ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

เสียงกรรไกรตัดผ้าเนื้อดีคมกริบดัง *'สวบ'* ท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอออกแบบชั้นนำของเอวา มันไม่ใช่เสียงของการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก แต่มันคือเสียงระบายอารมณ์ของดีไซเนอร์สาวผู้สวมชุดสูทผ้าไหมสีชาคโกลด์เข้ารูป ที่กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาแพงลิบลิ่วลงบนพื้นอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองร่างสูงระหงของรินรดาที่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ ภัณฑารักษ์สาวผู้มักจะรักษามาดนิ่งสนิทและใบหน้าเรียบเฉยราukประติมากรรมหินอ่อน ทว่าในนาทีนี้ แววตาของเธอกลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด “ถ้าคิดว่าจะยืนเป็นหุ่นลองเสื้อทื่อๆ แบบนี้ไปจนถึงงานกาล่าการกุศลคืนนี้ ฉันแนะนำให้จ้างหุ่นพลาสติกราคาถูกยังจะคุ้มค่าจ้างกว่านะคะ คุณภัณฑารักษ์” น้ำเสียงติดเหวี่ยงเจือความประชดประชันหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ เอวา, แฟชั่นดีไซเนอร์ปากจัดผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดร่างบาง พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้าคมคายนั้นอย่างถือวิสาสะ รินรดาเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย ปฏิกิริยาที่เย็นชานั้นยิ่งทำให้อุณหภูมิความหงุดหงิดในอกของเอวาพุ่งสูงขึ้นไปอีก “ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อยืนถอนหายใจใส่ผลงานของฉันนะคะ รินรดา” เอวาเอ่ยต่อ น้ำเสียงกดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียน “มีปัญหาอะไรนักหนากับชุดนี้ หรือว่าดีไซน์มันไม่ถูกใจอดีตคนรักของคุณที่เพิ่งบินกลับมาล่ะคะ?” ชื่อนั้น... ประโยคนั้นหลุดออกไปโดยที่เอวาเองก็แทบไม่ทันยั้งคิด ความหึงหวงที่ถูกหมักบ่มไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งระเบิดออกมาอย่างไม่เป็นท่า รินรดาชะงักกึก ดวงตาสีนิลคู่สวยหันกลับมาสบตาตรงๆ ความเย็นชาที่เคยใช้สร้างกำแพงถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ “คุณล้ำเส้นเกินไปแล้วนะคะ เอวา” “ล้ำเส้นเหรอ?” ดีไซเนอร์สาวแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาววับด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาด้วยความทิฐิ “เหอะ! กับคนเก่าที่เพิ่งส่งดอกไม้ช่อโตมาให้ถึงพิพิธภัณฑ์เมื่อวานนี้ ฉันยังถือว่าตัวเองถอยหลังมาหลายก้าวแล้วด้วยซ้ำ! ถ้าอาลัยอาวรณ์นัก ก็เชิญไปใส่ชุดที่ยัยนั่นเลือกให้เถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาทนยืนให้ฉันตัดชุดให้เสียเวลา!” บรรยากาศในห้องแต่งตัวตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกได้ เคมีที่คุ้นเคยระหว่างคู่กัดฝีปากกล้าคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาและความโกรธขึงที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก เอวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังของรินรดาแนบติดกับกระจกเงาบานใหญ่ ไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและความกรุ่นกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่โอบล้อมทั้งคู่ไว้ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ มือเรียวที่เคยไขว้หลังไว้ค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบลงบนอกเสื้อของเอวา แรงกดเบาๆ นั้นไม่ได้เป็นการผลักไส แต่เป็นการรั้งร่างของดีไซเนอร์สาวให้หยุดนิ่ง “คุณกำลังหึง... หรือแค่เสียอาการกันแน่คะ เอวา” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามชิดริมฝีปาก แววตาคมปลาบของภัณฑารักษ์สาวฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม “ฉันเนี่ยนะหึง?” เอวาเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจด้วยความมั่น ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มหยัน “อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะ คุณรินรดา ฉันแค่กลัวว่าผลงานระดับมาสเตอร์พีซชิ้นนี้จะแปดเปื้อนความทรงจำเน่าเฟะกับแฟนเก่าของคุณก็เท่านั้น!” “งั้นเหรอคะ...” รินรดากระซิบชิดใบหู เสียงนั้นแหบพร่าและจงใจยั่วยวนจนเอวาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ถ้าอย่างนั้น... คุณจะว่าอะไรไหมล่ะคะ ถ้าฉันจะบอกว่าคนๆ นั้นไม่มีความหมายอะไรกับฉันอีกแล้ว ตั้งแต่ที่ฉันได้มาเจอ...” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์อย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดยาวนานโดยไม่รออนุญาตจากเจ้าของห้อง “ยัยเอวา! แกแต่งตัวให้ยัยคุณภัณฑารักษ์เสร็จหรือยังยะ งานเลี้ยงจะเริ่มอยู่แล้วนะ... อุ๊ยตาย! ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรยัยคู่รักคู่แค้นคู่นี้หรือเปล่าเนี่ย?” คีย์, เพื่อนสนิทตัวแม่และนักจัดปาร์ตี้ชื่อดัง ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เอวาผละถอยหลังออกมาทันที ใบหน้าเนียนเฉี่ยวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา รินรดาก็รีบจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสงบ แต่เรียวปากกลับอมยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี “แกมีธุระอะไรยะ ยัยคีย์! เข้ามาเสียมารยาทแบบนี้เดี๋ยวแม่ก็ปาเข็มเย็บผ้าใส่หัวซะหรอก” เอวาแหวใส่กลบเกลื่อนอาการใจเต้นรัว “อุ๊ย ใจเย็นๆ สิยะคุณเพื่อนขา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเลิฟซีนของพวกแกหรอกนะ แต่พอดีว่า... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่สตูดิโอของแกน่ะสิยะ” คีย์ยักไหล่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย “และดูท่าทาง... เขาไม่ได้มาแค่ทักทายธรรมดาเสียด้วย” เอวาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้ากับรินรดาที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนกลับมาเย็นชาและเรียบเฉยทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บริเวณทางเดินด้านนอกหยุดลงที่หน้าประตูสตูดิโอ ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝ่ามือของใครบางคน ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกวาดมองไปรอบสตูดิโอ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินรดา พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ริน... ดีใจจังที่คุณยังจำกลิ่นดอกไม้ช่อเดิมได้” รินรดานิ่งงั้น ร่างบางชาวาบไปทั้งตัวขณะที่เอวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องในเสี้ยววินาทีนั้น... เมื่ออดีตคนรักที่รินรดาพยายามหนีมาตลอด ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเธอแล้ว! ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 17 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!