั้นมองมา กลับมีความซับซ้อนบางอย่างที่ทำให้หัวใจของจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวสั่นคลอนอย่างประหลาด ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ! อุณหภูมิในรัศมีร้อยลี้ร่วงดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งอย่างฉับพลัน เกล็ดน้ำแข็งสีครามโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี ทั้งที่ไม่มีวี่แววของเมฆฝน กลิ่นอายกดดันอันยิ่งใหญ่ที่ทรงพลังระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของหลี่มู่หยางส่งเสียงลั่นกรอบ เสือดาวเพลิงหุบปากฉับ ขนสีเพลิงลุกชันขึ้นทุกเส้น มันแยกเขี้ยวคำรามต่ำอย่างหวาดระแวง "ไอ้หยา... ปากเสียพูดยังไม่ทันขาดคำ ตัวจริงเสียงจริงมาแล้ว!" เงาร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับภาพวาด ปรากฏขึ้นบนยอดเสาหักพังเบื้องหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง นางถือกระบี่น้ำแข็งนิรันดร์ที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกบาดลึกถึงจิตวิญญาณ ดวงตาดั่งหยกคู่นั้นกวาดมองหลี่มู่หยางและเจ้าพยัคฆ์เพลิงด้วยความนิ่งงันดุจผิวน้ำในบึงลึก "หลี่มู่หยาง... เจ้ายังกล้าหนีข้าอีกหรือ?" น้ำเสียงหวานใสดุจเสียงกระดิ่งหยก แต่กลับเยียบเย็นจนกระทั่งโลหิตในกายแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง เซียนหานอวี่ก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบลงพื้น ดอกบัวน้ำแข็งผุดเบ่งบานและสลายกลายเป็นผุยผง หลี่มู่หยางยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ฝ่ามือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่วิปลาสที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปราณกระบี่สีดำทมิฬเริ่มปะทุออกมาปะทะกับไอเหมันต์จนเกิดเสียงระเบิดดังเปรี๊ยะปร๊ะ "เจ้าสำนักหาน... ข้าบอกท่านกี่ครั้งแล้วว่าวิถีของท่านกับข้ามันสวนทางกัน การที่ท่านดึงดันติดตามข้ามาถึงดินแดนรกร้างแห่งนี้ มีจุดประสงค์อันใดกันแน่ หรือว่าคิดถึงลีลากระบี่ของข้าจนนอนไม่หลับ?" เสือดาวเพลิงลอบกลืนน้ำลายลงคอ มันรีบถอยหลังไปสามก้าวอย่างเงียบเชียบ พร้อมส่งกระแสจิตเตือนนายเหนือหัว *'เจ้านาย ระวังตัวให้ดี แม่นางผู้นี้ดูท่าทางวันนี้ไม่ได้มาพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ นางพกเจตนาฆ่ามาเต็มเปี่ยม!'* เซียนหานอวี่หยุดฝีมือลงห่างจากเขาเพียงสามก้าว สายตาของนางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่มู่หยาง ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความยโส "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อสู้กับเจ้า..." เซียนหานอวี่เอ่ยขึ้น แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม "แต่เบื้องหลังการดับสูญของตระกูลข้าเมื่อสิบปีก่อน มีร่องรอยของวิชากระบี่วิปลาสที่เจ้าใช้อยู่... จงอธิบายมาให้ชัดเจน ว่าเหตุใดคัมภีร์ต้องห้ามของตระกูลข้า ถึงไปอยู่กับคนระยำเช่นเจ้าได้!" สิ้นคำพูดนั้น ประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งทะยานจากปลายกระบี่ในมือของนาง พลังกดดันระดับครึ่งก้าวสู่แดนเซียนแท้จริงระเบิดออกจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายร้อยวา! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ