รสนิยมของรัตติกาล

"เจ้าคิดจะหนีไปที่ใดในปราสาทที่ไม่มีทางออกแห่งนี้ เอเลน่า" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงไวโอลินที่ถูกสีด้วยคันชักที่ทำจากหยาดน้ำค้างแข็งดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงกว้าง เซเรสยืนพิงเสาหินอ่อน มือข้างหนึ่งถือแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีแดงฉาน กลิ่นคาวหวานเจือจางในอากาศทำให้นัยน์ตาสีรัตติกาลของเอเลน่าสั่นไหว เธอหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวถอยหลังเข้าสู่เงามืดของบันไดวน "ข้าไม่ได้หนี ข้าแค่... ต้องการอากาศหายใจ" เธอตอบ เสียงของเธอสั่นพร่าขณะพยายามบังคับให้หัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองศึกสงบลง เซเรสขยับกายเข้ามาใกล้เพียงก้าวเดียว ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องจนอากาศดูจะหนักอึ้ง เขาไม่ได้เดิน แต่เขาดูเหมือนจะ 'เคลื่อนที่' ผ่านห้วงเวลาเข้ามาหาเธอในชั่วพริบตา ปลายเล็บที่ยาวแหลมดุจมีดโกนของเขาลากผ่านพวงแก้มของหญิงสาวเบาๆ ทิ้งไว้เพียงสัมผัสเย็นเยียบที่แผดเผา "อากาศที่นี่เป็นของข้า เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเจ้า... ก็เช่นกัน" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากริมฝีปากที่เยือกแข็ง เซเรสไม่ได้ต้องการเพียงแค่เลือด แต่เขาต้องการสำรวจขอบเขตความอดทนของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า 'คู่แท้แห่งโชคชะตา' ผู้ซึ่งดึงดูดเขาราวกับผีเสื้อที่บินเข้าหาเปลวเพลิงสีน้ำเงิน เอเลน่าเงยหน้าขึ้น สบประสานสายตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโหยหาในเวลาเดียวกัน เธอรู้ดีว่าหากเธอขยับกายหนี เธอจะยิ่งถูกไล่ต้อนจนมุม แต่หากเธอยอมจำนน... บาดแผลทางอารมณ์ที่ยังไม่ทันได้ก่อตัวจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอไปชั่วนิรันดร์ "ท่านเก็บข้าไว้เพื่อเป็นอาหาร หรือเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงอดีตกันแน่ เซเรส?" เธอถาม ท้าทายด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ในแววตา มุมปากของแวมไพร์หนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาคว้าข้อมือของเธอเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างเล็กให้ปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง กลิ่นอายของป่าสนและไม้เก่าแก่จากกายของเขาอบอวลไปทั่วโสตประสาทของเอเลน่า สัญชาตญาณในกายเธอเรียกร้องให้ต่อต้าน แต่กลับมีบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า—สัญชาตญาณแห่งสายเลือด—ที่ร่ำร้องให้เธอยอมรับสัมผัสนี้ มือของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอย บีบบังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น เซเรสไม่ได้จูบเธอในทันที แต่เขากลับใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามเส้นชีพจรที่เต้นแรงบริเวณลำคอระหง ความร้อนจากผิวหนังของเธอปะทะกับไอเย็นจากปลายนิ้วของเขา ก่อให้เกิดประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้น "รสนิยมของรัตติกาลน่ะหรือ?" เขาพึมพำชิดใบหู "มันไม่ใช่แค่การกัดกินเพื่อให้รอดชีวิต แต่มันคือการดื่มด่ำไปกับความกลัวที่แปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ของเจ้าต่างหาก" เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอของเธอ ไม่ใช่การกัดเพื่อทำร้าย แต่เป็นการลากผ่านช้าๆ ปลุกเร้าให้ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เอเลน่าครางแผ่วในลำคอ มือเล็กๆ ขยุ้มเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่น ความขัดแย้งในใจของเธอพังทลายลงภายใต้สัมผัสที่ทั้งรุนแรงและนุ่มนวลของแวมไพร์ชั้นสูงผู้นี้ บรรยากาศในปราสาทที่เคยเงียบสงัดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ เซเรสลากมือลงมายังเอวบาง รั้งร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน เขารับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด มันคือสัญญาณว่าโชคชะตาได้เริ่มงานของมันแล้ว ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหลงลืมทุกอย่างไปในรสสัมผัสอันหวานล้ำ เสียงหอนอันโหยหวนและดุดันก็ดังขึ้นจากภายนอกปราสาท เสียงนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอความตายและอาคมที่คุ้นเคย เซเรสผละจากซอกคอของเธอทันที แววตาสีรัตติกาลเปลี่ยนเป็นสีเลือดที่ส่องประกายวาวโรจน์ในเงามืด เขาหันไปมองทางหน้าต่างบานสูงที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย "อัลริค..." เขากัดฟันกรอด "มันมาเร็วกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มากนัก" เอเลน่าถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ เสียงหอนนั้นสั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณของเธอ มันไม่ใช่เสียงหอนของหมาป่าธรรมดา แต่มันคือเสียงกู่ร้องเพื่อประกาศสงครามแย่งชิงสิทธิ์ในฐานะราชาเหนือเผ่าพันธุ์ ทันใดนั้น ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เศษไม้กระจายไปทั่วพื้นห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างกำยำในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตา... ชายคนนั้นก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ นัยน์ตาสีเหลืองอำพันจ้องมองมาที่เอเลน่าด้วยความหิวกระหาย และก่อนที่เซเรสจะทันได้ลงมือทำอะไร ร่างนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเอเลน่าเย็นเยียบ "ข้ามารับสิ่งที่ควรเป็นของข้ากลับคืนสู่ฝูง... เอเลน่า เจ้าพร้อมจะไปกับข้าหรือยัง?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความรุ่มร้อนในค่ำคืนนี้ร่วมกับผมนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน