หลบหนีการสังหาร

"หากเจ้ายังก้าวช้ากว่านี้อีกเพียงครึ่งลมหายใจ หัวใจของข้าคงถูกความหนาวเหน็บแห่งเหมันต์กลืนกินจนแหลกสลายไปก่อนที่กระบี่ของพวกมันจะมาถึงตัวเสียอีก!" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่ม หลี่มู่หยางสะบัดข้อมือวาบ กระบี่วิปลาสในมือแผ่ไอสีชาดฉานพวยพุ่งตัดผ่านม่านหิมะสีขาวโพลนจนเกิดเป็นรอยแยกมิติสีดำสนิท ปราณกระบี่อันดุดันป่าเถื่อนแผ่ซ่านกดดันจนยอดเขาเบื้องล่างสั่นสะเทือน เลือดสดๆ ไหลรินอาบหัวไหล่ซ้ายของเขาเป็นทางยาว แต่แววตาของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตนกลับประกายความท้าทายอย่างไร้ความหวาดกลัว เบื้องหลังของเขาคือสตรีในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับรูปสลักหยกน้ำแข็ง—เซียนหานอวี่ เจ้าสำนักยอดเขาเหมันต์ผู้เยือกเย็นและเด็ดขาด ปลายกระบี่เซียนในมือของนางยังคงหยดหยาดน้ำแข็งระคนโลหิตสีชาด แม้ใบหน้างามล้ำเลิศจะซีดขาวไร้สีเลือดจากพิษสวาทโลหิตที่ตีกลับ ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด ตูมมม! ค่ายกลอัคคีผลาญสวรรค์เจ็ดชั้นฟ้าที่ถูกกางกั้นไว้โดยเหล่าผู้อาวุโสทรยศระเบิดออกเป็นจุล แรงปะทะมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบวา หลี่มู่หยางคำรามลั่นในลำคอ แขนเสื้อขาดวิ่นสะบัดออก โอบกระหวัดเอวบางของนางเซียนไว้แนบแน่นด้วยสัญชาตญาณ ปราณคุ้มกายสีทองแดงผสมผสานกับไอเย็นบริสุทธิ์ระเบิดออกต้านทานคลื่นกระแทกที่หมายคร่าชีวิต "ปล่อย..." เซียนหานอวี่เอמהเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของนางสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็นที่สะสมจากภายใน แต่มือเรียวกลับกำชายเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพึ่งพาผู้อื่นเป็นสิ่งที่นางไม่เคยทำมาตลอดชีวิต แต่วันนี้... ในยามที่สำนักที่นางปกป้องถูกแผ่นดินกลืนกินด้วยน้ำมือของคนทรยศ กลับมีเพียงบุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น 'มารกระบี่วิปลาส' ผู้นี้ที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่เบื้องหน้า "ฮ่าๆๆ! จะให้ปล่อยในสถานการณ์ที่บรรพบุรุษหมาป่าเพลิงของข้ากำลังด่าทอพวกมันอยู่เนี่ยนะ แม่นางหานอวี่ ท่านช่างไร้หัวใจเสียจริง!" เสียงคำรามก้องคำรณดังขึ้นจากเงาดำมหึมาที่ทะยานขึ้นมาจากหุบเหวเบื้องล่าง พยัคฆ์เพลิงบรรพกาลขนสีทองอร่าม ดวงตาดั่งอัคคีร Auras แผดเผา มันอ้าปากพ่นลูกไฟขนาดเท่าภูเขาเข้าสกัดกั้นค่ายกลกระบี่นับพันที่พุ่งตามมาติดๆ *'ไอ้มนุษย์โง่เขลา! เจ้าจะกอดนางเซียนน้ำแข็งนี่อีกนานไหม? ถ้าพวกมันตามค่ายกลมังกรฟ้ามาทัน พวกเราได้กลายเป็นหมูหันย่างเกลือบนยอดเขานี่แน่!'* กระแสจิตดุดันกึ่งบ่นกึ่งคำรามของพยัคฆ์เพลิงดังสะท้อนก้องในหัวของหลี่มู่หยาง หลี่มู่หยางแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเบื้องล่างที่มีกองกำลังนับหมื่นชีวิตปิดล้อมทุกเส้นทางหลบหนี ประมุขพรรคกระบี่สวรรค์และเหล่าผู้อาวุโสกำลังเหินฟ้าเข้ามาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ปราณกดดันระดับจิตวิญญาณสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งจนมวลอากาศบิดเบี้ยว "หนีหรือ? ข้า หลี่มู่หยาง ไม่เคยมีบัญญัติคำว่าหนีในพจนานุกรม... สิ่งที่เรากำลังทำอยู่ เรียกว่า 'ถอยเพื่อรุกฆาต' ต่างหาก!" เขาหันไปสบตากับเซียนหานอวี่ที่แหงนมองเขาเช่นกัน ในสถานการณ์ความเป็นความตายที่ห่างกันเพียงเส้นด้าย แววตาสีตนนัยน์ตาน้ำแข็งของนางพลันอ่อนแสงลงวบหนึ่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างหลอมละลายความหนาวเหน็บในใจนางจนหมดสิ้น มือเรียวบาวยกขึ้นแตะแผลที่อกเสื้อของเขาเบาๆ "ระวัง..." นางเอ่ยคำสั้นๆ ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าศาสตราใด "จับมือข้าไว้ หานอวี่..." หลี่มู่หยางยื่นมือหนาออกไป เบื้องหน้าคือเหวหมื่นศิลาที่ไร้ก้นบึ้งและพายุหิมะที่กำลังบ้าคลั่ง เบื้องหลังคือคมกระบี่นับหมื่นที่พร้อมฉีกร่างเป็นชิ้นๆ "ถ้าวันนี้เราต้องตาย... ข้าจะพาเจ้าไปถางนรกเปิดทางสวรรค์ด้วยกันก่อน!" เซียนหานอวี่เม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนที่นางจะตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตเซียนของตน—นางวางมือเรียวลงบนฝ่ามือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากวิถีกระบี่ของเขา *เปรี้ยงงงง!* พะเนียงเพลิงและไอเย็นผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียวจนเกิดเป็นอณูแสงมหัศจรรย์ระเบิดพวยพุ่งกลบรัศมีฟ้าดิน หลี่มู่หยางกระชากกระบี่วิปลาสฟันลงพื้นศิลาเบื้องล่างสุดแรงเกิด เกิดรอยแยกแผ่นดินพังทลายดึงร่างของทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวลึกมืดมิดท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของศัตรูที่ไล่ตามมาไม่ขาดสาย ทว่า... ในขณะที่ร่างของทั้งสองกำลังดิ่งพสุธาตุท่ามกลางความมืดมิดและเสียงลมพานคำรามก้อง หูของหลี่มู่หยางก็พลันสดับฟังเสียงกระซิบอันแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากก้นเหวเบื้องล่าง—เสียงที่ไม่มีใครควรจะล่วงรู้ เสียงที่ทำให้วิญญาณในร่างของเซียนหานอวี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง *“...ในที่สุด... ข้าก็รอวันที่สายเลือดตระกูลเซียนหวยหล่นลงมาถึงมือ... เสียที...”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิเดือดนี้ไปกับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ