บททดสอบแห่งหัวใจ

โลหิตสีดำคล้ำหยดติ๋งลงบนพื้นศิลาหยกเย็นเยียบ กลิ่นอายคาวคละคลุ้งผสมปะปนกับไอเย็นยะเยือกของแดนลับแลอเวจี เบื้องหน้าของหลี่มู่หยางมิใช่ขุนเขาหรือหมอกควันแห่งการบำเพ็ญเพียร หากแต่เป็นซากปรักหักพังของสำนักกระบี่เทวะ—สถานที่ซึ่งเขาเคยเรียกมันว่า "บ้าน" ก่อนที่มันจะกลายเป็นสุสานฝังกลบความไว้วางใจทั้งหมดในชีวิตของเขา "มู่หยาง... เจ้าเด็กอกตัญญู ผู้ใดสั่งสอนให้เจ้าใช้กระบี่มารวิปลาสนี้สังหารศิษย์พี่ร่วมสำนัก!" เสียงคำรามอันทรงพลังดังก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู เจ้าสำนักไท่เฉิน ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นบูชา เบื้องหลังคือเปลวเพลิงสีชาดที่แผดเผาสรรพสิ่งจนมอดไหม้ สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความผิดหวัง เหยียดหยาม และรisรอนสิทธิ์ความเป็นมนุษย์ ภาพในอดีตฉายซ้ำราวกับกงล้อแห่งกรรมที่หมุนวนกลับมาบดขยี้หัวใจของหลี่มู่หยางให้แหลกสลายอีกครา มือที่กุมด้ามกระบี่วิปลาสสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าจากภาพหลอนแห่งห้วงสำนึก "ข้าอกตัญญู หรือพวกท่านต่างหากที่ขายวิญญาณให้แก่ขุมนรก!" หลี่มู่หยางแค่นหัวเราะ น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนมิติรอบกายบิดเบี้ยว *เปรี้ยง!* พยัคฆ์เพลิงบรรพกาลที่หมอบอยู่ข้างกายส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสีทองจ้องเขม็งไปยังร่างเงาอดีตเหล่านั้น มันแยกเขี้ยวขาววาววับพร้อมพ่นละอองเพลิงสีครามออกมาเพื่อเผาลาญภาพมายาเบื้องหน้า "นายท่าน อย่าไปหลงกลมัน! นี่เป็นเพียงจิตมารที่ดึงเอาปมในอดีตมาลวงตาเพื่อทำลายจิตวิญญาณบำเพ็ญเพียรของท่าน!" หลี่มู่หยางหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกลึกและยาว ปรัชญาแห่งวิถีกระบี่ที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิตร่ำร้องเตือนสติ มารในใจมักจะน่ากลัวที่สุดเมื่อมันสวมรอยเป็นความทรงจำอันเจ็บปวด หากเขาพ่ายแพ้ต่อภาพหลอนเหล่านี้ ปราณกระบี่วิปลาสจะย้อนกลับมาทำลายเส้นชีพจรของตนเองจนกลายเป็นคนพิการทางวิญญาณไปชั่วชีวิต ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะรวบรวมสมาธิเพื่อฟันฝ่าภาพมายานั้น กลิ่นอายความเย็นเยือกอันบริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ไอเย็นนี้มิได้มาจากค่ายกลแห่งแดนลับแล แต่เป็นกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของนาง... เซียนหานอวี่ก้าวผ่านม่านหมอกสีดำสนิทเข้ามา ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวดอกเหมันต์กลางฤดูหนาว ทว่าใบหน้าอันงดงามล่มเมืองกลับซีดเซียวอย่างไร้สีเลือด ดวงตาคู่คมที่เคยเยชาและสงบนิ่งดั่งบึงน้ำแข็งไร้คลื่น บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาที่นางพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "มู่หยาง... หากเจ้าเลือกที่จะก้าวเดินบนเส้นทางสายมารนี้ต่อไป เจ้าจะต้องสังหารข้าด้วยเช่นนั้นหรือ?" คำถามของนางราวกับคมกระบี่ที่แทงทะลุหัวใจของหลี่มู่หยางในคราเดียว ภาพในอดีตซ้อนทับกับปัจจุบัน เซียนหานอวี่ในยามนี้ไม่ได้ถือกระบี่น้ำแข็งนิรันดร์เพื่อปกป้องสำนัก แต่นางกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองเลือดของตระกูลตนเอง—ภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่ตระกูลเซียนล่มสลาย ซึ่งเป็นปมในใจที่ลึกที่สุดของนางเช่นกัน หลี่มู่หยางเบิกตากว้าง ความตระหนกวาบผ่านดวงตาคมกริบ "หานอวี่... เจ้ามาทำอะไรที่นี่? นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เจ้าถูกภาพหลอนครอบงำแล้ว ถอยไป!" "นี่คือความจริง..." นางส่ายหัวช้าๆ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้นน้ำแข็งจนเกิดเสียงใสราวกระจกแตกสลาย นางก้าวเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ ปราณเหมันต์รอบตัวนางแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบน้ำแข็งนับพันเล่มที่ชี้ตรงมายังหัวใจของเขา "ตระกูลของข้าตายเพราะความอ่อนแอ และตัวข้า... ก็กำลังจะตายด้วยน้ำมือของบุรุษที่ข้ารักที่สุด เจ้ากล้าพอที่จะลงมือหรือไม่ หลี่มู่หยาง?" นี่คือ "บททดสอบแห่งหัวใจ" ที่แท้จริง! แดนลับแลแห่งนี้ไม่ได้ต้องการทดสอบพลังตบะหรือเคล็ดวิชา แต่ต้องการพิสูจน์ว่าจิตวิญญาณของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนจะกล้าหาญพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่สุดในก้นบึ้งของจิตใจหรือไม่ หากเขาหลงกลโจมตีภาพหลอนของนาง เขาจะสูญเสียความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและตกเป็นทาสของมารกระบี่ไปตลอดกาล แต่หากเขาลังเล คมดาบน้ำแข็งของนาง—หรือจิตใต้สำนึกของเขาเอง—ก็จะแทงทะลวงร่างจนจิตวิญญาณดับสูญ พยัคฆ์เพลิงบรรพกาลคำรามลั่นด้วยความร้อนรน "นายท่าน อย่าลังเล! นางไม่ใช่ตัวจริง!" หลี่มู่หยางมิได้ตอบโต้สัตว์อสูรคู่ใจ สายตาของเขายังคงจ้องมองร่างของเซียนหานอวี่ที่กำลังหลั่งน้ำตา เขารู้ดีว่านี่คือภาพลวงตาที่สร้างขึ้นจากความกลัวลึกๆ ในใจของเขาเอง—ความกลัวที่จะสูญเสียนางไป เช่นเดียวกับที่เขาเคยสูญเสียทุกอย่างในอดีต ทว่า ท่ามกลางความบีบคั้นที่เกือบจะทำให้จิตวิญญาณแตกสลาย หลี่มู่หยางกลับคลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทะนงตน และเด็ดเดี่ยวราวกับราชันย์ผู้ไม่ก้มหัวให้แก่ฟ้าดิน "เจ้าโง่เอ๋ย..." หลี่มู่หยางพึมพำเบาๆ เขาเก็บกระบี่วิปลาสกลับเข้าฝักด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เสียง *คลิก* ของโลหิตและเหล็กกล้าก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน การกระทำที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ภาพหลอนของเซียนหานอวี่ชะงักงัน คมดาบน้ำแข็งนับพันที่จ่ออยู่หน้าอกหยุดนิ่งทันที "เจ้ากำลังทำอะไร?" ภาพหลอนของนางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หลี่มู่หยางไม่ตอบคำถามนั้น เขากล้าก้าวเดินเข้าไปหาภาพหลอนของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ท่ามกลางไอคมดาบที่พร้อมจะฉีกกระชากเนื้อหนังของเขาออกเป็นชิ้นๆ เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากรอยแผลตามร่างกาย แต่สายตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความอบอุ่นและประกายแห่งความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขายื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าอันเย็นเฉียบของภาพหลอนนั้นอย่างทะนุถนอม แม้รู้ว่ามันเป็นเพียงภาพมายาที่สร้างขึ้นจากจิตใต้สำนึก แต่ความรู้สึกรักและปกป้องที่เขามีต่อนางคือของจริง "ข้าเคยพลาดพลั้งปล่อยให้ความแค้นในอดีตทำลายชีวิตของตัวเองมาแล้วครั้งหนึ่ง..." หลี่มู่หยางกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังราวกับสะเทือนไปถึงรากเหง้าของแดนลับแล "และข้าไม่มีวันยอมให้ภาพหลอนปลอมๆ นี้ มาพรากผู้หญิงที่ข้ารักไปจากอ้อมแขนเป็นครั้งที่สอง..." ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแนบลงบนแก้มของนาง แดนลับแลรอบกายก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องฟ้าสีชาดแตกร้าวราวกระจก ภาพสำนักกระบี่เทวะและกองเลือดค่อยๆ เลือนหายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ทว่า ก่อนที่ภาพมายาทั้งหมดจะสลายไปจนหมดสิ้น ร่างของเซียนหานอวี่ตัวจริง—ผู้ซึ่งควรจะรอคอยเขาอยู่ภายนอกค่ายกล—กลับก้าวทะลุมิติเข้ามาในห้วงสำนึกนี้อย่างกะทันหัน! มือเรียวบางของนางคว้าจับแขนของหลี่มู่หยางไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หอบหายใจถี่กระชั้นราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ "มู่หยาง... รีบหนีไปเร็วเข้า!" เซียนหานอวี่ตัวจริงเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา "คนที่สร้างแดนลับแลนี้ขึ้นมา... ไม่ใช่จิตมารของเจ้า... แต่เป็น 'มัน' ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของสำนักเราทั้งหมด!" *เปรี้ยง—ตูม!* เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย พื้นศิลาใต้เท้าของทั้งสองยุบตัวลงกลายเป็นเหวลึกสีดำสนิท พร้อมกับเงาร่างมหึมาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ท่ามกลางออร่าปราณเทพเซียนโบราณที่กดทับจนพวกเขากระอักเลือดออกมาพร้อมกัน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมทะยานผ่านห้วงมิติและจิตมารแห่งอดีตมาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ