กระดาษ A4 สองแผ่นถูกวางลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดัง *“ปึก”* พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มที่เคาะลงเบา ๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาชีวิตของอินทีเรียดีไซเนอร์สาวตรงหน้า
"อ่านซะริน... นี่คือ 'กฎเหล็ก' ของโปรเจกต์นี้ ถ้าคิดจะทำงานร่วมกับธันวาคนนี้ต่อ"
เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทตามแบบฉบับของธันวา ลอยวนอยู่ในห้องประชุมที่เงียบเชียบ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับยกมือขึ้นกอดอก ยTนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกขันคาเฟ่
รินรดาก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ตัวหนังสือถูกพิมพ์ด้วยฟอนต์ทางการ แต่เนื้อหาข้างในกลับชวนให้เธออยากเอาปากกาเมจิกมาขีดฆ่าทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด
*ข้อ 1: ห้ามส่งแบบแปลนช้ากว่ากำหนดเด็ดขาด แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว*
*ข้อ 2: ทุกการตัดสินใจเรื่องวัสดุและการตกแต่งภายใน ต้องผ่านการอนุมัติจากธันวาแต่เพียงผู้เดียว*
*ข้อ 3: ห้าม... หลบหน้า หรือติดต่อผ่านคนกลางเมื่อมีปัญหาเรื่องงาน*
*และข้อ 4... ที่ทำเอาคิ้วเรียวขมวดมุ่น* — *ห้ามเข้าใกล้รัศมี 1 เมตรจากตัวธันวา ยกเว้นกรณีจำเป็นเรื่องงานที่ต้องถกเถียงกันอย่างเป็นทางการ*
"นี่คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า?" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "ข้อสุดท้ายนี่มันอะไร? กลัวฉันจะไปทำมิดีมิร้ายคุณ หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่คุณธันวา?"
ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุม โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
"ผมเป็นคนรักความสะอาดครับริน และที่สำคัญ... ผมไม่อยากสิ้นเปลืองพลังงานไปกับการมานั่งแก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้อย่างคุณ" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เริ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความหงุดหงิด "ส่วนเรื่องที่ว่าผมจะกลัวใจตัวเองหรือเปล่า... ลองทำผิดกฎข้อสี่ดูสิครับ แล้วคุณจะได้รู้คำตอบ"
บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น เคมีระหว่างคนทั้งคู่พุ่งทะยานจนแทบจะจุดประกายไฟได้ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ เธอรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยาที่ธันวาตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อปั่นหัวเธอให้ไขว้เขว แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะยอมจำนน
"มั่นหน้าเกินไปหน่อยไหมคะ... อ๊ะ ขอโทษที ลืมตัวไปหน่อยว่าคุณคงไม่ชอบให้ใครมาชม" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยเข็มพิษ เธอยื่นมือไปหยิบกระดาษกฎเหล็กนั้นขึ้นมา ฉีกมันต่อหน้าต่อตากลายเป็นสองท่อน แล้วโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี "ฉันไม่รับข้อเสนอค่ะคุณธันวา เพราะงานนี้เราเป็นพาร์ทเนอร์ ไม่ใช่ผู้คุมกับนักโทษ ถ้าคุณอยากได้ทาสผู้ซื่อสัตย์ เชิญไปจ้างคนอื่น แต่ถ้าอยากได้งานออกแบบระดับมาสเตอร์piece... คุณต้องเคารพความเป็นมืออาชีพของฉันด้วย"
ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง น้อยคนนักที่จะกล้าฉีกหน้าเขาซึ่งๆ หน้าแบบนี้ แถมยังกล้าต่อปากต่อคำด้วยสายตาท้าทายที่ชวนให้หัวใจกระSตุกวูบอย่างน่าประหลาด
รอยยิ้มมุมปากของสถาปนิกหนุ่มกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยันเหมือนก่อนหน้านี้ มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อถูกใจ
"ใจกล้าดีนี่ริน..." ธันวาก수เสียงต่ำ พลางยื่นมือไปจับพนักเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ แล้วหมุนมันเข้าหาตัวเขาอย่างกะทันหัน จนรินรดาต้องใช้มือยันโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม จนรินรดาหัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ "แต่คิดเหรอว่าวิธีเด็กๆ แบบนี้จะทำให้ผมยอมถอย?"
ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อกๆ*
ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งของ "กวิน" คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่ดวงตากลับกวาดมองสถานการณ์ระหว่างธันวาและรินรดาด้วยประกายตาดשร้าย
"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ..." กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม "พอดีผมบังเอิญผ่านมา เลยแวะเอาเอกสารสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้มาให้คุณรินรดาดู... ดูท่าทางแล้ว โปรเจกต์นี้คงสนุกน่าดูนะครับ ที่มีทั้งเรื่องงาน... และเรื่องส่วนตัวปะปนกันมั่วไปหมดแบบนี้"
ธันวาผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ สายตาคมกริบเปลี่ยนเป้าหมายไปยังกวินทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง
รินรดารีบลุกขึ้นยืนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ในใจจะเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีกับรอยยิ้มของกวิน เธอมองเอกสารในมือของกวินสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของธันวา
และแล้ว... กวินก็ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้รินรดา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง
"อ้อ... แล้วก็ยินดีด้วยล่วงหน้านะครับคุณธันวา ที่โปรเจกต์เรือธงของคุณ กำลังจะกลายเป็นของบริษัทผม... ภายในสัปดาห์หน้า"
โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระอุในตอนนี้นะครับ
เซฟโซนที่ชื่อว่าศัตรูหัวใจ•ตอนที่ 4
กฎเหล็กของคนคุมงาน
ผลงานโดย มหายุทธ์ไร้เทียมทาน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (มหายุทธ์ไร้เทียมทาน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนที่ชื่อว่าศัตรูหัวใจ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!