เลือดที่ต้องสังเวย

"ปล่อยเธอไปเสีย อัลริค... อย่าให้ความหิวกระหายบดบังความเป็นผู้นำที่เจ้าเคยมี" เสียงทุ้มต่ำของเซเรสที่พยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ สั่นไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อหยาดเลือดสีแดงฉานรินไหลจากรอยแผลเหวอะหวะที่หน้าอก เขาปักดาบเงินเล่มงามลงบนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดเลือดของตนเองเพื่อพยุงร่างที่กำลังทรุดฮวบ มือหนาที่เคยสัมผัสผิวเนียนนุ่มของเอเลน่าอย่างทะนุถนอม บัดนี้สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกรงเล็บอาบยาพิษเงินของอัลริคข่วนเข้าอย่างจัง อัลริคหัวเราะลั่น เสียงนั้นแหบพร่าและก้องกังวานอยู่ในโถงหินอับชื้น เขาสะบัดกรงเล็บที่ยังมีเศษเนื้อของแวมไพร์หนุ่มติดอยู่ทิ้งอย่างไม่ไยดี ดวงตาของอัลฟ่าผู้นี้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพันวาวโรจน์ด้วยความกระหาย "เจ้าพูดเรื่องความเป็นผู้นำกับข้าหรือ เซเรส? ในขณะที่เจ้ามัวแต่หลงใหลในกลิ่นหอมหวานของมนุษย์คนนี้จนลืมสัญชาตญาณสัตว์ป่าไปจนหมดสิ้น... เลือดของนางจะทำให้ข้าเป็นนิรันดร์ ส่วนเจ้า... จะเป็นเพียงซากศพที่ถูกลืมในเงามืดนี้" เอเลน่ากรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างบางของเธอถูกโซ่ตรวนเวทมนตร์พันธนาการไว้กับเสาหินขนาดใหญ่ น้ำตาไหลอาบแก้มขณะเฝ้ามองชายที่เธอรักกำลังจะขาดใจต่อหน้าต่อตา "ไม่! เซเรส! หนีไป... อย่าสนใจฉัน!" เซเรสปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมกริบสีแดงก่ำของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มันกลับเปล่งประกายด้วยความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิม "ข้าไม่มีวันปล่อยให้หมาป่าชั้นต่ำอย่างเจ้าแตะต้องแม้แต่ปลายผมของนาง" เซเรสพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ แม้ร่างกายจะอ่อนแรงและพิษเงินเริ่มแล่นพล่านในกระแสเลือด เขายอมสละเกราะป้องกันสุดท้ายเพื่อเข้าประชิดตัวอัลริค หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังแห่งบรรพกาลกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอัลฟ่าจนอีกฝ่ายกระเด็นไปกระแทกผนังหินจนพังทลาย แต่ทว่าอัลริคก็ไวพอที่จะสวนกลับด้วยกรงเล็บที่คว้านลึกเข้าที่หัวไหล่ของเซเรสอีกครั้ง "แกมันก็แค่แวมไพร์ที่อ่อนแอเพราะความรัก!" อัลริคคำรามพร้อมเหวี่ยงร่างของเซเรสลงพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบอบอวล เซเรสนอนแน่นิ่งอยู่ชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มแผ่วเบา เอเลน่าเห็นภาพนั้นแล้วแทบขาดใจ พลังที่หลับใหลอยู่ในกายของเธอเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง "หยุดเดี๋ยวนี้!" เอเลน่าตะโกน เสียงของเธอไม่ได้อ่อนหวานเหมือนเคย แต่มันกลับก้องกังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่แม้แต่อัลริคยังต้องชะงัก อัลริคหันมามองนางด้วยความฉงน "โอ้... ดูสิว่าแม่กวางน้อยเริ่มแผลงฤทธิ์แล้วหรือ? เจ้าคิดว่าพลังกระจ้อยร่อยนั่นจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ?" เขาก้าวเข้าไปหาเอเลน่าอย่างช้าๆ ทิ้งร่างที่สาหัสของเซเรสไว้เบื้องหลัง แต่ก่อนที่เขาจะถึงตัวหญิงสาว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและผิดปกติก็ดังก้องมาจากความมืดมิดในซอกลึกของถ้ำ ฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากพวกหมาป่า และไม่ใช่ฝีเท้าของแวมไพร์ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ปิดบังใบหน้ามิดชิด กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจนแม้แต่อัลริคยังต้องถอยกรูดด้วยความไม่ไว้ใจ บุคคลปริศนาผู้นี้หยุดลงตรงหน้าเซเรสที่นอนจมกองเลือดอยู่ ก่อนจะเอื้อมมือที่ดูเหี่ยวแห้งดุจเปลือกไม้ไปแตะที่บาดแผลของแวมไพร์หนุ่ม "เจ้ากำลังเล่นกับสิ่งที่เจ้าไม่เข้าใจ อัลริค" เสียงของคนแปลกหน้านั้นแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกัน "เลือดของนางไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะแตะต้องได้... และหัวใจของเขา... ยังไม่ถึงเวลาดับสูญ" เซเรสลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสีแดงในดวงตาเข้มข้นจนเกือบกลายเป็นสีเลือดบริสุทธิ์ เขาขยับตัวลุกขึ้นราวกับได้รับพลังงานบางอย่างที่ผิดธรรมชาติ บาดแผลฉกรรจ์บนตัวเริ่มสมานตัวอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยรอยเลือดที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท อัลริคหน้าถอดสี "เจ้า... เจ้าไปทำพันธะสัญญากับสิ่งใดมา!?" เซเรสไม่ได้ตอบ แต่เขาก้าวเดินไปหาอัลริคด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสง่างามและเยือกเย็นหายไป เหลือเพียงความกระหายเลือดที่น่าสะพรึงกลัวดุจปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรกขุมที่ลึกที่สุด เขาจ้องมองอัลริคด้วยสายตาที่ทำให้แม้แต่สัตว์ป่าผู้หิวกระหายยังต้องสั่นสะท้าน ทว่าในวินาทีที่เซเรสจะเงื้อมมือสังหารศัตรู แสงสีทองประหลาดก็วาบขึ้นจากตัวของเอเลน่า โซ่ตรวนเวทมนตร์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ หญิงสาวล้มลงในอ้อมแขนของใครบางคนที่โผล่มาจากความว่างเปล่า... ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายฝาแฝดของเซเรส ผู้ที่ควรจะตายไปนับร้อยปีแล้ว "เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก น้องชาย" ผู้มาใหม่กล่าวพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและลึกลับในบทนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปครับ