รอยร้าวครั้งที่สอง

เอกสารสัญญาโครงการพรีวิวคอลเลกชันใหม่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* จนแฟ้มหนังสีดำราคาแพงไถลไปกระแทกกับแจกันดอกไม้คริสตัลจนเกือบคว่ำ เอวาไม่แม้แต่จะชายตาแลของบนโต๊ะ เธอกอดอกแน่น ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมกวาดมองรินรดาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของแกลเลอรีชื่อดังอบอวลไปด้วยความอึดอัด ชนิดที่ว่าต่อให้จุดเทียนหอมกลิ่นวานิลลาโปรดของรินรดา ก็ไม่อาจกลบกลิ่นอายความเดือดดาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวดีไซเนอร์สาวคนดังได้เลย "คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ รินรดา" เสียงหวานที่ปกติมักจะเฉียบคมและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเครือด้วยความโกรธจัด "เอาดีไซน์ชุดเซ็ต 'Nocturne' ของฉันไปปรับลดเกรดวัสดุเพื่อเซฟงบจัดนิทรรศการเนี่ยนะ ใครให้สิทธิ์คุณทำตามอำเภอใจแบบนี้" รินรดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอpad แววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ภัณฑารักษ์สาวผู้สมบูรณ์แบบในชุดสูทผ้าทวีดเข้ารูปยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นได้อย่างน่าหมั่นไส้ เธอดันแว่นตากรอบทองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน "ฉันไม่ได้ทำตามอำเภอใจค่ะ เอวา แต่ฉันทำตามความเหมาะสมของโปรเจกต์ งบประมาณที่เราตกลงกันไว้แต่แรกมันถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขของสปอนเซอร์ ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้ผ้าไหมทอมือสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีกับคอลเลกชันนี้ นิทรรศการศิลปะที่ผสมผสานแฟชั่นชิ้นเอกของคุณชิ้นนี้ คงต้องล่มไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม" "ล่มเหรอ?" เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บใจ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณเห็นงานศิลปะของฉันเป็นแค่ตัวเลขในบัญชีหรือไงคะรินรดา! ชุดเซ็ตนั้นฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมันขึ้นมาเพื่อโชว์เคสอัตลักษณ์ของแบรนด์ ไม่ใช่เพื่อให้คุณเอาไปตัดทอนคุณค่าทิ้งเพียงเพราะกลัวเกินงบ!" "แต่ศิลปะมันต้องอยู่บนโลกความเป็นจริงด้วยค่ะ ไม่ใช่อยู่ในจินตนาการเพ้อฝันบนรันเวย์" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเธอกดดันให้เอวาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ดีไซเนอร์สาวถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ถ้าคุณบริหารจัดการต้นทุนให้ฉลาดกว่านี้สักนิด เราคงไม่ต้องมาเถียงกันเรื่องไร้สาระแบบนี้" "นี่คุณว่าฉันโง่เหรอ!" เอวากัดฟันกรอด ฝ่ามือเรียวบางตบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่นจนรินรดาชะงักไปเล็กน้อย ความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "คุณมันก็แค่ภัณฑารักษ์หัวโบราณที่มองโลกผ่านกรอบสี่เหลี่ยม ไม่เคยมีความกล้าที่จะฉีกกฎเกณฑ์อะไรเลยสักอย่าง! ถ้าไม่มีผลงานของฉัน นิทรรศการกิเอกซ์คลูซีฟของคุณก็เป็นได้แค่ห้องแสดงงานศิลปะน่าเบื่อๆ ที่ไม่มีใครสนใจ!" "ถ้าผลงานของคุณมันดีเลิศเลอจนขาดไม่ได้นัก ทำไมคุณถึงต้องวิ่งวุ่นหาเงินทุนสนับสนุนจากสปอนเซอร์หน้าเลือดพวกนั้นล่ะคะ?" รินรดาย้อนถามทันควัน น้ำเสียงเย็นชาบาดลึกไร้ความปรานี "อย่าเอาความเย่อหยิ่งของคุณมาบังตาความจริงเลยค่ะ เอวา... งานนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องรสนิยมของคุณ แต่มมันคือชื่อเสียงของแกลเลอรี และฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายมันเพื่อสนองนีードความอยากเด่นอยากดังของคุณเด็ดขาด" คำพูดนั้นราวกับน้ำร้อนที่สาดเข้าใส่กองเพลิง เอวานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ไม่ใช่เพราะกลัวคำดูถูก แต่เพราะมันมาจากปากของคนที่เธอ... เคยคิดว่าเข้าใจเธอดียิ่งกว่าใคร "คุณมองฉันเป็นคนแบบนั้นมาโดยตลอดสินะคะ..." เอวาเค้นเสียงพูดออกมาเบาหวิว แต่แววตากลับสั่นไหวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต "คิดว่าฉันทำทุกอย่างเพื่อความอยากเด่นอยากดัง... โอเคค่ะ ถ้าคุณเห็นผลงานของฉันไม่มีค่าพอจะอยู่ในโปรเจกต์นี้ งั้นก็เชิญจัดนิทรรศการน่าเบื่อของคุณตามลำพังเถอะ ฉันถอนตัว!" พูดจบร่างเพศระหงก็สะบัดหน้าหนี หมุนตัวเตรียมก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยความเร็ว "เดี๋ยวค่ะ เอวา!" รินรดาเผลอหลุดเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความตระหนกวูบผ่านนัยน์ตาคู่สวยชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นแผ่นหลังบางนั้นสั่นน้อยๆ แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคอทำให้รินรดาเลือกที่จะไม่รั้งไว้ด้วยคำหวาน "คุณจะหนีปัญหาอีกแล้วเหรอคะ ดีไซเนอร์มืออาชีพเขาหนีปัญหาด้วยการเดินออกจากโต๊ะเจรจาแบบนี้หรอกเหรอ" เอวาหยุดฝีเท้าลงทันที เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง มือเรียวบิดลูกบิดค้างไว้ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มหยันให้คนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะ "ดีกว่าอยู่ตรงนี้แล้วต้องทนฟังคำพูดดูถูกจากคนที่ไม่มีหัวใจอย่างคุณค่ะ" ทันทีที่พูดจบ เอวาก็กระชากประตูเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ หวังจะพุ่งตัวออกไปจากสถานที่บีบคั้นหัวใจแห่งนี้ให้เร็วที่สุด แต่ทว่า... ปลายเท้าของเธอกลับต้องชะงักกึก เมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนขวางทางอยู่หน้าประตูพอดี คีย์... เพื่อนสนิทสายปาร์ตี้ตัวแม่ยืนถือแก้วกาแฟเย็นในมือ ใบหน้าเฉี่ยวคมแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้านกำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ ดวงตากวาดมองระหว่างเอวาที่มีคราบน้ำตาคลอเบ้ากับรินรดาที่ยืนหน้าเครียดอยู่กลางห้อง "อุ๊ย..." คีย์ลากเสียงยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดระคนอยากรู้อยากเห็น "ฉัน... ขัดจังหวะเวลาคู่รัก... อุ้ม... คู่กรณีเขากำลังเคลียร์ใจกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย พอดีว่าฉันเอาเอกสารด่วนจากสปอนเซอร์มาส่ง... แต่ดูท่าทางแล้ว ฉันควรจะถอยออกไปตั้งหลักข้างนอกก่อนดีไหมเอวา?" เอวายังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำใด คีย์ก็ขยับตัวเข้ามาเบียดแทรกผ่านไหล่เธอเข้ามาในห้อง พร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของรินรดาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งห้องต้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิทไม่ใช่การมาเยือนของคีย์... หากแต่เป็นข้อความบนกระดาษแผ่นแรกที่โผล่พ้นซองเอกสารออกมา ซึ่งรินรดากวาดสายตาไปเห็นพอดี *เอกสารสัญญายกเลิกเงินสนับสนุน... และคำสั่งถอดถอนชื่อ 'เอวา' ออกจากการเป็นดีไซเนอร์หลักอย่างเป็นทางการ* รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น เธอเงยหน้าขึ้นมองเอวาที่กำลังหันขวับกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นชาที่สุดในชีวิต "นี่คือเหตุผลที่คุณรีบเปลี่ยนดีไซน์และตัดงบฉันสินะคะ... เพราะคุณขายโปรเจกต์ให้คนอื่นลับหลังฉันไปแล้ว!" ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!