รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

เสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดของศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวหลวง มิได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หยดน้ำที่โปรยปรายลงมาเป็นม่านหมอกสีเทาทึบ กลับยิ่งบีบให้พื้นที่แคบๆ แห่งนี้กลายเป็นกรงขังทางจิตวิทยาที่ไร้ทางหนีทีไล่ กลิ่นอายความชื้นของดินและกลิ่นหอมจางๆ ของชาอูหลงชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือแรงกดดันมหาศาลจากบุรุษที่นั่งอยู่เบื้องหน้า หลี่จิ้นเหอ ราชครูผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งในราชสำนัก ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งแกะสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมปลอกเล็บทองคำขาวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอบนโต๊ะไม้จันทน์หอม ราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาในชีวิตของใครบางคน ดวงตาคมกริบภายใต้แพขนตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสตรีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างพิจารณา ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดค้าทาส "หมากกระดานนี้... หมากตัวที่เกินมา มิได้เพิ่งขยับในวันนี้กระมัง แม่นางเหมย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่ากลับแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนได้ทุกเมื่อ หลี่จิ้นเหอไม่แม้แต่จะชายตาแลถ้วยชาที่ไอร้อนยังคงลอยกรุ่น เขากำลังใช้สายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกความคิด สแกนร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายเหมยเหมันต์ของเหมยซูหลิน ซูหลินมิได้สะทกสะท้านต่อสายตาคุกคามนั้น นางเพียงแค่ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา—รอยยิ้มที่เขาเองก็มักจะใช้มันตบตาผู้อื่นเช่นเดียวกัน "ท่านราชครูเข้าใจผิดแล้วค่ะ" ซูหลินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าชัดถ้อยชัดคำ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด ทิ้งระยะห่างที่พอดีพองาม ไม่คุกคามแต่ก็ไม่ยอมจำนน "บนกระดานนี้ หาได้มีหมากตัวใดเกินไม่ ทุกตัวล้วนมีหน้าที่ของมัน... เพียงแต่ผู้เล่นบางท่าน อาจมองข้าม 'ซอกมุมอับสายตา' ไปเสียสนิท จนลืมไปว่าหมากที่ถูกทิ้งขว้าง อาจเป็นตัวพลิกเกมในตาสุดท้าย" หลี่จิ้นเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยเคาะนิ้วหยุดชะงักลงทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนเยือกแข็ง ความฉลาดเป็นกรดของสตรีผู้นี้มิได้เป็นเพียงคำร่ำลือ แต่มันกำลังท้าทายอำนาจที่เขาใช้เวลาค่อนชีวิตสร้างสมมา "เจ้ากล้าดีนี่ ที่คิดจะเดินเกมข้ามหน้าข้ามตาข้า" หลี่จิ้นเหอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เงาของเขาแผ่ทับร่างของนางจนมิด "รู้หรือไม่ว่าคนที่เคยเล่นเกมแบบนี้กับข้า ป่านนี้ป้ายวิญญาณของพวกเขาถูกฝังไว้ลึกเท่าไหร่แล้ว" "ทราบสิคะ..." ซูหลินตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววท้าทายและลุ่มลึกจนน่าค้นหา "แต่ท่านราชครูเองก็ย่อมทราบดีเช่นกัน ว่าสุนัขที่จนตรอกย่อมกัดไม่เลือกหน้า แล้วนับประสาอะไรกับข้า... ผู้ซึ่งไม่มีอะไรจะเสียตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเมืองหลวงแห่งนี้แล้วเล่าคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงคำรามก้องราวกับแผ่นดินกำลังพิโรธ ในโลกของผลประโยชน์และการเมือง สตรีมักถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์หรือเบี้ยตัวเล็กๆ ที่สละทิ้งได้ยามคับขัน หลี่จิ้นเหอเติบโตมาท่ามกลางการหักหลังและการฆ่าฟัน เขาเรียนรู้ที่จะไม่ไว้ใจใคร แม้กระทั่งเงาของตัวเอง แต่วินาทีนี้... สตรีตรงหน้ากลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด นางไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่นางกำลังยื่นข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ลง "เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ซูหลิน" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาเจือด้วยความระแวงที่ลึกลงไปอีกชั้น ซูหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้ว ทว่ากลับเย็นเยียบ "ข้าต้องการอิสรภาพ... และอำนาจที่สามารถปกป้องตระกูลเหมยให้พ้นจากเงื้อมมือของขุนนางกังฉินที่ท่านกำลังเลื่อยขาเก้าอี้อยู่ไงคะ" นางเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวขาวของตนไปหยิบตลับหยกสีขาวนวลที่วางอยู่ข้างมือเขา เลื่อนมันกลับมาฝั่งตนเองช้าๆ พร้อมกับเปิดฝาออก เผยให้เห็นเอกสารลับแผ่นเล็กที่ถูกพับซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "และดูเหมือนว่า... สิ่งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการร่วมมือของเรานะคะ ท่านราชครู" หลี่จิ้นเหอจ้องมองเอกสารในมือของนาง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ—นั่นคือบัญชีลับการทุจริตคลังเสบียงชายแดนที่เขาตามหามาแรมปีและคิดว่าถูกทำลายไปแล้ว! ทว่า ก่อนที่มือหนาจะได้เอื้อมไปคว้าเอกสารแผ่นนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นฝ่าม่านสายฝน มุ่งตรงมายังศาลาแปดเหลี่ยมแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ราชครูหลี่! ฝ่าพระบาทมีรับสั่งด่วน! เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่กรมคลังหลวง และ... ตราประทับหยกประจำพระองค์หายไปอย่างไร้ร่องรอย!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ