เช้าที่แสนกระอักกระอ่วน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดเข้มข้นจากเครื่องชำนาญการราคาแพง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินรดากำลังงละเลงแยมสตรอว์เบอร์รีลงบนแผ่นขนมปังโฮลวีตด้วยความนิ่งสนิท ทว่าน้ำหนักที่กดมีดลงไปนั้นมากเสียจนขอบขนมปังแทบจะขาดวิ่น ส่วนเอวาก็นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากันแดดแฟชั่นกรอบใหญ่ (แม้จะอยู่ในร่ม) จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายราวกับกำลังประเมินงานดีไซน์คอลเลกชันใหม่ที่ยังแก้ไม่ผ่านสักที "ถ้ามีดในมือคุณจะเปลี่ยนสภาพแวดล้อมให้กลายเป็นสนามรบขนาดนั้น ดิฉันแนะนำให้เปลี่ยนไปใช้ช้อนพลาสติกจะดีกว่านะคะ คุณภัณฑารักษ์" เอวาเปิดฉากทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเล็กน้อยตามวิสัย แต่มุมปากที่มักจะยกขึ้นอย่างเหนือกว่ากลับสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมได้ยาก เหตุการณ์เมื่อคืน—สัมผัสอุ่นร้อนริมฝีปากที่เผลอไผลไปตามแรงอารมณ์ และแว่นตากลมโตที่ร่วงหล่น—ยังคงฉายซ้ำในหัวสมองของดีไซเนอร์สาวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง รินรดาวางมีดลงกระทบจานกระเบื้องเคลือบเสียงดัง *เคร้ง* เธอนิ่งไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่กรณี ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาแบบฉบับผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้สมบูรณ์แบบ... หรืออย่างน้อยเธอก็พยายามทำให้มันดูเป็นเช่นนั้น "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะคุณเอวา แต่ฉันจัดการชีวิตตัวเองได้ดีพอสมควร โดยเฉพาะเรื่องที่ควรจำและเรื่องที่... ควรลืม" คำว่า 'ควรลืม' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ รินรดายกแก้วกาแฟขึ้นจิบโดยไม่กะพริบตา แม้หัวใจในอกด้านซ้ายจะเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ความเงียบที่โรยตัวลงมาอีกครั้งไม่ได้น่าอึดอัดน้อยลงเลย แต่มันกลับหนาแน่นขึ้นจนแทบจะเอามือคว้าจับได้ เอวแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ เธอดึงแว่นตากันแดดลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ดวงตากลมโตคู่นั้นจดจ้องคู่สนทนาได้ถนัดขึ้น "ลืมเหรอคะ? ท่าทางตอนที่คุณจูบตอบฉันเมื่อคืน มันไม่ได้ดูเหมือนคนมีความสามารถในการความจำสั้นขนาดนั้นเลยนี่นา หรือว่านั่นคือมาตรฐานปกติของภัณฑารักษ์พิพิธภัณฑ์ระดับชาติ ที่มักจะเผลอไผลกับคู่กัดปากจัดได้ง่ายๆ แบบนี้?" "คุณเอวา!" รินรดาเผลอเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เลือดลมในกายสูบฉีดจนพวงแก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนโต๊ะสั่นสะเทือนเล็กน้อย "ช่วยกรุณาตระหนักด้วยนะคะว่าเมื่อคืนมันเป็นอุบัติเหตุจากความเมาและความเหนื่อยล้า... เราทั้งคู่ต่างก็เบลอ และฉันคิดว่าเราควรทำตัวเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่หยิบยกเรื่องไร้สาระมาพูดซ้ำซาก" "ผู้ใหญ่เหรอคะ?" เอวาลุกขึ้นยืนตามอย่างรวดเร็ว ความสูงที่ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันทำให้ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ จากตัวรินรดาลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าความทรงจำเมื่อคืนให้เด่นชัดขึ้นไปอีก ดีไซเนอร์สาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาซุกซนแต่ดุดันฉายแววท้าทาย "ผู้ใหญ่ที่ไหนเขาจูบกันนานเป็นนาทีแล้วตื่นมาทำเป็นจำไม่ได้คะ หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าตัวเองจะติดใจรสชาติของคนที่คุณบอกว่าเกนักเกหนาเข้าจริงๆ" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ลึกๆ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเธอต้องขยับถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ปลอดภัย ทว่าเอวากลับก้าวตามมาอย่างรู้ทัน มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าข้อมือของภัณฑารักษ์สาวเอาไว้เบาๆ ไม่ให้หนี "ปล่อยนะคะ..." รินรดาเอמהเสียงกระซิบพร่า ความเยือกเย็นที่เคยมีสลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเอวาลูบไล้อยู่บนผิวเนื้อบริเวณข้อมือของเธอ แรงดึงดูดประหลาดกำลังฉุดกระชากทั้งคู่ออกจากกำแพงที่สร้างขึ้น "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะคะ คุณจะทำยังไง? จะเรียกตำรวจมาจับข้อหาลวนลามภัณฑารักษ์ หรือว่าจะ..." *กริ๊งงงงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกกลางอากาศตึงเครียด ราวกับฟ้าผ่ากลางห้องนั่งเล่น ทั้งเอวาและรินรดาสะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์มนต์สะกด รินรดาฉวยจังหวะนั้นสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเอวาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบสนิทที่พยายามกลับมาคุมโทนให้ได้มากที่สุด เอวาสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดใจ ดวงตาคู่สวยมองค้อนประตูทางเข้าด้วยความแค้นเคือง ใครกันนะที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาทองแบบนี้! "เดี๋ยวฉันไปเปิดเองค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เธอบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกด้วยใบหน้าที่เตรียมจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยความเย็นชา ทว่า... รอยยิ้มและคำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนกลับลงไปในลำคอ เมื่อร่างโปร่งบางในชุดแฟชั่นจัดจ้านของ 'คีย์' เพื่อนสนิทตัวแม่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับถุงช้อปปิ้งแบรนด์เนมเต็มสองมือ และใบหน้าที่ตื่นตระหนกสุดขีด "ริน! เอวา! พวกเธอต้องรีบดูนี่ด่วนเลย!" คีย์ร้องเสียงหลง โยนแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างแรง หน้าจอแสดงภาพข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของสื่อแฟชั่นออนไลน์ชื่อดัง ที่มีภาพถ่ายปาปารัสซี่ของเอวาและรินรดากำลังยืนกอดกันกลมดิกที่ระเบียงห้องพักเมื่อคืนก่อน พร้อมพาดหัวข่าวตัวโตที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที *“รักข้ามขั้วหรือแค่คอนเทนต์? ดีไซเนอร์ปากจัดแอบซุกภัณฑารักษ์สาวดีกรีโล่ทอง”* รินรดาหน้าซีดเผือด เธอนิ่งค้างไปทันทีที่เห็นภาพนั้น ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าเอวาที่ยืนอ้าปากค้างอยู่กลางห้อง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ แล้วมาพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!