จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

“นี่พวกเธอสองคน… กำลังเล่นซ่อนแอบกันในห้องเก็บของหรืองานปาร์ตี้ตัวแม่กันแน่คะ?” เสียงของคีย์ดังแทรกผ่านความเงียบที่หนักอึ้งราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผืนผ้าไหมราคาแพง เอวารีบดีดตัวออกจากระยะประชิดของรินรดาเหมือนโดนไฟช็อต หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่รินรดาเองก็ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะสวมหน้ากากภัณฑารักษ์ผู้แสนเย็นชาบัดนี้กลับขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ “คีย์! เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตูแบบนี้มันเสียมารยาทนะ” เอวาสวนกลับทันควัน พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการจัดปกคอเสื้อเบลเซอร์ที่ยับย่น รินรดากระแอมเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงราวกับรูปปั้น “เราแค่… หลงเข้ามาหาที่เงียบๆ คุยงานเรื่องจัดแสดงคอลเลกชันใหม่ คุณคีย์คงไม่คิดอะไรตื้นๆ แบบที่ปากพูดหรอกนะคะ” คีย์เลิกคิ้วสูง แววตาของนักจัดปาร์ตี้ตัวแม่หรี่ลงมองสองสาวสลับไปมา รอยยิ้มมุมปากของเธอทำเอาเอวารู้สึกเหมือนถูกอ่านใจทะลุปรุโปร่ง “ตื้นๆ เหรอคะ? แต่เมื่อกี้ที่ฉันเห็นมันลึกซึ้งระดับมหาสมุทรเลยนะ รอยลิปสติกบนปกเสื้อคุณรินรดาบอกเล่าเรื่องราวได้ชัดกว่าคำพูดอีกค่ะ” เอวาสะดุ้งโหยง ก้มลงมองอกเสื้อของภัณฑารักษ์สาวที่เธอเพิ่งจะ ‘ปะทะ’ มาเมื่อครู่ รอยลิปสติกสีแดงก่ำเฉด Ruby Velvet ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอประทับเด่นชัดอยู่บนผ้าคอตตอนสีขาวสะอาดตา รินรดายกมือขึ้นแตะปกเสื้อตัวเอง สายตาที่ตวัดมองมาทางเอวานั้นไม่ได้มีความโกรธเคือง แต่มันเต็มไปด้วยความ ‘ท้าทาย’ ที่ทำให้เอวาต้องขบเม้มริมฝีปากแน่น “ก็แค่ความผิดพลาดในงานปาร์ตี้ที่น่ารำคาญ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านหน้าคีย์ไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เอวายืนนิ่งค้างอยู่กับความรู้สึกวูบโหวงที่หน้าอก บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงคืนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงดนตรีแจ๊สที่เร้าอารมณ์ เอวาเดินปลีกตัวออกมาที่ระเบียง พยายามสูดอากาศเย็นยามค่ำคืนเพื่อดึงสติ ความทรงจำเมื่อครู่ยังคงชัดเจน—สัมผัสของริมฝีปากที่แตะกันโดยไม่ได้ตั้งใจจากแรงเหวี่ยงของใครบางคนที่ชนเข้าที่ไหล่ของเธอ จนทำให้เธอเซไปกระแทกกับรินรดา และกลายเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากจะเรียกมันว่า ‘อุบัติเหตุ’ อีกต่อไป “ทำไมต้องใจสั่นขนาดนี้ด้วยนะ ยัยภัณฑารักษ์จอมจองหองคนนั้น!” เอวาสบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบแก้วแชมเปญขึ้นจิบ “จองหองนักเหรอคะ?” เสียงที่คุ้นหูทำให้เอวาเกือบทำแก้วหลุดมือ รินรดามายืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ สายตาของภัณฑารักษ์สาวทอดมองออกไปที่ทิวทัศน์เมืองด้านล่าง แต่นัยน์ตานั้นสะท้อนเพียงใบหน้าของเอวา “คุณตามฉันมาทำไม?” เอวาพยายามวางมาดเชิด แต่เสียงกลับสั่นนิดๆ รินรดาขยับเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดแบบมัสก์จางๆ จากตัวอีกฝ่าย “ฉันไม่ได้ตามมาค่ะ ฉันแค่มาเอาของที่ลืมไว้” “ของอะไร?” รินรดาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “ความรับผิดชอบไงคะ ที่คุณทำรอยลิปสติกไว้บนเสื้อฉัน คุณคิดจะรับผิดชอบยังไงดีล่ะ ดีไซเนอร์?” เอวากลั้นหายใจ หัวใจที่เคยเต้นรัวกลับหยุดกึก ราวกับโลกทั้งใบถูกแช่แข็ง รินรดากำลังเล่นเกมที่เหนือชั้นกว่าเธอหลายขุม ทั้งความนิ่ง ความนิ่งนั้นมันช่างเย้ายวนจนน่าโมโห “ถ้าคุณอยากให้ฉันรับผิดชอบนัก งั้นก็ลบมันออกเองสิคะ หรือว่า… จริงๆ แล้วคุณชอบมันกันแน่?” เอวาตัดสินใจรุกกลับ เธอเงยหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยไฟที่พร้อมจะปะทุ รินรดากระตุกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เอวาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของภัณฑารักษ์ผู้สมบูรณ์แบบ แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่เพิ่งพบสิ่งที่อยากครอบครอง “งั้นขอพิสูจน์นะคะว่ารอยนี้มันคุ้มค่าที่จะเก็บไว้ หรือต้องลบออก” ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะกันอีกครั้ง เสียงฝีเท้าของแขกเหรื่อกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินออกมาที่ระเบียงก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของคีย์ที่โผล่พรวดพราดเข้ามาพร้อมแชมเปญสองแก้วในมือ “อุ๊ย! ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ แต่พอดีพอดีว่า… ท่านประธานสมาคมดีไซเนอร์กำลังมองหาคุณเอวาอยู่ค่ะ แล้วคุณรินรดาคะ มีคนบอกว่ามีเอกสารสำคัญที่ห้องทำงานส่วนตัวคุณหายไป มีคนเห็นใครบางคนแอบเข้าไปในนั้น!” เอวาและรินรดาผละออกจากกันทันที ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันด้วยแววตาที่สับสนและเต็มไปด้วยคำถาม ในขณะที่คีย์ยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระซิบข้างหูเอวาเบาๆ ว่า “ระวังตัวด้วยนะคะเอวา… ความลับในห้องนั้น มันอาจจะทำให้ ‘จูบแรก’ ของเธอมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะ” เอวามองตามหลังรินรดาที่รีบเดินจากไปอย่างร้อนรน ใจของเธอหล่นวูบ หรือว่าความลับที่รินรดาซ่อนไว้ จะไม่ใช่แค่ความเย็นชา แต่เป็นบางสิ่งที่อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเธอไปตลอดกาล? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเอวาและรินรดานะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บจนลืมหายใจแน่นอนค่ะ!