วิกฤตวันเปิดนิทรรศการ

"ถ้าโครงสร้างเหล็กชิ้นนี้ยังตั้งเอียงองศาเดิมก่อนสิบล้อวิ่งผ่าน อีกสามวันข้างหน้า งานแกรนด์โอเพนนิ่งแกลเลอรีของฉันคงได้กลายเป็นกองขยะรีไซเคิลสมใจคุณแน่ค่ะ รินรดา!" เสียงตวาดที่ผสมผสานความหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้าของเอวา ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงนิทรรศการขนาดยักษ์ แฟชั่นดีไซเนอร์สาวในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีดำสนิท สะบัดข้อมือเรียวเล็กที่มีนาฬิกาแบรนด์หรูประดับอยู่ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสวยดันแว่นกันแดดกรอบเหลี่ยมขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริมภายใต้เลนส์สีชาจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งระหงของภัณฑารักษ์สาวที่ยืนอยู่กลางห้อง รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยราatน้ำแข็ง แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววพะว้าพะวังอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองกองชิ้นส่วนคอลเลกชันผสมผสานแฟชั่นกับงานศิลปะชิ้นเอกที่ถูกส่งมาผิดสเปกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง "คุณเอวา กรุณาลดโทนเสียงลงสักนิดนะคะ นี่มันเพิ่งจะตีห้า และทีมช่างเทคนิคเพิ่งจะลากสังขารมาถึงหน้างานจากความผิดพลาดของฝั่งคุณเองที่ส่งแบบแปลนเวอร์ชันเก่ามาให้โรงงาน" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่บาดลึกทุกคำพูดสมกับที่เป็นมืออาชีพด้านการบริหารจัดการนิทรรศการระดับชาติ เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมเครื่องเทศจาง ๆ จากตัวดีไซเนอร์สาวลอยเข้าปะทะจมูกของรินรดา ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความเครียดจากงานอยู่แล้ว ยิ่งเต้นผิดจังหวะเข้าไปใหญ่ "โทษฉันเหรอคะ? ทั้งที่ยัยคีย์ส่งไฟล์ตัวจริงให้คุณตั้งแต่อาทิตย์ก่อน แต่คุณต่างหากที่มัวแต่ตรวจความเรียบร้อยของห้องจัดแสดงภาพวาดโบราณ จนลืมอัปเดตระบบฐานข้อมูลหลักของแกลเลอรี!" เอวาเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาวาววับดุจนางพญาเสือดาวที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อ "หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของภัณฑารักษ์คนเก่ง เริ่มรวนเพราะพักผ่อนไม่พอคะ ถึงได้แยกไม่ออกระหว่างงานดีไซน์ล้ำสมัยกับขยะเปียก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเย็นชาที่เคยสวมไว้เริ่มสั่นคลอนไม่ใช่เพราะคำดูถูก แต่เป็นเพราะกลิ่นอายความใกล้ชิดที่ระอุอยู่รอบตัวของคนตรงข้ามต่างหาก มือเรียวที่กอดอกอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาเอวาตรง ๆ "ถ้าคุณมีเวลามาต่อปากต่อคำกับฉันอย่างไร้สาระแบบนี้ สู้เอาเวลาไปช่วยทีมช่างแก้โครงสร้างเหล็กนั่นไม่ดีกว่าเหรอคะ งานเปิดนิทรรศการอีกสามวัน... เราไม่มีเวลามาเถียงกันเรื่องความผิดพลาดไร้สาระหรอกนะ" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติดท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลนของห้องจัดแสดงที่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ เสียงค้อนตอกตะปูและเสียงเครื่องเจาะดังแทรกเป็นระยะ ยิ่งทำให้โสตประสาทของทั้งคู่ตึงเครียดถึงขีดสุด เอวาจ้องมองใบหน้าหวานที่เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผมของรินรดา แม้จะปากจัดและน่าหมั่นไส้แค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในยามวิกฤตที่ทุกอย่างพังไม่เป็นท่า ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอ ไม่เคยคิดจะเดินหนีปัญหาไปไหนเลยสักครั้ง หัวใจที่พองโตด้วยความรู้สึกบางอย่างถูกกดทับด้วยความดื้อรั้น เอวาเชิดหน้าขึ้น เชิดปลายคางใส่อย่างถือดี "ก็ได้ค่ะ! ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่าจัดการได้ งั้นเรามาดูกันว่าระหว่างปากคม ๆ ของคุณ กับฝีมือระดับปรมาจารย์ของฉัน อันไหนมันจะกู้วิกฤตวันเปิดนิทรรศการนี้ได้ก่อนกัน" รินรดากลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่ริมฝีปากอิ่มกลับแอบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว "เชิญตามสบายเลยค่ะ คุณดีไซเนอร์ปากจัด... หวังว่าผลงานชิ้นโบแดงของคุณจะไม่พังคามือไปซะก่อนนะ" "ไม่มีทางพังหรอกค่ะ เพราะฉันไม่เคยพลาด... โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง เอ้ย! เรื่องงานโชว์!" เอวาเผลอพลั้งปากพูดคำที่เกือบจะทำเอาบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดีที่เธอเบรกตัวเองทันแล้วหันหลังขวับเดินกระแทกส้นเท้าไปยังโซนติดตั้งงานศิลปะทันที ปล่อยให้รินรดายืนหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหปนเขินอยู่เบื้องหลัง เวลาผ่านไปราวพายุโหมกระหน่ำ ทั้งห้องโถงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทีมช่างวิ่งวุ่น เอกสารออกแบบปลิวว่อน เอวาลงมือคุมงานด้วยตัวเองอย่างไม่ห่วงสวย เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่เผยให้เห็นสัดส่วนสมส่วนและกล้ามเนื้อเรียบเนียนจากการออกกำลังกายอย่างมีวินัย รินรดาที่เดินตรวจความเรียบร้อยรอบฮอลล์ เผลอหยุดสายตาอยู่ที่แผ่นหลังของดีไซเนอร์สาวนานเกินความจำเป็น ภาพของเอวาที่กำลังก무จดุมคุมงานด้วยความเด็ดเดี่ยวและเซ็กซี่โดยไม่รู้ตัว ทำเอาภัณฑารักษ์สาวถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มองอะไรคะภัณฑารักษ์? สนใจจะมาเป็นหุ่นลองชุดให้ฉันแทนโครงเหล็กนี่ไหมล่ะ?" เสียงห้าวใสเอ่ยแซวดังขึ้น ทั้งที่เจ้าตัวยังหันหลังให้ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงดังเดิมทันที "ฉันแค่มองหาจุดบกพร่องต่างหากค่ะ เผื่อว่าคุณจะทำงานพลาดแล้วต้องให้ฉันตามเช็ดก้นให้อีก" เอวาหันขวับกลับมา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนเรียวปากสวย เธอสาวเท้าเข้ามาหารินรดาที่ยืนถือแท็บเล็ตอยู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายไฟเส้นใหญ่ที่พาดผ่านพื้นห้องเกิดสะดุดเข้ากับข้อต่อเหล็กที่ยังไม่ได้ยึดให้แน่น ร่างโปร่งระหงของรินรดาจึงเสียการทรงตัว กรีดร้องออกมาเบา ๆ ก่อนจะหงายหลังล้มลง "ระวัง!" เอวาพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของรินรดาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปบนกองแผ่นโฟมกันกระแทกแผ่นใหญ่อย่างแรง ร่างอวบอิ่มของรินรดาทับอยู่บนอกของเอวาพอดิบพอดี ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีชาคู่สวยที่มองลงมาด้วยความตกใจปนประกายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟสปอตไลท์ในสตูดิโอ ทั้งห้องโถงราวกับหยุดหมุน เสียงตอกตะปูและเสียงเอะอะโها่รอบตัวเงียบหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงหัวใจของสองสาวที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน เอวาใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อย ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นทัดผมที่ปรกลงมาข้างแก้มเนียนของคนด้านบน ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านผิวแก้มใสแผ่วเบาจนรินรดาต้องหลบตาด้วยความเขินอายที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู "จับฉันแน่นเชียนะคะ... ไหนบอกว่าเก่งไงคะ หืม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู ทำเอารินรดารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รินรดากัดริมฝีปาก พยายามจะดันอกอีกฝ่ายออกแต่เอวากลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น จนร่างกายแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง "ปล่อยฉันนะคะ เอวา นี่มันกลางกองงานนะ..." เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนอย่างไม่จริงจังนัก "ถ้าไม่ปล่อยแล้วคุณจะทำไมคะ?" เอวาแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน หัวใจของรินรดาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่อันตรายและหอมหวานนี้กำลังจะทำให้เธอลืมสิ้นทุกวิกฤตของงานนิทรรศการ ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ของแกลเลอรีก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "คุณเอวา! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ! ประธานกรรมการบริหารสมาคมศิลปวัฒนธรรม แจ้งเลื่อนวันเปิดงานเข้ามาเป็น... พรุ่งนี้เช้า!" เสียงตะโกนของคีย์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพของสองสาวที่นอนกอดก่ายกันกลมอยู่บนกองโฟมกลางห้องโถง เอวาและรินรดาผุดลุกขึ้นนั่งแทบจะไม่ทัน ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำด้วยความตกใจและกระอักกระอ่วนใจระคนกัน - ควีนบีทูโก -