คำถามที่ไม่มีคำตอบ

“ถอยไปค่ะเอวา พื้นที่ส่วนตัวของคุณกำลังรุกล้ำอาณาเขตของฉันมากเกินไปแล้ว” เสียงของรินรดาเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือที่ถือแก้วไวน์กลับสั่นระริกจนของเหลวสีแดงฉานไหวติง รินรดาเบี่ยงตัวหลบแผ่นอกของดีไซเนอร์สาวที่โน้มเข้ามาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมตระกูลวู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอปั่นป่วนจนไร้การควบคุม เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจนางพญาจับจ้องใบหน้าเนียนใสของอีกฝ่ายไม่วางตา เธอไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง แต่กลับยกมือขึ้นเท้ากับขอบโต๊ะหินอ่อนข้างตัวรินรดา กักขังร่างเพรียวระหงไว้ในวงแขนทันที “อาณาเขตเหรอคะ? น่าขันนะคะรินรดา ทั้งที่ปากบอกว่าไม่ชอบ แต่ดวงตาของคุณมันฟ้องว่าอยากให้ฉันก้าวเข้ามาลึกกว่านี้อีก” เอวากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าท้าทาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา เธอเป็นภัณฑารักษ์ที่ต้องคุมสถานการณ์ให้ได้ทุกรูปแบบ ไม่ใช่เด็กสาวที่หวั่นไหวกับลูกเล่นของดีไซเนอร์ปากจัดคนนี้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเอวาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนเจ็บไปหมด “คุณน่ะ... มั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว เอวา” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความสั่นไหว “อย่าเอามาตรฐานความสัมพันธ์แบบฉาบฉวยของคุณมาตัดสินฉัน เราอยู่ในห้องจัดแสดงงานศิลปะ ไม่ใช่บนรันเวย์ที่จะเล่นบทนางเอกผู้ถูกล่าได้ตามใจชอบ” “ถ้าฉันจะล่า... ฉันไม่สนใจหรอกค่ะว่าที่นี่จะเป็นที่ไหน” เอวาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน “ที่ฉันอยากรู้คือ ทำไมคุณถึงต้องแกล้งทำเป็นเฉยเมย ทั้งที่ตอนที่ฉันเผลอ... ฉันเห็นคุณมองฉันด้วยสายตาที่มันต่างออกไป คุณซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากไร้อารมณ์นั่นกันแน่คะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าสู่ใจกลางความรู้สึก รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำจากงานปาร์ตี้ครั้งก่อนผุดพรายขึ้นมา ความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับเอาไว้—ความโหยหาที่อธิบายไม่ได้เมื่อยามที่เอวาอยู่ใกล้ และความหวาดหวั่นเมื่อยามต้องห่างไกล มันคือสิ่งที่เธอเกลียดชังที่สุด รินรดาตัดสินใจผลักอกอีกฝ่ายออกด้วยแรงที่ไม่มากนัก แต่ทว่าหนักแน่นในเชิงสัญลักษณ์ เธอเดินถอยห่างออกมาสองสามก้าว มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก “คำตอบที่ไม่มีคำถาม... ก็เหมือนกับความรู้สึกที่คุณกำลังพยายามยัดเยียดให้ฉันนั่นแหละค่ะ เอวา” รินรดากล่าว พลางหมุนตัวเดินตรงไปยังชั้นวางหนังสือโบราณ “ถ้าคุณอยากรู้นักว่าฉันรู้สึกยังไง ลองกลับไปทบทวนตัวเองดูนะคะ ว่าการที่คนเราจะเกลียดใครสักคนแบบสุดหัวใจ กับการที่อยากจะครอบครองใครสักคนแบบไม่ลืมหูลืมตาน่ะ... มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่แค่นิดเดียว” เอวานิ่งงันไป คำพูดนั้นทิ้งรอยร้าวลึกไว้ในใจของเธอ เธอไม่ได้ไล่ตามไป แต่ยืนมองแผ่นหลังของภัณฑารักษ์สาวด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนกว่าที่เคยเป็น ความเป็นดีไซเนอร์ที่เคยควบคุมทุกอย่างบนโลกของเธอได้ กลับพังทลายลงเพียงเพราะสายตาคู่หนึ่งของคนตรงหน้า เงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงจัดแสดง มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจของทั้งสองคน เอวากำหมัดแน่น เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง... เธอต้องการเอาชนะรินรดาเพราะความสนุก หรือเพราะเธอกลัวว่าถ้าเธอไม่รุกให้สุด เธอจะเป็นฝ่ายที่หลงรักอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียเอง? ทว่าในวินาทีที่เอวากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหาเพื่อทำลายกำแพงนั้นอีกครั้ง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสะท้อนก้องจากโถงทางเดินข้างนอก พร้อมกับบานประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “เอวา! ฉันว่าเรามีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ!” คีย์ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาของเพื่อนสนิทดูว้าวุ่นจนเอวาต้องชะงัก คีย์หยุดหายใจหอบขณะกวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยืนอยู่คนละมุมห้อง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเอวาและรินรดาหยุดหมุนลงตรงหน้า “งานแสดงนิทรรศการที่พวกเธอทำร่วมกัน... มีคนปล่อยภาพถ่ายส่วนตัวของรินรดาที่ถูกขโมยมาจากในห้องนิรภัยของแกลเลอรีออกไปทั่วสื่อโซเชียลแล้ว และสิ่งที่อยู่ในรูปนั้น... มันเกี่ยวกับอดีตที่รินรดาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต!” รินรดาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เอวารีบหันไปมองรินรดาด้วยความตกใจ ขณะที่มือถือในมือของคีย์สั่นรัวด้วยการแจ้งเตือนที่ไม่หยุดหย่อน ความลับที่รินรดาปกป้องมาตลอดกำลังถูกกระชากออกมากลางที่แจ้ง และดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... จะเป็นคนที่พวกเธอคาดไม่ถึงมากที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 13 ไปพร้อมกับความสับสนในหัวใจของสองสาว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!