ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงยังคงจางอยู่ในบรรยากาศ แต่ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเอวาหลังม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูนั้นกลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าน้ำหนักของคอลเลกชัน haute couture ทั้งฮอลล์ “คุณกำลังบอกว่า... โปรเจกต์จัดนิทรรศการศิลปะโบราณที่ปารีสเมื่อสามปีก่อน มันไม่ได้ล่มเพราะความสะשלของฝั่งดีไซน์ แต่เป็นเพราะคุณถูกบีบให้เซ็นสัญญาโอนสิทธิ์ขาดโดยที่ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอคะ, รินรดา?” เอวาพ่นลมหายใจผ่านจมูก น้ำเสียงที่มักจะเฉียบคมและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อครู่กลับเจือความสั่นพร่าที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้อย่างสุดความสามารถ ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรกระทบกับแก้วคริสตัลจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง บ่งบอกถึงความไม่สงบในใจของดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร รินรดาในชุดสูทผ้าไหมสีชาคermที่ไม่เคยมีรอยยับแม้แต่นقطเดียว นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ แว่นตากรอบทองถูกถอดวางไว้บนโต๊ะเผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ภายใต้มาดนิ่งสนิทที่ผู้คนต่างขนานนามว่า ‘ภัณฑารักษ์น้ำแข็ง’ บัดนี้กำลังร้าวรานราวกับเครื่องกระเบื้องโบราณที่ถูกค้อนทุบซ้ำ ๆ “คุณคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหมคะ, เอวา?” เสียงของรินรดาราบเรียบแต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง “คิดว่าฉันยอมก้มหัวรับตำแหน่งภัณฑารักษ์กิตติมศักดิ์ที่แกลเลอรีนี้ เพราะอยากได้ชื่อเสียงและความหรูหราเหมือนที่คุณคอยค่อนขอดฉันมาตลอดหรือเปล่า” “ฉัน...” เอวาอ้าปากจะเถียงตามนิสัยปากจัด แต่มันกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเห็นหยดน้ำตาใส ๆ ไหลรินลงมาเงียบ ๆ บนแก้มเนียนของอีกฝ่าย รินรดาไม่เคยร้องไห้—หล่อนคือความสมบูรณ์แบบที่ถูกสร้างขึ้นมาจากระเบียบวินัยและความเย็นชา แต่ในวินาทีนี้ ภาพลักษณ์เหล่านั้นกลับพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่เกลียดขี้หน้าหล่อนที่สุด “ความฝันของฉันคือการได้นำเอาศิลปะร่วมสมัยของเอเชียไปยืนหยัดบนรันเวย์ศิลปะระดับโลก” รินรดาแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขสิ้นเชิง “ห้องจัดแสดงที่ปารีส... ฉันใช้เวลาสเก็ตช์แปลน เก็บสะสมชิ้นงาน และทุ่มเทหยาดเหงื่อทุกหยดมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ แต่เพราะตระกูลของฉันต้องการรักษาหน้าตาทางสังคม พวกเขาเอาผลงานทั้งหมดของฉันไปขายทอดตลาดให้กลุ่มทุนแลกกับการล้างหนี้สิน แล้วโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันว่าเป็นคนบริหารจัดการกองทุนล้มเหลว” คำสารภาพนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ เอวานิ่งงัน ความรู้สึกโกรธเคือง ขัดหูขัดตา และความเย่อหยิ่งที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา ภาพของรินรดาที่เธอมองว่าเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เอาแต่ใจ และจู้จี้จุกจิกเรื่องความสะอาด แท้จริงแล้วเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกหักหลังและพรากความฝันอันเป็นที่รักไปโดยคนที่เธอกตัญญู “แล้วทำไม...” เอวาขยับตัวเข้าไปใกล้ โน้มใบหน้าลงมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความคมคายในน้ำเสียงถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนวลอย่างหาได้ยาก “ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกใคร ทำไมต้องยอมให้คนอื่นมองว่าคุณไร้ความสามารถ ทำไมต้องทนแบกรับความอับอายนั้นไว้คนเดียวล่ะคะ” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเอวา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น แววตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นสะท้อนภาพของดีไซเนอร์สาวผู้ปากจัดแต่มีหัวใจที่ร้อนรุ่มไม่แพ้กัน “เพราะถ้าฉันยอมแพ้... ทุกอย่างที่ฉันสร้างมามันจะสูญเปล่าไปตลอดกาล” รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาคู่สวยจับจ้องริมฝีปากของเอวาก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา “แต่ที่สำคัญกว่านั้น... ถ้าฉันมัวแต่จมอยู่กับอดีต ฉันคงไม่มีวันได้มาเจอคุณ... ได้มาต่อปากต่อคำกับดีไซเนอร์ปากร้ายที่ทำให้หัวใจบ้า ๆ ดวงนี้มันกลับมาเต้นได้อีกครั้ง” คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องราวกับหยุดหมุน เอวาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจากตัวของรินรดาลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกให้ตื่นตัว ก่อนที่เอวาจะทันได้เอื้อนเอยประโยคใดเพื่อตอบกลับความรู้สึกที่พรั่งพรูนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างรวดเร็ว—ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เอวา! ยัยเอวาจอมเหวี่ยง เธออยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะยะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงโวยวายและทุบประตูของคีย์ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันแสนเปราะบางและลึกซึ้งลงในพริบตา พร้อม ๆ กับที่กลอนประตูด้านนอกถูกบิดเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาตจากเจ้าของห้อง! ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 19 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!