พลังที่ตื่นขึ้น

"ปล่อยมือจากเขาเสีย... อัลริค" เสียงของเอเลน่าไม่ได้สั่นเครือเหมือนที่เธอเคยเป็น เธอไม่ได้ยืนอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของเซเรสอย่างที่ควรจะเป็น แต่นางเอกผู้บอบบางในสายตาของทุกคนกำลังยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า กรงเล็บที่แหลมคมของอัลริคฝังลึกลงบนหัวไหล่ของเซเรส เลือดสีเข้มข้นของผู้เป็นแวมไพร์ชั้นสูงหลั่งรินลงบนพื้นหินเย็นเยียบ กลิ่นคาวเลือดที่ควรจะกระตุ้นความกระหาย กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกบางอย่างในตัวหญิงสาวให้ลุกโชน เซเรสพยายามขยับกาย แต่พิษจากกรงเล็บหมาป่าทำให้อัมพาตแล่นพล่านไปทั่วร่าง สายตาคมกริบของเขามองผ่านไหล่ของอัลริคมายังเอเลน่า ความห่วงใยที่เขาพยายามปิดตายมันไว้ตลอดศตวรรษกลับทะลักทลายออกมาในยามที่เขารู้สึกได้ถึงไอพลังงานที่น่าเกรงขามจากหญิงสาว "เอเลน่า... ถอยไป" เซเรสเค้นเสียงสั่ง ทว่าเสียงของเขากลับดูแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปรอบตัว อัลริคหัวเราะลั่นในลำคอ ดวงตาสีเหลืองอำพันวาวโรจน์ด้วยความกระหาย "เจ้าคิดจะปกป้องไอ้แวมไพร์ที่หลอกใช้เจ้าอย่างนั้นรึ แม่สาวน้อย? เจ้าไม่รู้สินะว่าเลือดในกายเจ้า... มันหอมหวานแค่ไหนสำหรับพวกข้า" เอเลน่าไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่หลับตาลงสัมผัสถึงความร้อนที่หมุนวนอยู่ในกระแสเลือด มันไม่ใช่ความร้อนจากความกลัว แต่มันคือพลังที่ถูกกักขังมาเนิ่นนานตั้งแต่วันที่เธอเกิดมา *จงตื่นขึ้น...* เสียงหนึ่งกระซิบในหัวของเธอ วินาทีที่ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยของเอเลน่าไม่ได้เป็นสีน้ำตาลอ่อนอีกต่อไป แต่มันเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงราวกับแสงจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำ อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เศษหินรอบกายลอยคว้างขึ้นสู่ความว่างเปล่า อัลริคชะงักกึก ความมั่นใจในฐานะอัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อเขาพบว่าตัวเองไม่สามารถขยับเขยื้อนกรงเล็บออกจากไหล่ของเซเรสได้ ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดตรึงร่างของเขาไว้ "ข้าบอกให้เจ้า... ปล่อยมือ" สิ้นคำสั่ง พลังงานสีเงินระเบิดออกมาจากร่างของเอเลน่าราวกับพายุหมุน ร่างกายกำยำของอัลริคกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตรราวกับตุ๊กตากระดาษ เขาอัดกระแทกเข้ากับผนังถ้ำจนหินผาแตกร้าว เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากปากของหมาป่าผู้หยิ่งผยอง เอเลน่าก้าวเดินไปหาเซเรส แต่ละย่างก้าวของเธอมั่นคงและดูสง่างามดุจราชินีผู้ครองบัลลังก์ เธอคุกเข่าลงข้างกายแวมไพร์หนุ่ม มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะสัมผัสลงบนรอยแผลที่ไหล่ของเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงสีเงินก็นำพาความอบอุ่นไปสมานบาดแผลนั้นอย่างน่าอัศจรรย์ ผิวหนังที่เคยฉีกขาดค่อยๆ ประสานตัวกันด้วยความรวดเร็ว เซเรสจ้องมองหญิงสาวด้วยความตกตะลึง ในใจของเขารู้สึกถึงความรักที่ท่วมท้นจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่เคยคาดคิดว่าคำสาปที่เขาหวาดกลัวมาตลอดชีวิต จะกลายเป็นของขวัญที่สวยงามที่สุดในค่ำคืนนี้ "เอเลน่า... พลังนี้..." เซเรสเอ่ยเสียงพร่า "มันเป็นของข้า และมันมีไว้เพื่อปกป้องท่าน" เอเลน่าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยพลังที่สามารถสั่งตายใครก็ได้ในห้องนี้ ทว่าความสงบสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาจากเงามืดของปากถ้ำ เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ เอเลน่าหันขวับไปมองผู้มาเยือนใหม่ด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืดมิด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาคือชายที่ควรจะตายไปแล้วในสงครามเมื่อร้อยปีก่อน... บิดาผู้ทรยศของเซเรสเอง "ลูกรัก... และแม่สาวน้อยผู้มีสายเลือดแห่งปฐมกาล" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของคนฟังหล่นวูบ "พลังของเจ้ามันงดงามมาก แต่เสียดายที่มันถูกใช้ไปกับสิ่งที่ไร้ค่าแบบนี้" ก่อนที่เซเรสจะทันตั้งตัว ชายชราก็หยิบผลึกสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้ในมือ ไอหมอกสีดำเริ่มแผ่กระจายออกมาจากผลึกนั้นครอบคลุมไปทั่วร่างของเอเลน่า เธอชะงักกึก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งพลันอ่อนปวกเปียก รอยยิ้มเยือกเย็นของชายชรากว้างขึ้นในขณะที่เขาขยับมือเพียงเล็กน้อย เอเลน่ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พลังสีเงินในตัวเธอถูกกระชากออกไปอย่างรุนแรง และในวินาทีที่แสงนั้นดับวูบลง เซเรสก็พบว่าตัวเองไม่สามารถขยับตัวได้อีกครั้ง เพราะโซ่ตรวนสีดำทมิฬได้รัดรึงร่างของเขาและเธอไว้ด้วยกัน ราวกับกำลังถูกกัดกินวิญญาณจากภายใน ความมืดมิดเริ่มกลืนกินสติสัมปชัญญะของเอเลน่า และความลับที่ถูกเก็บงำมานับพันปีก็กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนที่โศกนาฏกรรมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและลึกลับในบทนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปครับ