เปิดฉากสงคราม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับดัง “ปัง!” สะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทออกแบบชื่อดัง เป็นการเปิดฉากเช้าวันแรกของโปรเจกต์หมื่นล้านที่ทรงพลังและไร้ซึ่งไมตรีจิตโดยสิ้นเชิง “ถ้าคุณธันวาคิดว่าการออกแบบสถาปัตยกรรมภายนอกทรงกล่องทึบตันแบบนี้จะตอบโจทย์ความหรูหราสมัยใหม่ ผมเกรงว่าคุณคงต้องกลับไปเรียนวิชาพื้นฐานการออกแบบมาใหม่นะครับ เพราะมันกำลังทำลายพื้นที่ใช้สอยภายในที่ผมอุตส่าห์วางผังไว้อย่างประณีต” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน เธอยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นจดจ้องร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มสุดเนี๊ยบที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไม่พอใจในดวงตาคมกริบ เขากวาดสายตามองหน้าอินทีเรียดีไซเนอร์สาวผู้มีความมั่นใจสูงเกินร้อยคนนี้ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ปากจัด ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร—สมคำร่ำลือในวงการจริงๆ “คุณรินรดาครับ งานสถาปัตยกรรมไม่ใช่การตกแต่งภายในตามใจชอบที่อยากจะโยกย้ายผนังตรงไหนก็ได้ตามอารมณ์ศิลปิน โครงสร้างภายนอกคือกระดูกสันหลังของตึก ถ้าผมทำตามใจคุณ ตึกหลังนี้คงพังลงมาก่อนที่จะได้เปิดใช้งานเสียอีก” ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยการเหน็บแนมที่เจ็บแสบไม่แพ้กัน บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมจนพนักงานคนอื่นๆ แทบไม่กล้าหายใจ เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยเงียบเชียบกลับกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน ทีมงานฝ่ายวิศวกรรมต่างก้มหน้าหลบสายตา เพราะรู้ดีว่าการปะทะกันระหว่าง "สถาปนิกมือหนึ่งผู้ไร้ความปรานี" กับ "อินทีเรียดีไซเนอร์สาวฝีปากกล้า" ในวันนี้ จะไม่มีใครยอมถอยให้กันแม้แต่ก้าวเดียว รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาควงเล่นอย่างใจเย็น “กระดูกสันหลังเหรอครับ? น่าเสียดายนะครับที่กระดูกสันหลังที่คุณพูดถึงมันดันแข็งกระด้างและไร้ซึ่งหัวใจ ตึกนี้สร้างขึ้นเพื่อให้มนุษย์อยู่อาศัยนะครับ ไม่ใช่ให้หุ่นยนต์มาเดินสวนสนาม ถ้าคุณยังยึดติดกับอีโก้เดิมๆ ของตัวเอง โปรเจกต์นี้คงไปไม่ถึงไหนหรอกครับ” คำพูดนั้นทำให้กรามของธันวาขบเข้าหากันแน่น มือหนาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่เพราะถูกวิจารณ์งาน แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้มองทะลุผ่านกรอบความคิดของเขา และที่สำคัญ... เธอกล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจการตัดสินใจของเขาต่อหน้าทีมงานนับสิบ ก่อนที่ธันวาจะทันได้เปิดฉากโต้กลับด้วยคำพูดที่เผ็ดร้อนกว่าเดิม เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของ "กวิน" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินพิเทดที่เคลือบยาพิษ ในมือถือแฟ้มเอกสารโครงการคู่แข่งที่กำลังแย่งชิงพื้นที่ตลาดกันอยู่ “ขอโทษทีครับที่เข้ามาขัดจังหวะสงครามขนาดย่อม... พอดีผมผ่านมารับฟังความคืบหน้าของโปรเจกต์นี้พอดี เห็นทีถ้าพวกคุณยังทะเลาะกันเรื่องดีไซน์ไม่เลิกแบบนี้ ระวังโปรเจกต์ร้อยล้านนี้จะหลุดมือไปอยู่ในมือผมนะครับ” กวินส่งสายตาเจ้าเล่ห์มายังรินรดา ก่อนจะเหลือบมองธันวาด้วยแววตาท้าทาย ธันวาหันขวับไปมองหน้ากวินทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวสถาปนิกหนุ่มจนทุกคนในห้องรู้สึกได้ เขายังไม่ทันได้เคลียร์ปัญหากับแม่ตัวแสบตรงหน้า ก็มีตัวป่วนเข้ามาเพิ่มความวุ่นวายเสียแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้น สายตาที่กวินใช้มองรินรดามันชวนให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล รินรดาลอบสังเกตปฏิกิริยาของธันวาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอกลับมายืนตรงจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังสนุกขึ้นเรื่อยๆ ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความท้าทายที่อ่านไม่ออก “เรายังคุยกันไม่จบนะครับ คุณรินรดา...” ธันวาโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน “แต่ตอนนี้... ดูเหมือนเรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญต้องไล่ตะเพิดออกไปก่อน” ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เคมีบางอย่างที่ปะปนระหว่างความเกลียดชังและความดึงดูดใจพุ่งชนกันโครมครามในระยะประชิด ก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหลังหนี ประตูห้องประชุมด้านหลังก็เปิดผางออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงประกาศกร้าวของผู้บริหารระดับสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดกลางวงความขัดแย้ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความแซ่บครั้งนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ