ค่ำคืนแห่งการเยียวยา

“อย่าขยับ... เจ้าจะทำให้แผลฉีกขาดหนักกว่าเดิม” เสียงทุ้มต่ำของเซเรสเจือด้วยความตึงเครียด กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายเย็นเยียบของป่าสนยามวิกาลที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ เอเลน่ากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามดึงมือที่สั่นเทาของเขาออกจากการห้ามเลือดที่หัวไหล่ของเขาเอง แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลของแวมไพร์หนุ่มกลับจ้องมองเธอด้วยความดุดันที่ซ่อนความห่วงหาไว้ภายใต้ความเย็นชา “ท่านบาดเจ็บเพราะข้า เซเรส... เลือดของท่านกำลังทำให้ป่าแห่งนี้กลายเป็นกับดักของอัลริค” เอเลน่ากล่าว เสียงของเธอสั่นพร่า ร่องรอยการต่อสู้เมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ กรงเล็บของอัลฟ่าร้ายกาจเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ และหากไม่มีเขา... ป่านนี้เธอคงเป็นเพียงเศษซากในกำมือของศัตรู เซเรสไม่ได้ตอบคำถาม เขากระชากผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดออกด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก เอเลน่าสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดจากรอยแผลที่ต้นแขน แต่ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในสายตาของเขาที่มองมายังเธอ “เจ้าไม่เคยเข้าใจเลยหรือไร เอเลน่า” เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจเย็นเยียบของเขาสัมผัสผิวแก้มเธอ “ข้าไม่ได้แลกชีวิตเพื่อปกป้องเพียงแค่อีกหนึ่งวิญญาณในโลกมืดมนนี้ แต่ข้าแลกด้วยทั้งหมดที่ข้ามี เพื่อสิ่งที่ข้าไม่อาจเสียไปได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว” เขาพาร่างที่บอบช้ำเข้าไปยังห้องลับใต้ดินของปราสาทร้าง ที่ซึ่งแสงจันทร์สลัวลอดผ่านรอยแยกของหินแกะสลัก พื้นที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยมนตราโบราณที่ปิดกั้นการค้นหาของฝูงหมาป่า เซเรสวางเธอลงบนเตียงไม้โอ๊กโบราณที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีเข้ม เขาทรุดตัวลงข้างกายเธอ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ดูน่าเกรงขามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน เอเลน่าเอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสรอยแผลเป็นบนแผ่นอกของเขา นิ้วมือเรียวไล้ไปตามร่องรอยของการต่อสู้ที่ดุเดือด พลังงานบางอย่างไหลผ่านปลายนิ้วของเธอเข้าไปสู่ผิวเนื้อของเขา แสงสีเงินจางๆ เปล่งประกายขึ้นช้าๆ “หยุดเถอะ... เจ้ากำลังเผาผลาญพลังชีวิตของตัวเองเพื่อเยียวยาข้า” เซเรสคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบที่มั่นคงแต่แฝงความทะนุถนอมทำให้เธอมองสบตาเขา “หากท่านไม่เหลือใคร ข้าจะอยู่ไปเพื่ออะไรเล่า” เอเลน่าสวนกลับ นัยน์ตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ความสัมพันธ์ของเรา... มันไม่ใช่แค่พันธสัญญาเลือด แต่มันคือความรู้สึกที่ข้าเองก็ไม่อาจนิยามได้ว่ามันคือความรักหรือความทรมาน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง ชั่วขณะนั้นเซเรสดูเหมือนจะแตกสลาย ความเย็นชาที่เขาสวมหน้ากากเอาไว้ตลอดหลายร้อยปีพังทลายลง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแนบชิดกับเธอ สัมผัสถึงความร้อนระอุจากร่างกายที่ยังคงความเป็นมนุษย์ของเอเลน่า ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดการมีชีวิตอันยาวนาน เขากดจูบลงบนหน้าผากของเธอ แผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะเลื่อนลงมายังริมฝีปากที่สั่นระริก จุมพิตครั้งนี้ไม่ใช่การครอบครองแบบที่เขาเคยทำ แต่มันคือการแลกเปลี่ยน... แลกเปลี่ยนความเจ็บปวด ความเหงา และความหวังที่ริบหรี่ จังหวะหัวใจของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิด “ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าถูกทำลาย” เซเรสพึมพำขณะที่ริมฝีปากยังคงแนบชิด “แม้ข้าจะต้องทำลายโลกทั้งใบเพื่อรักษาลมหายใจของเจ้าไว้ ข้าก็จะทำ” มือของเขาเลื่อนไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอ ปลุกเร้าความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ เอเลน่าครางแผ่วในลำคอ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเธอตื่นขึ้นตอบรับเสน่หาของแวมไพร์หนุ่ม กลิ่นกายของเขามีอำนาจดึงดูดราวกับยาเสพติดที่ไร้ทางถอนตัว เธอโอบรอบคอเขา รั้งให้เขาลึกซึ้งขึ้นไปอีก ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เปรียบเสมือนการเยียวยาบาดแผลทางจิตวิญญาณของทั้งคู่ ความเร่าร้อนในค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ความใคร่ แต่เป็นบทเพลงแห่งการโหยหาที่ถูกเก็บกดมานานท่ามกลางเงามืด ในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะเปลี่ยนทิศทางของชะตากรรม ทว่า ท่ามกลางความหอมหวานที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากเบื้องบน—มันไม่ใช่เสียงของหมาป่าทั่วไป แต่มันคือจังหวะการเดินของ 'ใครบางคน' ที่เซเรสหวาดกลัวที่สุด เซเรสผละออกจากเธอทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่เขาไม่เคยเผยให้เห็นมาก่อน เขาหันมองไปยังประตูหินที่ถูกปิดตาย "มันมาเร็วกว่าที่ข้าคิด..." เขากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา ท่ามกลางความมืดที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก "เจ้าลืมไปแล้วหรือ เซเรส... ว่าพันธสัญญามิได้จบลงแค่การแย่งชิง แต่จบลงที่การสังเวย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนและบีบคั้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน