โปรเจกต์พังทลาย?

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานกลางไซต์ก่อสร้างแสดงผลเป็นความว่างเปล่า ไฟล์ข้อมูลจำลองสามมิติและแบบก่อสร้างโครงสร้างหลักขนาดใหญ่ ซึ่งทีมงานทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบร่วมกันนานนับเดือน บัดนี้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงหน้าจอสีดำสนิทพร้อมข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาดที่กระพริบเตือนตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอแล้วเลื่อนกลับมาสบตากับรินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวมีสีหน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วครู่ ก่อนที่ธันวาจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติที่กำลังเตลิด "คุณหมายความว่าอย่างไรที่ไฟล์ทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์กลางถูกลบ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความเยือกเย็น แต่น้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าความรับผิดชอบทั้งหมดของโปรเจกต์นี้กำลังพังทลายลงต่อหน้า "เมื่อคืนฉันเป็นคนสุดท้ายที่ตรวจแบบ ก่อนกลับฉันก็ล็อกระบบตามระเบียบทุกขั้นตอน ไม่มีทางที่ข้อมูลจะหายไปเองได้แบบนี้แน่" ธันวาจ้องมองแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของหญิงสาว เขาพยายามมองหาพิรุธ แต่สิ่งที่พบมีเพียงความกังวลใจและสับสนไม่ต่างจากเขา ความใกล้ชิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นท่ามกลางการทำงานร่วมกันหลายสัปดาห์ถูกทดสอบด้วยความไว้วางใจในวินาทีนี้ "ไม่มีทางหายไปเอง งั้นคุณกำลังจะบอกว่าระบบมันรวนเองอย่างนั้นหรือครับ รินรดา" ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียด "หรือว่าคุณส่งไฟล์ให้ใครก่อนกลับบ้าน?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้กับข้อกล่าวหานั้น "คุณกำลังสงสัยฉันเหรอ ธันวา? คุณคิดว่าฉันเป็นคนขายงานตัวเองหรือไง!" "ผมยังไม่ได้พูดแบบนั้น" ธันวากดเสียงต่ำ สายตาคมกริบราวกับจะมองทะลุความคิดของเธอ "แต่ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์และพาร์ทเนอร์ คุณคือคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงไฟล์หลักในคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ระดับนี้ ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วจะเป็นใคร?" บทสนทนาเชือดเฉือนด้วยถ้อยคำคมคายท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจคนอ่าน เคมีระหว่างทั้งคู่ไม่ได้ลดความร้อนแรงลงเลยแม้ในยามวิกฤต ตรงกันข้าม ความใกล้ชิดที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิดกลับทำให้หัวใจของทั้งสองคนเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และทั้งต้องการคำอธิบาย ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่ทางเข้าสำนักงานชั่วคราว รินรดาหันไปมองตามเสียง และพบร่างสูงโปรดของกวิน คู่แข่งทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ดูท่าทางพวกคุณจะกำลังสนุกกันอยู่นะครับ สีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้น่าถ่ายรูปเก็บไว้เสียจริง" กวินกวาดสายตามองหน้าจอที่ว่างเปล่าด้วยแววตาพึงพอใจ ธันวาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทันที "ฝีมือคุณใช่ไหม กวิน" "ระวังคำพูดหน่อยครับ ธันวา" กวินยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้วเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "ผมจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อหลักฐานทั้งหมด... อาจจะไม่ได้อยู่ที่ผม แต่อยู่ที่คนใกล้ตัวคุณต่างหากล่ะครับ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกถูกใส่ร้ายทำให้เธอแทบทนไม่ไหว แต่ก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบอะไร ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยเลขานุการส่วนตัวของธันวาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ..." เลขานุการหอบหายใจถี่กระชั้น ยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงข่าวสารวงการสถาปัตยกรรมให้ดู "แบบก่อสร้างโปรเจกต์ของเรา ถูกนำไปจดสิทธิบัตรและเปิดตัวโดยบริษัทคู่แข่งอื่นไปเรียบร้อยแล้วค่ะ!" ธันวาชะביกนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ข้อมูลที่เพิ่งหายไปถูกส่งต่อไปยังคู่แข่งอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะคาดคิด รินรดากลั้นหายใจ หันขวับกลับมามองหน้าธันวาในเสี้ยววินาทีที่ความไว้วางใจทั้งหมดพังทลายลงตรงหน้า ธันวาหันกลับมาสบตากับรินรดาอีกครั้ง ในแววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเงียบงันที่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ ขณะที่กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างผู้ชนะ พร้อมกับก้าวถอยหลังไปเตรียมตัวชมฉากจบอันแสนเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ