อัลริคเข้าตาจน

"เจ้าฆ่าพวกเขา... อัลริค เจ้าทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อความกระหายอำนาจเพียงแค่นี้หรือ?" เสียงของเอเลน่าสั่นเครือ แต่นัยน์ตาสีมรกตของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความโกรธแค้น เธอจ้องมองร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องโถงหินที่อับชื้นแห่งนี้ ซากศพของเหล่าผู้คุ้มกันประจำหอคอยบรรพกาลนอนทอดร่างอย่างไร้ชีวิต กรงเล็บของอัลริคยังคงเปื้อนคราบโลหิตสีเข้มที่หยดลงบนพื้นหินช้าๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ อัลริคไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช "ผู้บริสุทธิ์? ในโลกของพวกเรา เอเลน่า... มีแต่ผู้ล่ากับผู้ถูกล่าเท่านั้น ใครที่อ่อนแอเกินกว่าจะรักษาชีวิตตนเองไว้ได้ ก็สมควรแล้วที่จะตกเป็นปุ๋ยให้กับอำนาจของข้า" เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นดวงตาสีอำพันที่วาวโรจน์ดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูดุดันและทรงเสน่ห์ยามนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้น หินใต้เท้าดูเหมือนจะร้าวรานด้วยแรงกดดันมหาศาลจากไอพลังของอัลฟ่าชั้นสูง "เจ้าเลือกผิดข้างแล้ว เอเลน่า" อัลริคกระซิบพลางเชยคางเธอขึ้นด้วยปลายนิ้วที่หยาบกร้าน "เซเรสมันไม่มีวันมอบสิ่งที่เจ้าโหยหาได้หรอก มันเป็นเพียงอมตะที่ไร้หัวใจ กักขังเจ้าไว้ในกรงทองแห่งอดีต แต่ข้า... ข้าจะทำให้เจ้าเป็นราชินีที่เหนือกว่าเผ่าพันธุ์ใดๆ ในโลกนี้ แค่เจ้าส่งมอบพลังที่หลับใหลในเลือดของเจ้าให้ข้า เราสองคนจะกลายเป็นตำนาน" เอเลน่าเม้มปากแน่น เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วผ่านเส้นเลือด พลังในตัวเธอกำลังสั่นไหวและเรียกร้องหาการปลดปล่อย มันรับรู้ได้ถึงความชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้ชายตรงหน้า มือบางของเธอสั่นเทาขณะที่ฝ่ามือแตะลงบนด้ามกริชเงินที่พกติดตัวไว้ "ฉันไม่ใช่เครื่องมือของใคร และฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างคุณไปสู่จุดสูงสุดบนกองซากศพของคนบริสุทธิ์" "ถ้าเช่นนั้น... เจ้าก็ต้องตายไปพร้อมกับความดื้อรั้นนั้น" อัลริคคำราม สัญชาตญาณสัตว์ป่าเข้าครอบงำดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เขากระโจนเข้าหาเธอด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แต่ในจังหวะที่เงื้อมมือจะถึงตัวเธอนั้น ลมพายุสีดำก็พุ่งเข้ากระแทกร่างของอัลฟ่าหนุ่มจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังหินอย่างแรง เซเรสปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีดำสนิท นัยน์ตาสีแดงดั่งทับทิมของเขาทอประกายความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิต "เจ้าล้ำเส้นเกินไปแล้ว อัลริค" อัลริคถ่มเลือดออกจากปาก ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พลังของเขากำลังอ่อนแรงลงเพราะการทรยศต่อพันธสัญญาเลือดที่เขาเคยทำไว้กับบรรพบุรุษหมาป่า "เซเรส... แกมาช้าไป ข้าเปิดทางเข้าสู่พลังของนางได้แล้ว ถึงแกจะฆ่าข้าตอนนี้ แต่นางก็จะไม่มีวันหันกลับไปหาแกได้อีก เพราะเลือดของนาง... ได้แปดเปื้อนความแค้นของข้าไปเรียบร้อยแล้ว!" เอเลน่ายืนนิ่งงัน ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจเมื่อเธอเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเซเรสที่มองมายังเธอ เขาไม่ได้มองเธอด้วยความรังเกียจ แต่มันคือความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย "เอเลน่า" เซเรสเรียกชื่อเธอแผ่วเบา "ข้าให้เจ้าตัดสินใจ... อัลริคกำลังรอความตายจากมือของเจ้า พลังที่เจ้ามีอยู่ตอนนี้สามารถดับลมหายใจเขาได้เพียงแค่เจ้าปรารถนา แต่ถ้าเจ้าทำเช่นนั้น... กลิ่นอายแห่งความมืดจะแปดเปื้อนวิญญาณของเจ้าไปตลอดกาล เจ้าจะยังคงเป็นมนุษย์ที่ข้ารัก หรือจะกลายเป็นสิ่งเดียวกับที่เรากำลังสู้รบอยู่กันแน่?" มือของเอเลน่าสั่นสะท้าน กริชเงินในมือสะท้อนแสงไฟสลัว อัลริคที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เอาเลยสิ เอเลน่า... แทงลงมาให้ถึงหัวใจข้า แล้วเรามาดูกันว่าหลังจากนั้น เจ้าจะยังเหลือความเป็นคนอยู่กี่ส่วนกันเชียว!" เอเลน่าก้าวเข้าไปหาอัลริค ชั่วขณะนั้นเองที่ความทรงจำแปลกประหลาดไหลทะลักเข้ามาในหัวเธอ ภาพของอดีตที่ไม่ใช่ของเธอ ภาพของคำสาปที่ผูกมัดทั้งสองเผ่าพันธุ์ไว้ด้วยกัน เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า การฆ่าเขาไม่ได้จบเพียงแค่ความแค้น แต่มันคือการเริ่มต้นของมหันตภัยที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะที่กริชจ่อลงที่อกซ้ายของอัลริค เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังของเซเรส เป็นเสียงที่ทำให้แม้แต่แวมไพร์ผู้ทรงพลังอย่างเซเรสยังต้องชะงักและเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที "หยุดมือเสีย เอเลน่า... เพราะเจ้ากำลังจะฆ่าคนคนเดียวที่รู้ว่า 'แม่' ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ที่ไหน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและลึกลับในบทนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปครับ