รสนิยมที่ไม่มีวันบรรจบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นสะเทือน กาแฟสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย เปื้อนกระดาษไขรองแบบแปลนที่รินรดาใช้เวลาอดหลับอดนอนทำมาตลอดสามวันเต็ม "นี่เหร่องานของคนที่บอกว่าจบมาจากสถาบันชั้นนำ? รินรดา..." ธันวาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนติดลบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี๊ยบกวาดมองผลงานการออกแบบภายในที่กางอยู่ตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "ผมคิดว่าเราจ้างอินทีเรียดีไซเนอร์มืออาชีพ ไม่ใช่นักเรียนอนุบาลมาละเลงสีเล่นบนแปลนโครงการระดับพันล้าน" รินรดาไม่ได้สะดุ้งโหยงหรือแสดงความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง หญิงสาวเพียงแค่เลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คำวิจารณ์ที่ทำลายหยาดเหงื่อแรงกายของเธอ แต่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญเท่านั้น "ถ้าคุณธันวาใช้สายตาพิจารณาให้ลึกซึ้งกว่าการเอาอคติส่วนตัวมาครอบงำ คุณจะเห็นว่าเส้นสายที่ฉันเลือกใช้มันช่วยขยายสเปซของห้องโถงให้กว้างขึ้นถึงสิบเปอร์เซ็นต์" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทุกคำพูดคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "แต่ก็นั่นแหละครับ... รสนิยมระดับคุณธันวา คงคุ้นชินแต่กับความจำเจและกรอบสี่เหลี่ยมทึบตัน จนมองไม่เห็นความงามที่ยืดหยุ่นกว่าเดิม" "คุณกล้าดียังไงมาวิจารณ์รสนิยมผม?" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่าจนบรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดขึ้นมาทันตาเห็น สถาปนิกหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงต่ำเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ "งานของคุณมันพังตั้งแต่แนวคิด! มันขัดแย้งกับโครงสร้างหลักที่ผมออกแบบไว้โดยสิ้นเชิง คุณไม่เคยคิดจะเคารพงานของคนอื่นเลยใช่ไหม รินรดา?" "แล้วคุณเคยเคารพงานของฉันบ้างไหมล่ะคะ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีติดปาก" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตจ้องตอบสายตาดุร้ายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันหมายถึง 'คุณธันวา' ต่างหากล่ะคะ ที่วันๆ เอาแต่คิดว่าตัวเองคืองศูนย์กลางจักรวาล สถาปนิกเทวดาที่แตะต้องไม่ได้ งานฉันมันขัดโครงสร้างตรงไหน ถ้าคุณไม่ใช่คนหัวโบราณที่ยึดติดกับแปลนไดโนเสาร์เต่าล้านปีนั่น!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ธันวากลืนก้อนความโกรธลงคอ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ความรู้สึกภายในอกมันตีรวนจนแยกไม่ออกว่าเขากำลังโมโหฝีปากกล้าของเธอ หรือกำลังหงุดหงิดที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เธอจ้องตาตรงๆ แบบนี้ ผู้ชายอย่างธันวาไม่เคยยอมแพ้ใคร และยิ่งกับผู้หญิงอวดดีอย่างรินรดาด้วยแล้ว เขายิ่งอยากจะสยบความพยศนั้นให้ราบคาบ "ดี..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก "ในเมื่อคุณมั่นใจในผลงานนักหนa งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะ ถ้าร่างแบบรอบนี้ผ่านคณะกรรมการโดยไม่ต้องแก้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมจะยอมกราบขอขมาคุณกลางห้องประชุมใหญ่ แต่ถ้ามันตกม้าตายเหมือนรอบนี้..." ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่เธอก็ยังแข็งใจจ้องตอบไม่หลบตา "คุณต้องยอมทำตามคำสั่งผมทุกอย่าง... เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม" ธันวากระซิบเสียงพร่า, ทุ้มต่ำ และทรงพลังจนน่าขนลุก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้สมองจะสั่งให้ถอยห่าง แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนปฏิเสธไม่ลง "ก็ได้... จัดมาเลยค่ะคุณธันวา ฉันไม่เคยกลัวคนปากเก่งอยู่แล้ว" ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ตามด้วยการเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม "ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะการสวีต... เอ๊ย การทำงานของพวกคุณหรือเปล่า?" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของ กวิน คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ถือวิสาสะหยิบแบบแปลนบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูด้วยรอยยิ้มเยาะ ธันวาผละตัวออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือน ขณะที่รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจเมื่อกวินหันมาส่งยิ้มพินิพิเคราะห์ให้เธอแล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงเหว "บังเอิญจังนะริน... หรือว่าโปรเจกต์นี้ มีเบื้องหลังอะไรที่ผมควรรู้ก่อนจะตัดสินใจเทงบลงทุนดีลใหญ่?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ