รอยร้าวในหน้ากาก

รอยนิ้วมือของเอวาที่กดลงบนมุมโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องจัดแสดงนิทรรศการกึ่งมืด กำลังสั่นน้อยๆ อย่างที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมให้ใครสังเกตเห็น... เว้นแต่คนๆ นั้นจะยืนอยู่ใกล้ในระยะประชิดพอจะมองทะลุผ่านเกราะกำบังราคาแพง "พิสูจน์ให้ฉันดูสิคะ... ว่าดีไซเนอร์ปากจัดคนนี้ มีดีแค่ปากจริงหรือเปล่า" คำท้าทายที่ทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ชนิดที่ว่าต่อให้รินรดาพยายามปัดกวาดมันออกไปจากหัวด้วยงานเอกสารกองโตแค่ไหน ก็ไม่อาจลบเลือนน้ำเสียงท้าทายปนเย้ายวนนั้นออกไปได้ และในวินาทีนี้... ร่างสูงโปร่งในชุดสูทผ้าทวีตสั่งตัดพิเศษของภัณฑารักษ์สาวก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ ท่ามกลางกองผ้าไหม ผ้าซาติน และโครงเหล็กหุ่นลองเสื้อที่ระเกะระกะในห้องทำงานชั่วคราวของเอวา ไม่มีคำพูดทักทาย ไม่มีรอยยิ้มมุมปากเย่อหยิ่งแบบที่เคยเป็นมา มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งราวกับอากาศในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนหมด เอวาเงยหน้าขึ้นจากร่างแบบชุดราตรีที่เธอกำลังแก้ไขเป็นรอบที่สี่ ขอบตาของดีไซเนอร์สาวมีรอยคล้ำจางๆ ที่แม้แต่รองพื้นเนื้อดีที่สุดก็ปกปิดไว้ได้ไม่มิด เช่นเดียวกับรินรดาที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาอย่างไร้ฟอร์มความเนี๊ยบ ปลายผมที่เคยรวบตึงอย่างไร้ที่ติเริ่มมีปอยผมหลุดรุ่ยลงมาคลอเคลียกรอบหน้าเนียน "คุณดูแย่มากค่ะ รินรดา" เอวาเปิดประโยคแรกด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจจะให้คมกริบเหมือนเคย แต่กลับแหบพร่าเกินกว่าจะควบคุม "คุณเองก็ไม่ต่างกันห่านหรอกค่ะ เอวา" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเหนื่อยล้าจนซ่อนไม่มิด ดวงตาสองคู่ที่เคยใช้ฟาดฟันกันด้วยคารมคมคายมาโดยตลอด บัดนี้กำลังกวาดมองสำรวจเรือนร่างและความอิดโรยของอีกฝ่าย ความโกรธเคือง ความถือดี และกำแพงทิฐิที่เคยสร้างไว้สูงลิ่ว ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยเมื่อความจริงปรากฏตรงหน้า—พวกเธอบ้างานกันทั้งคู่ และพวกเธอกำลังจะพังทลายลงมาพร้อมๆ กัน เอวาวางดินสอในมือลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าไปหารินรดาที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอายความเหนื่อยอ่อนลอยเข้าแตะจมูก เมื่อเอวาทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ฉันไม่ได้นอนมาสองวันเต็มๆ" เอวาเอ่ยขึ้นก่อน ดวงตากลมโตมองตรงไปยังไหปลาร้าของรินรดาที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตยับย่น "เพราะมัวแต่แก้ดีไซน์บ้าๆ ตามความต้องการของคณะกรรมการที่คุณเป็นคนคัดเลือกเข้ามา" รินรดาหันมาสบตา เอวาเห็นประกายความไหววูบในดวงตาสีนิลคู่นั้น ชั่วขณะหนึ่ง... ภัณฑารักษ์ผู้แสนสมบูรณ์แบบคนนี้ดูเปราะบางเสียจนน่าตกใจ "และฉันก็ไม่ได้นอนมาสามคืน" รินรดากระซิบตอบ เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ไร้ซึ่งร่องรอยของการประชดประชัน "เพราะต้องนั่งเคลียร์งบประมาณมหาศาลที่คุณผลาญไปกับคريสตัลนำเข้าจากมิลาน... เพื่อให้งานปาร์ตี้เปิดตัวนิทรรศการมันออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดตามมาตรฐานที่คุณต้องการ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยอุปadanaหรือการชิงดีชิงเด่น มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง—ความเข้าใจที่เจ็บปวดและงดงามในเวลาเดียวกัน เอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวของเอวาสั่นน้อยๆ ขณะที่เอื้อมไปแตะปอยผมที่หลุดรุ่ยของรินรดาอย่างแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี ดวงตาสอบคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ "คุณดื้อด้าน ช่างติ และปากร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยค่ะ รินรดา" เอวาพึมพำเบาๆ ปล่อยให้นิ้วมือเลื่อนไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนอย่างลืมตัว "คุณเองก็เอาแต่ใจ เอาชนะ และไม่เคยฟังใครเลยเหมือนกันค่ะ เอวา" รินรดาตอบกลับเสียงพร่า ดวงตาคู่คมทอดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของดีไซเนอร์สาว "แต่... แปลกนะคะ ที่ฉันกลับไม่อยากไล่คุณไปให้พ้นหน้าเลยสักครั้ง" หัวใจของเอวากระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกรัวเร็วจนน่ากลัว กลิ่นกายอุ่นๆ และความใกล้ชิดที่แนบแน่นเกินกว่าความสัมพันธ์ของ 'คู่กัด' จะรับไหว ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ รินรดาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของพวกเธอแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม นี่ไม่ใช่การปะทะฝีปากเพื่อเอาชนะ แต่มันคือการยอมจำนนต่อความเหนื่อยล้าและแรงดึงดูดมหาศาลที่สะสมมานาน เอวาหลุบตาลงมองเรียวปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อย แรงดึงดูดบางอย่างผลักดันให้เถียงไม่ออก และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันในจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม ปลายจมูกของพวกเธอเกือบจะสัมผัสกันอยู่แล้ว— *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสและประโยคทักทายที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ "โอ๊ะ! แหมๆ นึกว่ามาตรวจงาน ที่แท้ก็มาสวีทกันนี่เองจ้ะแม่คุณ! ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงของ **คีย์** เพื่อนสนิทและนักจัดปาร์ตี้ตัวแม่ดังลั่นห้อง พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวฉับๆ เข้ามาโดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าเหวอและท่าทีที่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับไฟลวกของเอวาและรินรดา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและหลงรักความแซ่บนี้ร่วมกันนะคะ!