ความเจ็บปวดที่น่าหลงใหล

"เจ้าไม่ใช่ข้า... และไม่มีวันที่จะเป็นข้าได้" เสียงนั้นเย็นเยียบเสียดแทงราวกับน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวเนื้อ เอเลน่ายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของเซเรส ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองร่างโคลนที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง หญิงสาวผู้มีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ แววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่ไร้จุดจบ เซเรสไม่ได้หันกลับมามองเอเลน่า เขายังคงยืนตระหง่าน มือหนาของเขาสัมผัสที่ด้ามดาบเงินข้างเอว ก่อนจะปล่อยมือออกช้าๆ ราวกับไม่ให้ความสำคัญกับศัตรูเบื้องหน้าเท่ากับสิ่งที่เขากำลังจะทำ "ข้าไม่มีเวลามาเล่นละครกับคนตายที่ยังไม่ยอมไปเกิด" เซเรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ "เอเลน่า... มานี่" เอเลน่าก้าวเข้าไปหาเขาอย่างลังเล มือของเธอสั่นระริกขณะวางลงบนแผ่นหลังของเขา สัมผัสจากร่างกายที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อนของแวมไพร์หนุ่มกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ "หากเจ้าอยากรอดพ้นจากสิ่งที่กำลังจะตามมา เจ้าต้องยอมให้ข้าเชื่อมโยงพลัง" เซเรสลดเสียงลงต่ำจนแทบจะเป็นกระซิบ "มันจะเจ็บปวด... มากกว่าที่เจ้าเคยเจอ แต่มันคือวิธีเดียวที่เจ้าจะกักเก็บพลังที่ตื่นขึ้นมานี้ไว้ได้" เงาร่างนั้นพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์! เซเรสไม่รอช้า เขาตวัดร่างเอเลน่าเข้าหาตัว ล็อกเอวบางแน่นด้วยแขนข้างเดียว ก่อนจะใช้พลังมหาศาลผลักกระแทกอีกฝ่ายจนร่างของหญิงสาวผู้คัดลอกกระเด็นทะลุแนวกำแพงออกไปอีกด้าน แต่เซเรสไม่ได้หยุดแค่นั้น เขากดร่างเอเลน่าลงกับพื้นหินเย็นเยียบท่ามกลางเศษซากของห้องสมุด ลมหายใจของเขาพ่นรดต้นคอของเธอ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของป่าสนและโลหะเก่าแก่ "มองตาข้า" เขาบัญชา เอเลน่าสบตาคมกริบคู่นั้น พลังมหาศาลถูกถ่ายโอนผ่านปลายนิ้วที่ลากไล้ตามรอยหยักของกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้ถนอมเธออีกต่อไป บทรักครั้งนี้ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสี แต่มันคือพิธีกรรมการหลอมรวม ริมฝีปากของเซเรสประทับลงบนซอกคอของเธออย่างรุนแรง เขากัดเม้มเบาๆ ก่อนจะฝังเขี้ยวลงไปเพียงเล็กน้อยเพื่อปล่อยกระแสพลังงานพิษแวมไพร์เข้าสู่สายเลือด เอเลน่าหวีดร้องออกมาเบาๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับไฟแผดเผา แต่ในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นมหาศาลก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากภายใน "นี่คือพันธะ..." เซเรสกระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่เขาสอดประสานกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงและเด็ดขาด "เจ้าคือของข้า และข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้า" ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเซเรสเหมือนการถอดรหัสพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเอเลน่า เขากระแทกตัวเข้าหาเธออย่างร้อนแรง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ความเจ็บปวดที่น่าหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นความกระสันที่รุนแรง เหงื่อกาฬไหลซึมเปียกชื้น ร่างกายของทั้งคู่สั่นสะท้านภายใต้แรงสั่นสะเทือนจากพลังเวทที่หมุนวนรอบห้อง "อา... เซเรส..." เธอเรียกชื่อเขา น้ำเสียงขาดห้วง สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือนไปสู่ความมืดมิดที่มีเพียงเขาที่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว "ปล่อยมันออกมา เอเลน่า... ปล่อยพลังของเจ้าออกมาให้ข้าเห็น" เมื่อเอเลน่าหลับตาลงและปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกไป แสงสีทองประกายม่วงก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเธอ มันหลอมรวมเข้ากับไอหมอกสีดำของเซเรส ก่อตัวเป็นม่านพลังที่มองไม่เห็นแต่มั่นคงราวกับป้อมปราการ นี่คือการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณที่ไม่มีวันถูกตัดขาดได้ ทว่า... ท่ามกลางบทรักที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นความวิปลาส เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากซากปรักหักพังด้านนอก ร่างโคลนของเอเลน่าเดินกลับเข้ามาด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มีความอาฆาตแค้นอีกต่อไป แต่แววตาของเธอกลับมีความเศร้าโศกอย่างประหลาด นางก้าวเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากเซเรสและเอเลน่าเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากตัวเอง "พวกเจ้าทำพลาดครั้งใหญ่แล้ว..." ร่างโคลนเอ่ยขึ้น เสียงของนางก้องกังวานด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไป ดูเหมือนเสียงของชายผู้หนึ่งที่ดูมีอำนาจเหนือกว่าใครในฝูงหมาป่า "อัลริค..." เซเรสคำรามในลำคอด้วยความโกรธจัด เขาแยกเขี้ยวขาววาววับขณะรั้งเอเลน่าเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม ร่างโคลนนั้นยิ้มกว้าง ใบหน้าของนางเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปลักษณ์กลายเป็นชายหนุ่มร่างยักษ์ที่มีแววตาดุร้ายของอัลริค "พันธะเลือดที่พวกเจ้าสร้างขึ้น... มันไม่ใช่การปกป้อง แต่มันคือการเปิดประตูให้ข้าใช้ร่างกายของนางเป็นภาชนะถาวรในคืนจันทร์ดับที่กำลังจะถึงนี้ ขอบใจนะเซเรสที่ช่วยปลุกพลังให้นางได้สมบูรณ์ถึงเพียงนี้" ร่างของเอเลน่าเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือด เซเรสชะงักงัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านี่จะเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมากับมือด้วยความประมาท ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน