ระยะห่างที่ว่างเปล่า

นิ้วเรียวยาวตวัดปลายปากกาเมจิกสีดำขีดเส้นทับลงบนร่างสเก็ตช์ชุดผ้าไหมชีฟองสีมรกตอย่างไม่ไยดี เสียงกระดาษฉีกขาดด้วยแรงอารมณ์ดังแคว่ก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในสตูดิโอดีไซน์ชั้นนำ ที่ซึ่งตอนนี้กลับให้ความรู้สึกราวกับห้องขังเดี่ยว เอวาโยนดินสอแท่งโปรดลงบนโต๊ะกระจก เสียงมันกลิ้งกระทบถาดใส่เครื่องเขียนเบาๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง เช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่พยายามจะหยุดคิดเรื่องของใครบางคนมาตลอดสามวันที่ผ่านมา ให้ตายสิ... รินรดาหายไปจากวงโคจรของเธออย่างสมบูรณ์แบบราวกับไม่เคยมีตัวตน ตั้งแต่คืนปาร์ตี้ที่ระเบียงห้องโถงวันนั้น ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกันอย่างไม่มีใครยอมใครยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นร้อนจางๆ ไว้ในความทรงจำ แม้ทั้งคู่จะเลือกเดินแยกทางใครทางมันอย่างไร้เยื่อใย เอวาเลือกที่จะจมอยู่กับกองงานแฟชั่นวีคคอลเลกชันใหม่เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก ส่วนภัณฑารักษ์สาวคนเก่งคนนั้นคงจะกำลังหมกมุ่นอยู่กับการจัดนิทรรศการศิลปะชิ้นเอกในหอศิลป์แห่งชาติ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ผู้หญิงเย็นชาและไร้หัวใจของตัวเองต่อไปสินะ "โธ่เว้ย!" เอวาสบถเบาๆ กับตัวเองเมื่อพบว่าเงาของรินรดายังคงซ้อนทับอยู่บนทุกผืนผ้าที่เธอพยายามจะออกแบบ ใบหน้านิ่งสนิทและแววตาดุจกวางสาวที่ซ่อนความอ่อนไหวไว้เบื้องหลังกรอบแว่นสายตากรอบบางนั่น มันรบกวนสมาธิเธอจนแทบจะคว้ากรรไกรมาตัดชุดทิ้งให้หมดเรื่องหมดราว ในขณะเดียวกัน ที่หอศิลป์ร่วมสมัยใจกลางเมือง รินรดากำลังยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ แววตาคู่สวยไร้ซึ่งประกายความมีชีวิตชีวา มือเรียวที่มักจะถือถุงมือผ้าสีขาวสำหรับจับโบวัตถุโบราณกำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว เธอกำลังจัดเตรียมงานนิทรรศการ "Echoes of Silence" ซึ่งช่างเหมาะเจาะกับสถานะหัวใจของเธอในตอนนี้เหลือเกิน ความเงียบงันที่ดังก้องกังวาน และระยะห่างที่เธอก้าวถอยหลังออกมาเองตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวเอง "คุณรินคะ ทางสำนักพิมพ์ส่งแบบแปลนสูจิบัตรมาให้ตรวจรอบสุดท้ายค่ะ" ผู้ช่วยสาวเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ โดยไม่ละสายตาไปจากภาพตรงหน้า "วางไว้ตรงนั้นค่ะ เดี๋ยวฉันดูต่อเอง..." น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา แต่คนฟังกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นพร่าเล็กน้อยในประโยคท้าย รินรดารู้ดีว่าเธอเป็นคนเลือกที่จะสร้างกำแพงนี้ขึ้นมาเอง ระยะห่างที่ว่างเปล่าระหว่างเธอกับเอวาถูกถักทอขึ้นด้วยความกลัว ความกลัวที่จะตกหลุมพรางของแฟชั่นดีไซเนอร์ปากจัดผู้มีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอเกินกว่าจะควบคุม แต่การไม่มีอีกฝ่ายอยู่ใกล้ๆ มันช่างน่าหงุดหงิดเสียจนแทบหายใจไม่ออก เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเอวดังขึ้นทำลายความเงียบ ดีไซเนอร์สาวเหลือบมองหน้าจอด้วยหางตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นชื่อของเพื่อนสนิท "ว่าไงยะ ยัยคีย์?" เอวากดรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยทัก *(แหม ยัยเอวา เสียงเธอนี่ต้อนรับความสุขสมบูรณ์แบบมากจ่ะ)* ปลายสายหัวเราะคิกคักตามสไตล์นักจัดปาร์ตี้ตัวแม่ *(คืนนี้ที่สตูดิโอแกลเลอรีของฉันมีงานดินเนอร์ส่วนตัว แขก VIP เพียบ เธอต้องมาเคลียร์บิลเรื่องชุดให้ฉัน เดี๋ยวนี้!)* "ฉันไม่ว่าง งานกองเป็นภูเขาเลขาคอยอยู่ เธอไปตามจิกคนอื่นเถอะ" เอวาปฏิเสธเสียงแข็ง เตรียมจะกดตัดสาย *(เดี๋ยวก่อนสิยะ! อย่าเพิ่งใจร้อนตัดสายฉัน... งานนี้เธอน่าจะสนใจเป็นพิเศษนะ เพราะฉันเชิญภัณฑารักษ์คนเก่งของเธอมาด้วย เห็นว่าหอศิลป์ของเธอกำลังจะทำโปรเจกต์ร่วมกับแกลเลอรีฉันพอดี)* คำพูดของคีย์ทำให้ปลายนิ้วที่ถือสมาร์ตโฟนชะงักกึก ลมหายใจของเอวาสะดุดไปเสี้ยววินาที *(ว่าไงจ๊ะ จะมาเคลียร์ปมในใจ หรือจะนั่งเหงาหงุดหงิดอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมต่อไป เลือกเอา!)* คีย์กดวางสายไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เอวาได้ปฏิเสธ ทิ้งให้ดีไซเนอร์สาวนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมกวาดมองชุดราตรีสีแดงเพลิงที่แขวนอยู่บนหุ่นลองเสื้อฝั่งตรงข้าม สีแดงที่ร้อนแรงและเย้ายวนใจ... สีเดียวกับความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับมันไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ในขณะเดียวกัน ที่งานดินเนอร์สุดหรูของคีย์ รินรดากำลังยืนจิบแชมเปญเงียบๆ อยู่ริมระเบียงที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ชุดเดรสยาวเข้ารูปสีดำสนิทขับให้ผิวเนียนละเอียดดูโดดเด่นสะดุดตา แต่ใบหน้ากลับเรียบเฉยจนไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทาย เธอปฏิเสธคำชวนของแขกหลายคนด้วยรอยยิ้มตามมารยาท ก่อนจะเหม่อมองออกไปในความมืด พร้อมกับคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำๆ... *เธอคนนั้นจะมาที่นี่ไหมนะ?* ความลังเล ความกระวนกระวาย และแรงดึงดูดประหลาดกำลังดึงรั้งให้ทั้งสองคนต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ปลายทางของระยะห่างที่ว่างเปล่านี้ จะจบลงด้วยการโอบกอด หรือการผลักไสที่เจ็บปวดกว่าเดิม ประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงเปิดออกพร้อมกับร่างเพระระหงของเอวาที่ก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ ราวกับรันเวย์ส่วนตัว สายตาดุจพญาเสือดาวกวาดมองไปทั่วห้องจนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับร่างโปร่งในชุดดำที่ยืนอยู่ริมระเบียง ทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านฝูงชน อากาศรอบตัวก็คล้ายจะเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก เอวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่รินรดากำแก้วแชมเปญในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วเรียวขาวซีด ระยะห่างระหว่างพวกเธอกำลังถูกร่นให้แคบลงทีละก้าว... ทีละก้าว... และก่อนที่เอวาจะได้เดินเข้าไปหาเพื่อสะสางถ้อยคำที่ค้างคา เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นที่แตะลงบนหัวไหล่ของเธอ "มาทันเวลาพอดีเลยค่ะคุณเอวา... ฉันมีเซอร์ไพรส์สำคัญที่จะแนะนำให้รู้จักพอดี" เอวาหันไปมองตามเสียง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ... คือคนที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด และเป็นคนที่ถือครองความลับทั้งหมดที่รินรดากำลังปกปิดไว้! ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 21 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!