ปาร์ตี้ริมสระสุดเซ็กซี่

เสียงเบสกระแทกกระทั้นจากลำโพงมารีน่าตัวยักษ์ริมขอบสระว่ายน้ำอินפיนิตี้พูลสะเทือนถึงยอดอก แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่าสายตาของภัณฑารักษ์สาวที่กำลังจ้องมองเอวาผ่านแก้วแชมเปญทรงสูงราวกับจะจับผิดว่าชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตผ่าข้างของเธอจะหลุดร่วงลงมาประจานความเซ็กซี่เมื่อไหร่ "ถ้ามองจนทะลุเนื้อผ้าได้ คุณรินรดาคงส่งฉันไป X-ray แทนที่จะยืนถือแก้วทำหน้าเป็นกรรมการคุมสอบแบบนั้นนะคะ" เอวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางไอหมอกจางๆ จากระบบคูลing ริมสระ เธอยกเรียวขาไขว่ห้างบนเก้าอี้อาบแดดบุนวมกำมะหยี่สีดำ ปล่อยให้แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากใต้น้ำสะท้อนกับผิวเนียนละเอียด รินรดาไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้น ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิทขยับเข้ามาใกล้ ชายผ้าชีฟองพลิ้วไหวตามแรงลมยามค่ำคืนของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยปะทะจมูกเอวาจนคนตัวเล็กต้องแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "ฉันไม่ได้อยาก X-ray คุณหรอกค่ะ เอวา... ฉันแค่กำลังประเมินว่า 'ผลงานศิลปะ' ชิ้นนี้ จะสร้างความเสียหายให้งานปาร์ตี้ของคีย์มากแค่ไหน ถ้ามันเกิดอุบัติเหตุ... หลุดลุ่ยกลางวงสังคมขึ้นมาจริงๆ" น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่แฝงความเย้ายวนแบบฉบับรินรดากระซิบอยู่ข้างใบหู ร้อนจนเอวาต้องรีบหันขวับไปเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างจมูกของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณภัณฑารักษ์" เอวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตตวัดมองริมฝีปากสีแดงระเรื่อของอีกฝ่ายอย่างถือดี "ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหมคะ? คนที่ยืนถือแก้วคนเดียวเงียบๆ ในปาร์ตี้ไฮโซระดับนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะเหงา ก็คงกำลังแอบมองหาเหยื่อรายต่อไป" "เหยื่อเหรอคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เอวาเกลียดนักหนาเพราะมันทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะทุกที "ฉันไม่ต้องหาหรอกค่ะ... ในเมื่อ 'เหยื่อ' วิ่งเข้ามาหาเองตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในงานแล้ว" พลันนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวของรินรดาก็เอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเอวาแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบจากแหวนเพชรเม็ดโตตัดกับความร้อนผ่าวของผิวเนื้อ ทำให้ดีไซเนอร์สาวถึงกับชะงักค้าง ราวกับโดนมนต์สะกดตรึงร่างไว้กับพนักเก้าอี้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดเสียงดนตรีจนเงียบงัน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับจังหวะเพลง "ริน..." เอวาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบa ดวงตาไหวระริกด้วยความพ่ายแพ้ชั่วขณะ ก่อนที่ความทิฐิจะสั่งให้เธอปัดมือคู่นั้นออกอย่างรวดเร็ว "อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยาแถวนี้ค่ะ ฉันไม่ใช่ภาพวาดในพิพิธภัณฑ์ที่คุณจะมาแตะต้องตามอำเภอใจได้" รินรดายิ้มรับโดยไม่โกรธ ปลายนิ้วที่ว่างเว้นจากการสัมผัสกลับไปยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้าๆ สายตายังคงแพรวพราว "ถ้าไม่ใช่ภาพวาด... งั้นลองบอกฉันหน่อยสิคะ ว่าคุณเป็นงานศิลปะประเภทไหน ถึงได้ทำให้ฉันละสายตาไม่ได้เลยตั้งแต่หัวค่ำ" "พอเลยทั้งคู่!" เสียงแหลมสูงใสของคีย์ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างระหงในชุดปาร์ตี้เลื่อมระยับที่เดินถือถาดค็อกเทลเข้ามาแทรกกลางระหว่างสงครามประสาท "นี่งานวันเกิดฉันนะยะ ไม่ใช่สนามประลองยุทธ์! เอวา หล่อนอย่าทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวรินเขานักสิ ส่วนคุณรินรดาคะ เลิกแกล้งเพื่อนดิฉันสักทีเถอะ หน้าเอวามันแดงหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แชมเปญหรือเพราะเขินกันแน่" "ใครเขินคะ!" เอวาโพล่งขึ้นทันที ปลายนิ้วเรียวรีบยกขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "ฉันแค่... อากาศมันร้อนค่ะ คีย์! สระว่ายน้ำนี่ระบบระบายอากาศแย่เป็นบ้า" "ร้อนตรงไหนยะ ลมเย็นจะตาย หรือว่า 'ร้อนตัว' กันแน่แม่ซุป'ตาร์" คีย์หัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหูเอวาเบาๆ "เอาเถอะ ฉันมีเซอร์ไพรส์ใหญ่จะให้พวกแกสองคนไปเคลียร์กันเอง... ทางโซนห้องกระจก VIP ริมสวนจัดเสร็จแล้ว เชิญไปรับลมชมดาวตามลำพังได้เลยค่ะคุณณ" พูดจบ ตัวแม่แห่งการจัดปาร์ตี้ก็หมุนตัวเดินนวยนาดหายลับไปกับฝูงชนที่กำลังแดนซ์กันอย่างเมามัน ทิ้งให้เอวายืนค้างอยู่กับความอึดอัดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว รินรดากวาดสายตามองไปทางโซนห้องกระจก VIP ที่คีย์เพิ่งพูดถึง ก่อนจะหันมามองหน้าดีไซเนอร์สาวที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด "ว่าไงคะ... จะไปพิสูจน์ไหม ว่าอากาศข้างในนั้นมันร้อนพอกับที่คุณอ้างหรือเปล่า" รินรดายื่นมือเรียวออกมาตรงหน้า รอยยิ้มท้าทายที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยวทำให้เอวารู้สึกเหมือนกำลังเดินลงสู่หลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้ด้วยความเต็มใจ เอวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกู้ฟอร์มความมั่นคง ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "นำไปสิคะ... ฉันไม่เคยกลัวอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว" ประตูกระจกนิรภัยเลื่อนปิดลงเบาๆ ตัดขาดเสียงเพลงและผู้คนภายนอกออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวสีแอมเบอร์ที่สาดส่องลงมาในห้องกระจกส่วนตัว ซึ่งมองเห็นวิวเส้นขอบฟ้าของมหานครยามค่ำคืนได้แบบ 360 องศา ทันทีที่แผ่นหลังของเอวาชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ รินรดาก็ไม่รอช้าที่จะก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงโปร่งกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและผนังกระจก กลิ่นกายหอมหวานและไออุ่นจากตัวของภัณฑารักษ์สาวโอบล้อมเอวาไว้จนแทบ "ทีนี้... ไม่มีใครมากวนใจเราแล้วค่ะ เอวา" รินรดากระซิบชิดริมฝีปาก ดวงตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "บอกความจริงฉันมาได้หรือยัง ว่าทำไมคุณถึงเอาแต่หลบหน้าฉันตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา... หรือว่าคุณกลัว?" "ฉัน... ไม่ได้กลัว!" เอวาเถียงเสียงแข็ง แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วมือข้างหนึ่งของรินรดาไล้ขึ้นมาตามแนวคาง เลื่อนผ่านลำคอระหง จนมาหยุดอยู่ที่ปกเสื้อสูทคลุมไหล่ของเธอ "ถ้าไม่กลัว... ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะคะ?" รินรดาก้มลงกระซิบชิดใบหู ร้อนจนเอวาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "พิสูจน์ให้ฉันดูสิคะ ว่าปากจัดๆ ของคุณจะยังเก่งอยู่ไหม..." ริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเอวาราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ สัมผัสแรกทั้งนุ่มนวลและดุดันในเวลาเดียวกัน รินรดาบด ในจังหวะที่เอวาหลงเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสล้ำลึกและกำลังจะเผยอกลีบปากตอบรับนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ผลักประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "พี่ริน! อยู่นี่เองเหรอคะ... แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องควบคุมระบบภาพ..." ขอบพระคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 15 ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!