กลยุทธ์ตลบหลัง

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าความอบอุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่กลับไม่อาจละลายความเยียบเย็นในห้องหนังสือตระกูลเหมยได้เลยแม้แต่น้อย "ราชครูหลี่ช่างขยันขันแข็งยิ่งนัก ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ ถึงกับลงทุนปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่เพื่อมาตรวจบัญชีลับของหอการค้าข้าด้วยตนเองเชียวหรือ" เหมยซูหลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าแฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปากเล็กน้อย นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสมบัญชีตรงหน้า ปล่อยให้แสงจากเปลวเทียนวาดเงาโครงหน้าอันคมคายและเย่อหยิ่งของตนทาบทับไปบนกระดาษสา หลี่จิ้นเหอไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีเข้มกลมกลืนไปกับความมืดมุมห้อง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิมะจดจ้องมองสตรีเบื้องหน้าอย่างพิจารณา ประหนึ่งนักล่าที่กำลังคำนวณระยะก้าวของเหยื่อ ทว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น กลับมีคลื่นใต้น้ำระลอกใหญ่กำลังซัดสาด "หากข้าไม่ลงมือทำเช่นนี้ มีหรือหัวหน้าเหมยผู้เลื่องชื่อ จะยอมเปิดปากเจรจาการค้าโดยปราศจากตลบแตลง" หลี่จิ้นเหอเอ่ยตอบ เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความโกรธเกรี้ยว แต่นั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด เขาเข้ามาที่นี่ด้วยภารกิจ... แผนการที่วางไว้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ใช้ความใกล้ชิด ใช้ความอ่อนโยนจอมปลอม และใช้แม้กระทั่งเรือนร่างกับสัมผัสล่อลวง เพื่อควานหาบัญชีรายชื่อขุนนางทุจริตที่ซ่อนอยู่ในตระกูลเหมย มันควรจะเป็นเพียงการแสดง ละครฉากหนึ่งที่เขาเป็นผู้กำกับและควบคุมทุกตัวหมากอย่างเบ็ดเสร็จ ทว่า... ยามที่ปลายนิ้วเรียวของนางแตะลงบนปกเสื้อของเขาเมื่อคืนก่อนเพื่อซ่อนมีดสั้น ยามที่ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมองตรงมาโดยไม่หลบหลีก หลี่จิ้นเหอเพิ่งตระหนักว่าหัวใจใต้เสื้อคลุมตัวนั้นไม่ได้เต้นเป็นจังหวะปกติเสียแล้ว ความรู้สึกตื่นตระหนกที่แฝงมาพร้อมกับความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอก เขาเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดความเปราะบางที่ตนเองกำลังเผชิญ "การเจรจาธุรกิจย่อมต้องมีชั้นเชิง ราชครูผู้สูงส่งผู้ถือหางเสือแห่งราชสำนัก ไฉนเลยจะเข้าใจความยากลำบากของคนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเราเล่า" ซูหลินเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แววตาของนางฉายแววรู้ทันและเย้ยหยัน "ท่านเข้ามาใกล้ชิดข้า คอยปกป้องข้าจากมือสังหาร สละเวลามาจิบชาร่วมโต๊ะ... ทั้งหมดนี้ คงไม่ใช่เพราะติดใจฝีมือการชงชาของข้ากระมัง" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเฉียบคมของคนทั้งสองปะทะกันกลางอากาศจนเกิดเป็นประกายไฟเงียบงัน หลี่จิ้นเหอขยับตัว ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทีละน้อย ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาล ทว่าเหมยซูหลินหาได้ถอยร่นไม่ นางกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท้าทายและพร้อมรับมือ "หากข้าบอกว่า... สิ่งที่ข้าทำทั้งหมด มิได้มีเพียงแค่เรื่องผลประโยชน์ของราชสำนักเล่า" หลี่จิ้นเหอโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นชาและสนธยาปะทะเข้าที่ข้างแก้มของซูหลิน หัวใจของซูหลินกระตุกวูบ แต่นางยังคงฝืนรักษาอาการนิ่งสงบไว้ได้อย่างแนบเนียน นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันแต่สั่นพร่าเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวแทบไม่รู้ตัว "คำหวานจากปากราชครูหลี่... มีค่าควรเมืองยิ่งนัก เสียดายที่ข้าเป็นคนค้าขาย ซื้อขายด้วยผลกำไร มิใช่ความลุ่มหลงชั่วครู่ชั่วคราว" หลี่จิ้นเหอจ้องมองริมฝีปากที่ขยับกล่าววาจาร้ายกาจนั้น ความปรารถนาอันมืดมนบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก เขาอยากทำลายเกราะกำบังอันแข็งแกร่งของนาง อยากเห็นนางสูญเสียการควบคุมภายใต้อ้อมกอดของเขาบ้าง ไม่ใช่ยืนหยัดอย่างองอาจราวกับพญาหงส์เช่นนี้ มือหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางสตรีตรงหน้าขึ้นมา ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียน เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบยามวิกาลก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่างกระดาษสา *แกร็ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังแผ่วเบา แต่กลับคมชัดในโสตประสาทของคนทั้งสองที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา หลี่จิ้นเหอชักมือกลับในพริบตา แววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดั่งคมดาบในทันที ร่างสูงพุ่งตัวไปที่หน้าต่างผลักเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียงเพื่อกวาดสายตามองความมืดภายนอก ทว่า บนขอบหน้าต่างไม้สีเข้ม กลับมีวัตถุชิ้นหนึ่งถูกวางทิ้งไว้... มันคือป้ายหยกประจำตัวของ "องค์ชายรอง" ผู้ที่ควรจะถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักส่วนตัว และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น บนเนื้อหยกสีขาวสะอาดตา มีคราบเลือดสดๆ ปื้นใหญ่เปรอะเปื้อนอยู่ ราวกับเป็นสัญญานเตือนถึงมหันตภัยครั้งใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา หลี่จิ้นเหอหยิบป้ายหยกนั้นขึ้นมาพินิจ ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่เหมยซูหลินก้าวเข้ามาใกล้ มองเห็นสิ่งของในมือเขา สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่ กลับซีดเผือดลงทันตาเห็นเมื่อตระหนักได้ว่า... หมากกระดานนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนที่เป็นผู้เล่นเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุหิมะและหมากกระดานนี้ไปกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ