น้ำหอมกับความเย็นชา

กลิ่นหอมเย้ายวนของวานิลลาผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยอบอวลอยู่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการส่วนตัว คืนนี้รินรดาตั้งใจจะใช้ความสงบและระเบียบวินัยอันเคร่งครัดเป็นเกราะกำบังตัวเองจากดีไซเนอร์ปากจัดผู้ขึ้นชื่อเรื่องการทำลายล้างความตั้งใจของผู้อื่นให้พังทลายในพริบตา ทว่าเกราะเหล็กกล้าที่เธอก่อขึ้นกำลังจะละลายกลายเป็นจุล เพียงเพราะปลายนิ้วเรียวสวยของเอวาที่กำลังเคาะเบาๆ ลงบนกระจกตู้จัดแสดงอย่างจงใจ "คุณรินรดานี่เก่งเรื่องการจัดวางสิ่งของให้ดูน่าเบื่อได้อย่างไร้ที่ติจริงๆ นะคะ" เสียงหวานเจือความเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมสีเขียวมรกตเข้ารูปที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเกินระยะห่างทางสังคม เอวาจงใจทิ้งระยะห่างระหว่างเธอกับภัณฑารักษ์สาวเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้างดงามที่พยายามปั้นปูนตึงใส่กันอย่างนึกสนุก รินรดาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเพื่อสร้างพื้นที่หายใจ แต่ดูเหมือนเอวาจะอ่านเกมออก ดีไซเนอร์สาวก้าวตามอย่างรู้ทัน ปลายส้นสูงหยุดลงตรงหน้า จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางโชว์โบราณเบาๆ "ถอยไปค่ะ, คุณเอวา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาพยายามมองข้ามไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ความนิ่งสนิทของห้องจัดแสดงในยามวิกาลนี้ช่างเป็นใจให้คนเจ้าเล่ห์เหลือเกิน "ทำไมต้องถอยล่ะคะ? ในเมื่อฉันกำลังชื่นชม 'ผลงานชิ้นเอก' อยู่ใกล้ๆ ต่างหาก" เอวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนเส้นผมสีเข้มเคลียคลอข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่โชยมาจากซอกคอระหงทำเอาสมองของภัณฑารักษ์สาวรวนเรไปหมด "หรือว่ากลัวคะ... ว่าหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะระทึกของคุณตอนนี้ มันจะดังเกินกว่าที่ฉันจะได้ยิน?" ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้อันตรายยิ่งกว่าคอลเลกชันเสื้อผ้าชั้นสูงที่เธอกำลังออกแบบเสียอีก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกำชายเสื้อสูทของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งที่เคยใช้สยบคนมานักต่อนักใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าความแพรวพราวที่รุกไล่ราวกับสัตว์นักล่า "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ, คุณเอวา" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา เอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า "และบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ใช่ประเภทที่จะยอมโดนแผดเผาอยู่ฝ่ายเดียวแน่ๆ" เอวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเสน่ห์แพรวพราว เธอยกมือขึ้นทาบกับกระจกตู้ด้านหลังของรินรดา ล้อมกรอบร่างเพิ่งบางเอาไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความดึงดูดพุ่งชนกันจนบรรยากาศร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานอย่างเต็มที่ก็ตาม "ถ้าอย่างนั้น..." เอวาโน้มริมฝีปากกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเจ้าเล่ห์จงใจให้สั่นสะท้อนถึงขั้วหัวใจ "เรามาลองดูกันไหมคะว่า... ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายละลายก่อนกัน" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเอวาเฉียดเข้าใกล้แก้มเนียนจนแทบจะสัมผัส เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเปิดประตูกระแทกผนังก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า "ยัยเอวา! แกอยู่ไหน ยัยคีย์โทรมาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องตัดเย็บ—อุ๊ย!" เสียงของทีมงานสาวคนสนิทที่โผล่พรวดเข้ามาทำให้เอวาต้องผละตัวถอยหลังอย่างเสียดาย รินรดาฉวยโอกาสนั้นดันไหล่เอวาออกเบาๆ แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าพวงแก้มแดงก่ำและจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดกว่าปกติกลับทรยศความนิ่งเฉยนั้นอย่างสิ้นเชิง เอวาหันไปถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เธอจะได้หันกลับมาต่อรองกับภัณฑารักษ์สาว สายตากลับเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือในมือของทีมงานที่สั่นระรัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวโตบนหน้าจอที่ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของดีไซเนอร์สาวแข็งค้างไปในทันที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!