เดิมพันด้วยชีวิต

“หากท่านต้องการปิดปากคนทั้งหอการค้า เพื่อแลกกับการรักษาเกียรติยศของราชสำนัก... เกรงว่าฝ่ามือของท่านหลี่คงเปื้อนเลือดมากเกินไปจนไม่อาจแตะต้องชากานี้ได้อีกแล้วนะคะ” น้ำเสียงของเหมยซูหลินราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ปักลงบนความนิ่งงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของหลี่จิ้นเหอ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เคยอบอวลกลับดูหนักอึ้งจนน่าอึดอัด แสงเทียนจากเชิงเทียนสำริดสั่นไหววูบวาบ สะท้อนเงาร่างของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้าราชครูผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดิน หลี่จิ้นเหอไม่ตอบ เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘กึก’ เพียงเบาๆ ทว่าในความเงียบงันนั้น เสียงดังกล่าวกลับดังสะท้อนราวกับเสียงกลองศึก แววตาคมกริบดั่งใบมีดของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีความหวาดหวั่นเจือปน “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ เหมยซูหลิน” เขาเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ “เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าข้าจะรับข้อเสนอของสตรีที่พยายามชี้นำทางเดินของข้า” “ข้ามิได้ชี้นำ ท่านราชครู” ซูหลินขยับตัวเพียงเล็กน้อย กระโปรงผ้าไหมสีเปลือกไม้นวลตาขยับตามจังหวะช้าๆ นางเลื่อนตลับหยกเล็กๆ ใบหนึ่งไปวางไว้กลางโต๊ะ “ข้าเพียงแค่กำลังเสนอ ‘ความพ่ายแพ้ที่งดงาม’ ให้กับท่าน... เพื่อแลกกับข้อมูลข่าวกรองเรื่องการขนส่งเสบียงผ่านเส้นทางลับที่ท่านกำลังกุมหัวใจของมันไว้อยู่” หลี่จิ้นเหอแค่นหัวเราะในลำคอ “ข้อมูลที่เจ้าต้องการคือกุญแจสู่คลังลับของกองทัพ หากข้าปล่อยให้มันหลุดรอดไปเพียงเสี้ยวเดียว หัวของเจ้าและคนในหอการค้าคงประดับอยู่บนกำแพงเมืองก่อนตะวันขึ้นวันพรุ่งนี้” “คนตายไม่มีทางรับรู้ถึงความมั่งคั่งหรอกค่ะ แต่คนที่มีชีวิตอยู่อย่างท่าน... ต้องการ ‘ข้ออ้าง’ ที่จะกำจัดขุนนางกังฉินกลุ่มนั้นโดยไม่ต้องเปื้อนมือเองต่างหาก” นางโน้มตัวเข้าหาเขา กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวชวนให้ใจที่แข็งดั่งหินผาของชายหนุ่มกระตุกวูบ “ส่งบัญชีรายชื่อคนเหล่านั้นมาให้ข้า ข้าจะเปลี่ยนมันเป็นหลักฐานมัดตัวที่ดิ้นไม่หลุด และท่านเพียงแค่ต้องเปิดทางให้สินค้าของหอการค้าเหมยผ่านเขตตรวจการพิเศษโดยไม่มีการตั้งคำถาม... เป็นอย่างไรคะ ข้อตกลงที่ยุติธรรมพอไหม” หลี่จิ้นเหอหรี่ตาลง สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขากำลังเตือนว่าสตรีผู้นี้มิใช่หมากในกระดานธรรมดา แต่นางคือผู้เล่นที่กำลังพยายามคว่ำกระดานแล้วสร้างกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมาเอง เขาไล้นิ้วไปตามขอบถ้วยชา พินิจพิเคราะห์ทุกร่องรอยบนใบหน้าของนาง ความฉลาดที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น... ความทะเยอทะยานที่มิได้แสดงออกด้วยเสียง แต่ด้วยการกระทำที่เฉียบขาด “เจ้าต้องการอิสรภาพให้สตรีในหอการค้า หรือเจ้าต้องการอำนาจในการชักใยขุนนางเพื่อผลประโยชน์ของตนเองกันแน่?” เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง “อิสรภาพมักมาพร้อมกับอำนาจเสมอ ท่านราชครู ท่านเองก็รู้ดีที่สุดมิใช่หรือคะ” ซูหลินตอบกลับโดยไม่หลบสายตา “เราต่างเป็นนักล่าในโลกที่กฎหมายเป็นเพียงตัวอักษรที่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะเป็นผู้ขีดเขียน ท่านมีอำนาจ ส่วนข้ามีช่องทาง เราจะร่วมมือกันกำจัดหนามยอกอก หรือจะให้ข้าต้องเริ่มแผนการขั้นที่สอง ที่อาจจะทำให้ชื่อเสียงของท่านหลี่มัวหมองตลอดกาล?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนการประกาศสงครามที่สุภาพที่สุด หลี่จิ้นเหอเงียบไปเนิ่นนาน ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของชีวิตและอำนาจในมือ ก่อนที่เขาจะขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างกายหญิงสาวเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของนางในขณะที่เขาก้มลงกระซิบ “หากเจ้าทำพลาดแม้แต่นิดเดียว... ข้าจะไม่เพียงแค่ตัดหัวเจ้า แต่ข้าจะเผาหอการค้าเหมยให้ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน” ซูหลินเงยหน้าขึ้น สบประสานสายตากับเขา รอยยิ้มมุมปากของนางขยายกว้างขึ้นอีกนิด “ข้าไม่เคยเล่นพนันในสิ่งที่ไม่มีโอกาสชนะค่ะ ท่านราชครู” ขณะที่หลี่จิ้นเหอกำลังจะหยิบม้วนกระดาษลับจากแขนเสื้อเพื่อยื่นให้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เวรก็ดังแทรกความเงียบมาจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงรายงานที่แฝงความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ “ท่านราชครูขอรับ! มีคนลอบนำตราประทับของกรมคลังมาวางทิ้งไว้ที่หน้าประตูจวน... พร้อมกับจดหมายถึงท่านราชครู!” หลี่จิ้นเหอชะงักไป ดวงตาคู่คมวูบไหวด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด มือที่กำลังจะหยิบม้วนกระดาษชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขาหันกลับมามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่านางไม่ได้เพียงแค่มาเจรจา แต่มีบางสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของเขากำลังเริ่มเคลื่อนไหว เหมยซูหลินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จัดชุดให้เข้าที่แล้วคลี่ยิ้มบาง “ดูเหมือนว่าหมากกระดานนี้ จะไม่ได้มีเพียงเราสองคนที่เดินเสียแล้วนะคะ ท่านราชครู...” หมอกเหมยปลายฤดูขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดอักษรและชื่นชอบในกลยุทธ์ของตัวละครนะคะ