รอยจูบที่ลบไม่ออก

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมพริกไทยดำของฌอง ปอล โกลтье ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานกึ่งสตูดิโอส่วนตัวที่รกเร้าไปด้วยเศษผ้าไหมอิตาลีและภาพร่างคอลเลกชันใหม่ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาจริงๆ ในวินาทีนี้ไม่ใช่ความระเกะระกะของศิลปะ หากแต่เป็นปลายนิ้วเรียวยาวของรินรดาที่กำลังจิ้มลงบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างเน้นย้ำ จนแทบจะทะลุผ่านกระจกจอแอลซีดีลงไป "คุณจะอธิบายข้อผิดพลาดสัปดนแบบนี้ว่ายังไงดีคะ, คุณดีไซเนอร์ปากจัด" เสียงทุมนุ่มติดจะเยيบเย็นแต่วันนี้มีประกายความหงุดหงิดเจืออยู่ชัดเจน รินรดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แววตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง เธอก้าวเข้าประชิดโต๊ะทำงานของเอวาอย่างคุกคาม ชนิดที่คนตัวเล็กกว่าต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้แทบไม่ทัน เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ เชิดคางขึ้นด้วยความถือดี ปลายจมูกรั้นเชิดรั้นขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอกอดอกแน่นจนเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีงาช้างตึงเปรี๊ยะ "อุ๊ย ตายแล้ว! ภัณฑารักษ์สาวผู้แสนจะเพอร์เฟกต์ คราวนี้ตื่นเต้นอะไรกับรอยหมึกบนผ้าชีฟองแค่นั้นคะ? มันคือศิลปะร่วมสมัยค่ะคุณขา ความดิบ สด และไม่สมบูรณ์แบบคือความงามขั้นสุดยอดที่คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก เพราะในหัวสมองคุณมีแต่ระเบียบกติกากระดาษไขเก่าๆ!" "ศิลปะบ้าบออะไรกันคะ! นี่มันงานจัดแสดงนิทรรศการระดับชาติ ชุดเซ็ต 'The Lost Era' ของคุณถูกออกแบบมาให้สื่อถึงความสง่างามและความลึกลับของราชสำนักศตวรรษที่ 18 แต่รอยเปื้อนตรงชายกระโปรงที่คุณทำหกใส่เมื่อคืน มันเหมือนรอยกาแฟของพนักงานออฟฟิศตกงานมากกว่า!" รินรดาพ่นคำพูดรัวเร็วด้วยความเหลืออด ใบหน้าสวยเฉียบแดงก่ำด้วยความโมโห ดวงตาสีเข้มวาววับ "อ๋อเหรอคะ? แล้วใครกันล่ะที่ยืนสั่งโน่นสั่งนี่จนฉันเสียสมาธิทำกาแฟหกใส่?" เอวาย้อนเสียงสูง เด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนใบหน้าแทบจะชนกับปลายจมูกของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเธอน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ "ถ้าคุณไม่มายืนจู้จี้จุกจิกเรื่องความยาวของชายกระโปรงตั้งแต่แรก ฉันคงไม่ต้องสติหลุดทำอะไรพังหรอกค่ะ รินรดา!" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นในอากาศจนแทบจะจุดไฟติด ไดอะล็อกเชือดเฉือนที่เคยเป็นอาวุธลับของทั้งคู่เริ่มสั่นคลอน เมื่อระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินไปทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของคนทั้งสองดังแข่งกัน รินรดาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของเอวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่ร้อนรุ่มและซับซ้อนยิ่งกว่า มือเรียวที่เคยถือแท็บเล็ตเลื่อนขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กของเอวาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "คุณนี่มัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมา แต่สายตากลับกวาดมองไปทั่วใบหน้าดื้อรั้นของดีไซเนอร์สาว "ปากเก่งไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ เอวา" "ปล่อยฉันนะ! จะมาจับมือถือแขนทำไมคะเนี่ย หรือว่าเถียงสู้ไม่ได้แล้วจะใช้กำลังหะ..." คำพูดท้าทายทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อรินรดาตัดสินใจตัดบทสนทนาที่ยืดเยื้อด้วยวิธีที่ไร้เสียงแต่ทรงพลังที่สุด ร่างโปร่งบางของภัณฑารักษ์สาวพุ่งเข้าประชิดตัว ดึงเอวคอดกิ่วของเอวาเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง เอวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นแต่หนักแน่นของรินรดาทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดเผ็ดร้อนทั้งหมด ความตื่นตระหนกวาบขึ้นในอก ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของรินรดาโอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีใครเข้าถึง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน หากแต่เป็นการลงทัณฑ์คนปากจัดด้วยความดุดันและโหยหา ปลายลิ้นร้อนล้ำที่รุกล้ำเข้ามาทำให้เอวาสั่นสะท้าน มือเล็กที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตด้านหลังของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครึ่งนาทีที่แล้วมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แผดเผาสติสัมปชัญญะจนหลอมละลาย เมื่อรินรดาผ่อนแรงลงและยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้คนใต้ร่างได้สูดอากาศ ทั้งคู่ต่างหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าของรินรดาแดงก่ำไม่แพ้กัน ดวงตาสื่อความหมายล้ำลึกที่ถูกเก็บซ้ำไว้นานนับปีระคนความรู้สึกที่อัดอั้น เอวายังคงยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนที่โอบรอบเอวเธอไว้แน่น ศีรษะซบลงกับลาดไหล่กว้างของรินรดาอย่างไร้แรงต่อต้าน เสียงหัวใจของรินรดาดังตุบๆ อยู่แนบหู สะท้อนความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งอันเยือกเย็น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของดีไซเนอร์ปากจัดอีกต่อไป มีเพียงความเงียบงันที่อบอุ่นและอ้อมกอดที่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก ทุกอย่างจะสลายหายไปในอากาศ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ถักทอความรู้สึกอันเปราะบางของคนทั้งคู่ให้แนบแน่นขึ้นนั้น เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "เอวา! แกอยู่ข้างในไหม? ตายละวา... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ยแม่สาวฮอต!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของคีย์ เพื่อนสนิทและนักจัดปาร์ตี้ตัวแม่ดังทะลุเข้ามา พร้อมกับร่างโปร่งในชุดเลื่อมระยับที่ก้าวเข้ามากลางห้อง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า สภาพของเพื่อนรักและภัณฑารักษ์สาวคนเก่งในตอนนี้ แนบชิดและแนบแน่นจนเกินกว่าคำว่า 'คุยงาน' ไปไกลลิบแล้ว! ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 16 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!