ความลับในสายเลือด

“เจ้าไม่ได้มีเพียงแค่เลือดที่สูบฉีดอยู่ในกายหรอก เอเลน่า... สิ่งที่ไหลเวียนอยู่คือพันธสัญญาที่โลกนี้รอคอยมานานนับพันปี” เสียงของเซเรสต่ำลึกและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กำลังละลายลงบนถ่านไฟที่แผดเผา เขาไม่ได้หันมามองผม แต่สายตาคมกริบสีอำพันนั้นจับจ้องไปยังผนังหินโบราณที่ประดับด้วยอักขระประหลาดภายในห้องลับใต้คฤหาสน์ ผมยืนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด ราวกับมีใครบางคนกำลังดีดสายพิณภายในร่างของผมให้สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง “ท่านพูดเรื่องอะไร... เซเรส ฉันเป็นแค่มนุษย์ เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยง” ผมเอ่ยเสียงสั่น พยายามก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับอ้อมอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของไม้สนและสนิมเหล็กจางๆ กลิ่นที่ทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายผมกรีดร้อง เซเรสหมุนตัวผมให้เผชิญหน้ากับเขา มือหนาที่เย็นเฉียบประคองใบหน้าของผมไว้ นิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนริมฝีปากล่างของผมจนมันเผยอออกอย่างไม่ตั้งใจ “มนุษย์อย่างนั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “มนุษย์ที่ไหนจะทำให้เลือดในกายข้าเดือดพล่านจนแทบควบคุมไม่ได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้กลิ่น... มนุษย์ที่ไหนจะมีรอยตราประทับแห่ง ‘กุญแจ’ ปรากฏชัดอยู่ใต้ผิวหนังที่ลำคอของเจ้าในยามที่เจ้าหวาดกลัว” เขาก้มลงต่ำจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับซอกคอผม ผมขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ความลับในสายเลือดของเจ้าไม่ได้ถูกเขียนไว้ในประวัติศาสตร์เล่มไหน แต่มันถูกจารึกไว้บนวิญญาณของเจ้า เอเลน่า เจ้าคือตัวเชื่อม... ระหว่างแสงสว่างที่ดับสูญกับความมืดมิดที่หิวกระหาย” “ท่านกำลังหลอกล่อให้ฉันเป็นเครื่องมือของพวกท่านใช่ไหม?” ผมเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ความดื้อรั้นที่เป็นเกราะป้องกันตัวเดียวที่ผมมีเริ่มสั่นคลอน เซเรสชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวูบไหว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราชิดกัน “ถ้าข้าจะใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ ข้าคงฆ่าเจ้าทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ไม่ใช่ถนอมเจ้าไว้จนเกือบจะเสียสติเพราะความปรารถนาที่ไม่อาจครอบครอง... เจ้ารู้ไหมว่าการอยู่ใกล้เจ้าแล้วต้องอดกลั้นไม่ให้กัดฝังเขี้ยวลงบนผิวเนื้อนุ่มๆ ของเจ้านั้น มันทรมานมากกว่าการถูกแดดเผาเป็นพันเท่า” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะประสานกัน ผมรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หมุนวนอยู่รอบตัวเรา มันไม่ใช่แค่เรื่องของเสน่หา แต่มันคือแรงดึงดูดระดับโมเลกุลที่อธิบายไม่ได้ “แล้วอัลริค...” ผมพึมพำชื่อศัตรูที่ตามล่าตัวผม “เขารู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม?” ดวงตาของเซเรสวาวโรจน์ขึ้นทันที “ไอ้หมาป่าชั้นต่ำนั่นมันรู้ดีกว่าใคร มันต้องการเลือดของเจ้าเพื่อปลุกพลังสายเลือดที่สาบสูญ เพื่อขึ้นเป็นราชาเหนือเผ่าพันธุ์หมาป่าและครองอำนาจเหนืออาณาจักรแห่งราตรี... เจ้าคือ ‘กุญแจ’ ที่จะปลดล็อกประตูนรกให้มัน และข้า... จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตกไปอยู่ในเงื้อมมือของมันเด็ดขาด” ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้ผนังห้องสั่นไหว เศษหินหล่นร่วงลงมา เสียงคำรามต่ำลึกที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์ดังสนั่นมาจากทางเข้าคฤหาสน์ เซเรสดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่น อ้อมกอดของเขาไม่ได้เป็นเพียงการปกป้อง แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน “มันมาถึงแล้ว” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะและอาฆาต ประตูหินที่ปิดผนึกอยู่พังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล เงาร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา สายตาของอัลริคไม่ได้มองมาที่เซเรสแม้แต่น้อย แต่เขากลับจ้องมองมาที่ผมด้วยความหิวกระหายที่ทำเอาผมแทบหยุดหายใจ “ส่งตัวนางมา... เซเรส” อัลริคคำราม เสียงของเขาแฝงด้วยอำนาจของอัลฟ่าที่ทำเอาเข่าผมทรุดลง “นางไม่ใช่คนของเจ้า แต่นางคือโชคชะตาที่ข้าตามหามาตลอดชีวิต” เอเลน่า... ในวินาทีนั้นเองที่ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบที่ลำคอ รอยตราประทับที่เซเรสกล่าวถึงเริ่มแผ่รังสีความร้อนจ้าออกมาจนเสื้อผ้าเริ่มมอดไหม้ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของผมหลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำป่าที่พังเขื่อน... ผมเห็นอาณาจักรที่ล่มสลาย เห็นบัลลังก์ที่ว่างเปล่า และเห็นภาพชายสองคน... เซเรสและอัลริค... ที่ยืนอยู่เคียงข้างผมในฐานะคู่ชีวิตเมื่อหลายร้อยปีก่อน สายตาผมพร่ามัวขณะที่สติเริ่มหลุดลอย แต่ก่อนที่ความมืดจะกลืนกิน ผมกลับเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอัลริค พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ดังสะท้อนผ่านความทรงจำที่แตกสลาย “เจ้าจำข้าได้แล้วใช่ไหม... ที่รักของข้า?” ภาคินทร์เที่ยงคืนขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความลับอันดำมืดในบทนี้ด้วยกันนะครับ