ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ได้นัดหมาย

หน้าจอคอมพิวเตอร์พ่ายแพ้ให้กับความมืดมิดของออฟฟิศที่ถูกปิดไฟไปครึ่งค่อนชั้น แสงสีฟ้าจากจอแอลอีดีสาดสะท้อนลงบนใบหน้าคมสันของธันวา สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ที่ติ ทว่าในเวลานี้ เนคไทเส้นแพงถูกปลดออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนื้อและการหายใจที่สะท้อนความหงุดหงิด ข้อความสั้นๆ จากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟเย็นชืด ยังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเขา... *'แผนงานรีโนเวต์รีสอร์ตถูกส่งให้กวินเรียบร้อยแล้ว หวังว่าคุณจะไม่มือไวเอาเปรียบอีกนะ'* มันคือเกมใต้ดินจากกวิน ศัตรูทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขามาตลอด และข้อความนั้นไม่ใช่แค่การส่งต่อข้อมูล แต่มันคือการประกาศสงครามย่อยๆ ที่ทำให้ธันวาต้องนั่งสุมหัวแก้ไขแบบแปลนโครงสร้างทั้งหมดใหม่ตั้งแต่หน้าแรก เพื่ออุดรอยรั่วที่อาจจะเกิดขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้ และปัญหาไม่ได้มีแค่งาน... แต่เป็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะประชุมยาวตัวนี้ด้วย รินรดา อินทีเรียดีไซเนอร์สาวฝีปากกล้าที่ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งทะนงและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เธอยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาแก้แบบ 3D Render ของโซนล็อบบี้ด้วยความเงียบเชียบ ผิดวิสัยคนปากเก่งที่มักจะมีคำพูดจิกกัดเขาได้ทุกสามนาที ความเงียบในยามวิกาลเช่นนี้ช่างน่าอึดอัด... มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางเคมีที่พุ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง "ถ้าคุณจะถอนหายใจเสียงดังใส่อีกรอบ ฉันจะถือว่าคุณกำลังชวนทะเลาะ ไม่ใช่ชวนทำงานนะครับ คุณธันวา" เสียงหวานติดจะแหบแห้งนิดๆ เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาอย่างจับผิด แม้ขอบตาจะเริ่มคล้ำด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาอวดดีคู่นั้นไม่เคยลดดีกรีความแสบสันลงเลยแม้แต่น้อย ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปิดหน้าต่างโปรแกรมเขียนแบบลงครึ่งหนึ่งแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองหญิงสาวที่นั่งสู้ตายอยู่ตรงข้าม "ผมแค่หายใจปกติครับ คุณรินรดา หรือว่าคุณคิดว่าเสียงหายใจผมมันดังรบกวนสมาธิอันน้อยนิดของคุณ" "สมาธิฉันดีเยี่ยมค่ะ... ดีกว่าการนั่งจับผิดคนอื่นแบบที่คุณกำลังทำอยู่แน่ๆ" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตาคมกริบกวาดมองท่าทางกวนประสาทของเขาอย่างหมั่นไส้ "ถ้าเอาเวลามานั่งจ้องหน้าฉัน ไปตรวจดูพิกัดเสาโครงสร้างโซน C ดีกว่าไหมคะ ก่อนที่กวินจะเอาช่องโหว่ตรงนั้นมาเหยียบหน้าพวกเรา" คำว่า 'พวกเรา' ลอยละليอยู่กลางอากาศ ธันวาชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำนี้ ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้ ทั้งเขาและเธอต่างก็ห้ำหั่นกันเองมากกว่าจะร่วมมือกัน แต่พอมีกวินเข้ามาเป็นตัวแปรภายนอกที่คอยแทงข้างหลัง กลายเป็นว่ากำแพงที่เคยสร้างไว้ระหว่างกันค่อยๆ ถูกกะเทาะออกทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว "เป็นห่วงผมเหรอครับ" ธันวาแกล้งโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกท้าวกับโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองสบตาอีกฝ่ายตรงๆ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจในแบบที่ชอบใช้ยามควบคุมเกม รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองหน้าจอแทนเพื่อตั้งสติ "หลงตัวเองที่สุดค่ะ... ฉันแค่กลัวว่าถ้าโปรเจกต์นี้พัง ชื่อเสียงบริษัทฉันจะพลอยด่างพร้อยเพราะสถาปนิกปากเสียแถวนี้ต่างหาก" "ปากเสียแต่ฝีมือระดับท็อปนะครับคุณอินทีเรีย" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจกดต่ำลงจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานยาวมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่รินรดานั่งอยู่ ความใกล้ชิดทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปในพริบตา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูเหมือนจะไร้ความหมายเมื่อไอร้อนจากร่างกายของคนทั้งคู่เริ่มแผ่เข้าหากัน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอนั่งตัวเกร็งโดยไม่กล้าขยับเขยื้อnหนี เพราะเกรงว่าไหล่จะไปสัมผัสโดนแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเข้า ธันวาก้มมองหญิงสาวที่เอาแต่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อหลบสายตาเขา ความดื้อรั้นและท่าทางอวดดีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่ซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เหนื่อยไม่แพ้กัน เธอนั่งทำงานล่วงเวลาเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามาสามชั่วโมงเต็มโดยไม่มีบ่นสักคำ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะของรินรดา ซึ่งมันว่างเปล่ามานานแล้ว "ดึกป่านนี้แล้ว ยังจะฝืนกินแต่น้ำแข็งเปล่าๆ อีกเหรอครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความดุดันหายวับไป เหลือเพียงความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายตามนิสัย รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่นั้นไหววับชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบังของสถาปนิกหนุ่ม "ฉัน... ฉันยังทำงานไม่เสร็จค่ะ" "งานรอกได้ แต่คนรอไม่ได้... หมายถึงตัวคุณเองนั่นแหละที่จะน็อกคาโต๊ะทำงานก่อนโปรเจกต์นี้จะคลอด" ธันวาถอนหายใจยาว ยื่นมือไปปิดฝาแล็ปท็อปของรินรดาลงช้าๆ จนหน้าจอดับวูบ "นี่! คุณธันวา ทำอะไรเนี่ย!" รินรดาตกใจลุกพรวดขึ้นยืนจนเกือบจะเซถลาชนแผงอกของเขา โชคดีที่มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของรินรดาเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง ธันวาก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววระยับและลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ปลายนิ้วที่กุมรอบเอวบางเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย "พอแค่นี้ก่อนครับ... ถ้าดื้อกว่านี้ ผมอาจจะเผลอทำเรื่องที่ทำให้เรามองหน้ากันไม่ติดจริงๆ" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปหมด หญิงสาวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธและความถือดีเมื่อครู่ละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกกับกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "ปล่อยได้แล้วค่ะ..." เธอกระซิบเสียงเบาหวิว มือเรียวพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธันวากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน เขายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่คลั่งรักและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบและบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นในพริบตา! ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายอมปล่อยมือจากเอวบางอย่างไม่เต็มใจนัก รินรดารีบถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อตั้งสติ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กวิน' ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีท เอ๊ย เวลาทำงานล่วงเวลาสำคัญของพวกคุณสินะครับ ต้องขอโทษจริงๆ" กวินกวาดสายตามองธันวาและรินรดาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ธันวาก้าวขึ้นไปบังหน้า-รินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววตึงเครียดทันที "ดึกดื่นป่านนี้ คุณมีธุระอะไรถึงบุกเข้ามาถึงห้องทำงานคนอื่นแบบนี้ครับ คุณกวิน" กวินหัวเราะในลำคอชวนหมั่นไส้ ชูซองเอกสารในมือขึ้นสูง "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนหรอกครับ... แค่บังเอิญผ่าน1มา แล้วเห็นไฟยังเปิดอยู่ เลยเอา *'หลักฐานสำคัญ'* ที่จะทำให้พวกคุณสองคนต้องนอนไม่หลับไปตลอดคืนนี้... มาส่งให้ดูต่างหากล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ!