สัญญาณเตือนจากฝูงหมาป่า

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคฤหาสน์หลังนี้จะกักขังกลิ่นหอมของเจ้าได้ตลอดไป เอเลน่า?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหน้า ราวกับเงาที่ฉีกขาดออกมาจากผนังหิน เอเลน่าสะดุ้งสุดตัว มือบางกำชายกระโปรงจนยับย่น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเมื่อพบว่าประตูระเบียงที่ควรจะปิดตาย กลับเปิดอ้าออกรับลมหนาวที่พัดพาเอากลิ่นสาบป่าดิบชื้นเข้ามาปะทะจมูก "เซเรสบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเจ้าออกไปใกล้หน้าต่าง" เสียงของเซเรสดังขึ้นจากทางด้านหลัง มือเย็นเฉียบของแวมไพร์หนุ่มรั้งเอวบางเข้าหาตัวเขาอย่างหวงแหน ไอเย็นจากร่างกายของเขาปะทะกับไอความร้อนที่คุกคามมาจากระเบียงจนบรรยากาศในห้องสั่นสะเทือนด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น "ข้าไม่ได้ออกไป... ข้าเพียงแค่..." เอเลน่าพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่นัยน์ตาสีมรกตของเธอกลับจับจ้องไปยังรอยเท้าดินโคลนที่ปรากฏขึ้นบนพรมขนสัตว์ราคาแพง รอยเท้านั้นใหญ่ผิดมนุษย์ มันคือหลักฐานยืนยันว่าสุนัขป่าตัวร้ายก้าวเข้ามาถึงห้องบรรทมของเธอแล้ว เซเรสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีโลหิตของเขาเรืองรองในเงามืด "อัลริค... เจ้ากล้ามากที่เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของข้าโดยไม่ได้รับเชิญ" "อาณาเขตของเจ้างั้นหรือ?" เสียงตอบกลับมาจากมุมมืด เงาของชายร่างกำยำค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นอัลริคในชุดสูทสีเข้มที่ฉีกขาดตามแนวบ่าจากการเปลี่ยนร่าง ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองเอเลน่าด้วยความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด "ข้าไม่ได้มาเพื่อคุยกับซากศพเดินได้เช่นเจ้า เซเรส ข้ามาเพื่อนำ 'คู่แท้' ของข้ากลับฝูง" เซเรสดันเอเลน่าไปไว้ด้านหลัง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้โคมไฟระย้าบนเพดานสั่นไหว "นางไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเจ้าที่จะมาล่าไปเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้ป่าของเจ้ากลายเป็นสุสานของฝูงหมาป่าที่ไร้หัว จงไสหัวออกไป" เอเลน่ารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเซเรสที่แผ่นหลัง เธอไม่ใช่นางเอกที่อ่อนแอจนต้องให้ใครปกป้องตลอดไป พลังที่เร้นลับในกายเธอกำลังสั่นพ้องกับสัญชาตญาณดิบของชายทั้งสอง แต่เธอก็รู้ดีว่าหากอัลริคพบตัวเธอที่นี่ เลือดของเธอจะกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้อัลริคกลายเป็นราชาผู้ไร้เทียมทาน "เจ้าคิดว่าทหารที่เจ้านำมาด้วยจะรับมือกับองครักษ์เงาของข้าได้หรือ?" อัลริคยิ้มเยาะ พลางล้วงหยิบเขี้ยวหมาป่าที่แกะสลักด้วยเลือดขึ้นมาหมุนเล่น "ข้าเตรียมฝูงรบไว้รอบเขตแดนนี้แล้ว ต่อให้เจ้าฆ่าข้าที่นี่ เลือดของนางก็จะกลายเป็นสัญญาณเรียกพวกพ้องของข้าให้เข้ามาฉีกร่างเจ้านับพัน" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนน่าอึดอัด เซเรสหยุดชะงัก สายตาเขากวาดมองออกไปนอกระเบียง สัมผัสถึงไอสังหารนับสิบที่โอบล้อมคฤหาสน์ไว้ราวกับตาข่ายเหล็ก แวมไพร์หนุ่มรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การบุกรุก แต่มันคือการทำสงครามเต็มรูปแบบ "เอเลน่า" เซเรสหันกลับมามองเธอ สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยคำสั่ง "จงไปที่ห้องใต้ดิน ประตูจะเปิดออกเองเมื่อเจ้าแตะที่ผนังรูปกุหลาบ อย่าออกมาจนกว่าข้าจะเรียก" "ไม่... ข้าจะทิ้งท่านไว้ที่นี่ไม่ได้!" เอเลน่าแย้ง มือของเธอคว้าต้นแขนเขาไว้ ความร้อนจากปลายนิ้วเธอทำให้ผิวหนังที่เย็นเฉียบของเซเรสราวกับถูกแผดเผา "นี่ไม่ใช่เวลาของความดื้อรั้น" เซเรสกระซิบ พลางกดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา รสสัมผัสที่อบอวลไปด้วยอำนาจและเสน่หาทำให้เอเลน่าแทบล้มทั้งยืน "หากเจ้าเป็นของข้า เจ้าต้องเชื่อใจข้า" ทันใดนั้น หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงหอนโหยหวนที่บาดลึกถึงแก้วหู ร่างของหมาป่าสีเทาตัวมหึมาพุ่งทะยานเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน อัลริคหัวเราะลั่น เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วทั้งคฤหาสน์ "เกมจบลงแล้ว เซเรส" อัลริคคำราม เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงของสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง "ส่งนางมา แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างสมเกียรติในฐานะราชาผู้พ่ายแพ้" เซเรสไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับดึงเสื้อสูทออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งและรอยสักอาคมที่กำลังเรืองแสงสีม่วงดำ เขาหันไปสบตาเอเลน่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระโจนเข้าใส่อัลริคด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาปกติจะมองทัน เอเลน่าวิ่งหนีไปตามโถงทางเดิน เสียงการต่อสู้ที่ดุเดือดด้านหลังทำให้หัวใจของเธอแทบแตกสลาย แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ทางลับ แสงไฟสีแดงฉานก็สาดส่องลงมาบนพื้น ความรู้สึกเสียวซ่านและหวาดหวั่นแล่นผ่านไขสันหลังเมื่อมีมือปริศนาเอื้อมมาจากความมืด คว้าต้นคอเธอไว้อย่างแน่นหนา "เจ้าคิดหรือว่าเซเรสจะรักษาเจ้าไว้ได้... ในเมื่อผู้ทรยศอยู่ใกล้ตัวเจ้าเพียงแค่นี้" เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัว เอเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่ออกมาจากเงามืด—มันคือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน และเขากำลังถือมีดอาคมที่สลักชื่อของเธอเอาไว้... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับเอเลน่าและเซเรสนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ