เมื่อโชคชะตาเล่นตลก

"ถ้าข้อเสนอนี้ผ่านมือคุณไป ผมเกรงว่าโปรเจกต์ 'The Luminary' คงกลายเป็นแค่กองอิฐปูนไร้รสนิม ที่ต่อให้เอาสถาปนิกเทวดามาจากไหน ก็กู้ชื่อเสียงบริษัทคืนมาไม่ได้หรอกครับ คุณธันวา" เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ธันวาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มแปลนสีฟ้าเข้มในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินกวาดมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ากรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน รินรดา... อินทีเรียดีไซเนอร์สาวมือทองที่เพิ่งกวาดรางวัลระดับเอเชียมาหมาดๆ หล่อนกำลังนั่งไขว่ห้าง ส่งยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยให้เขา ในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบโครงสร้างหลัก ธันวาเกลียดการถูกแทรกแซงจากฝ่ายตกแต่งภายใน ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ชอบทำตัวเหนือกว่าเขาในทุกย่างก้าวด้วยแล้ว มันยิ่งท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาถึงขีดสุด "ถ้าคุณรินรดาคิดว่างานของผมมันไร้รสนิมนัก ทำไมไม่ลองใช้เวลาหุบปากแล้วใช้สมองคิดตามสเกลที่ผมวางไว้แต่แรกดกล่ะครับ บางที... คุณอาจจะเข้าใจว่างานโครงสร้างที่แข็งแรง มันสำคัญกว่าการเอาผ้าแพรสีฉูดฉาดมาคลุมซากปรักหักพังตรงไหน" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนเลขาหน้าห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ หล่อนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนเรียวเสลาประสานกันบนโต๊ะทำงานไม้สักทอง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นอายไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกธันวาโดยไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย—กลิ่นนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับการประชุมเคร่งเครียดแบบนี้ "ซากปรักหักพังเหรอคะ... เอ้ย, ครับ?" รินรดาแกล้งทำเป็นพูดผิดคำลงท้ายเพื่อเยาะเย้ยความเนี๊ยบของเขา "อุp! ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดพูดตามสันดานคนทำงานศิลปะ ที่มองเห็นความงามแม้กระทั่งในซากปรักหักพัง... ผิดกับคุณธันวา ที่มองเห็นแต่ตัวเลข กำไร และอีโก้บวมเป่งของตัวเอง" "คุณรินรดา!" ธันวาตบโต๊ะเบาๆ แต่มีน้ำหนักพอที่จะทำให้กระดาษโน้ตสั่นไหว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ข่มขวัญด้วยส่วนสูงและรัศมีอันคุกคาม "ปากแบบนี้ ไม่น่ามาเป็นดีไซเนอร์นะครับ น่าจะไปเปิดสำนักทนายความแถวศาลอาญามากกว่า เผื่อจะปากกล้าได้เงินดีกว่ามานั่งเถียงเรื่องฟังก์ชันกับผม" "ขอบคุณที่ชมนะคะ... เอ๊ย, ครับ!" รินรดายังคงลอยหน้าลอยตาดึงดันจะกวนประสาท "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ฉันไม่ได้อยากมานั่งเถียงกับคุณหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านประธานเอาหัวเป็นประกันว่า 'คู่หู' คู่กัดคู่นี้จะทำให้ตึกนี้กลายเป็นแลนด์มาร์กใหม่ของกรุงเทพฯ... ฉันเองก็เบื่อหน้าคุณจะตายอยู่แล้วเหมือนกันค่ะ" ประโยคสุดท้ายหล่อนเน้นเสียงหนักอย่างจงใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปมองวิวนอกกระจกใสของตึกระฟ้า ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ความเกลียดชังและเคมีที่ดึงดูดกันอย่างประหลาดลอยวนอยู่ในอากาศ ธันวากำมือแน่นในกระเป๋าเสื้อสูท เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่าเดิม ทว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปัง! ปัง! ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กวิน' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่มที่เคลือบด้วยยาพิษ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหรูยี่ห้อดัง "อ้าว... ประชุมเครียดกันอยู่เหรอครับเนี่ย ขอโทษทีที่ผมเข้ามาขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ย, ความสมานฉันท์ของ 'คู่หู' ขวัญใจมหาชน" กวินกวาดสายตามองธันวาและรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "พอดีผมมีข่าววงในจากบอร์ดบริหารมาแจ้ง... ดูท่าทาง โปรเจกต์ 'The Luminary' ที่พวกคุณกำลังเถียงกันคอเป็นเอ็นเนี่ย อาจจะต้องเปลี่ยนมือซะแล้วล่ะครับ เพราะตอนนี้... มีคนอื่นเสนอตัวเข้ามาเทคover แปลนทั้งหมดแทนพวกคุณเรียบร้อยแล้ว" ธันวาหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวตื่นตัวขึ้นมาทันควัน รินรดาเองก็หันขวับกลับมามองกวินด้วยแววตาตื่นตะลึง รอยยิ้มของกวินกว้างขึ้น นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยชัยชนะที่ยังมาไม่ถึงอย่างเต็ม "หมายความว่ายังไงครับ?" ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดกวิน น้ำเสียงกดต่ำจนน่ากลัว กวินหัวเราะในลำคอ ยื่นแท็บเล็ตในมือให้ธันวาดูหน้าจอที่มีเอกสารเซ็นอนุมัติกำกับไว้ชัดเจน "หมายความว่า... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พวกคุณสองคนไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรอีกแล้วครับ เพราะคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในโปรเจกต์นี้... คือคนรักเก่าของคุณรินรดา ที่เพิ่งบินกลับมาจากนิวยอร์กเมื่อคืนนี้ต่างหากล่ะครับ" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินคำว่า 'คนรักเก่า' ขณะที่รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความแซ่บครั้งนี้ไป1ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ