ข้อเสนอใต้แสงจันทร์

"ถ้าเจ้ายังดิ้นรนแบบนี้ เลือดของเจ้าจะไหลหมดตัวก่อนที่ข้าจะตัดสินใจได้ว่าควรปล่อยให้เจ้าตาย หรือจะเก็บเจ้าไว้เชยชมจนกว่าจะเบื่อ" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่พยายามข่มอารมณ์ไว้ดังขึ้นข้างใบหูของเอเลน่า มือหนาที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อนในสุสานกดทับลงบนแผ่นหลังของเธอแน่น ตรึงร่างหญิงสาวให้แนบชิดกับอกกว้างที่ไร้ซึ่งจังหวะการเต้นของหัวใจ กลิ่นอายของไม้สนเก่าและกลิ่นหอมหวานลึกลับจากกายของเขาตลบอบอวลอยู่รอบตัวเธอ จนเอเลน่ารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เอเลน่าหอบหายใจถี่ รอยแผลที่ลำคอยังคงเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอพยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการของเขา ทว่าเซเรสกลับออกแรงบีบเบาๆ ที่ต้นแขน ราวกับจะย้ำเตือนว่าในพื้นที่แห่งนี้ เธอไม่ใช่ผู้กำหนดชะตากรรมของตัวเอง "ปล่อยข้า..." เธอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ลมหายใจขาดห้วง "ท่านเป็นใคร... และทำไมต้องช่วยข้า" เซเรสหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่นแฝงอยู่ เขาค่อยๆ ผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย สายตาคมกริบสีอำพันจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกของเธอ ราวกับเขาสามารถอ่านทะลุถึงจิตวิญญาณที่กำลังหวาดกลัวได้ "ข้าคือผู้ที่เพิ่งกระชากเจ้าออกมาจากกรงเล็บของหมาป่าชั้นต่ำพวกนั้น" เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธอ สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นทำให้เอเลน่าขนลุกซู่ "และที่ข้าช่วยเจ้า ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่นั่นเป็นเพราะเลือดของเจ้ามีกลิ่นที่ทำให้ข้าเสียการควบคุม... และข้าไม่ชอบให้ตัวเองสูญเสียการควบคุมต่อหน้าใคร" สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียด กลิ่นคาวเลือดของอัลริคยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เอเลน่าตระหนักได้ทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในที่ปลอดภัย เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองของเหล่านักล่าที่ไม่มีวันตาย "เจ้ามีสองทางเลือกเท่านั้น เอเลน่า" เซเรสขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "หนึ่ง... ออกไปเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าของอัลริคที่กำลังคลุ้มคลั่งตามกลิ่นเจ้าไปทั่วป่า หรือสอง... ทำพันธสัญญาเลือดกับข้า ยอมเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว แลกกับการที่ข้าจะคุ้มครองเจ้าจากทุกสิ่งที่ตามล่าเจ้าอยู่" "ข้อเสนอของท่านมันก็ไม่ต่างจากการติดอยู่ในกรงขัง!" เธอตวาดกลับด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน แต่ในใจลึกๆ กลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง—ความรู้สึกที่ถูกดึงดูดเข้าหาความมืดมิดของเขาอย่างห้ามไม่ได้ "กรงขังที่เจ้าจะได้รับความอบอุ่นและความปลอดภัย หรืออิสรภาพที่มาพร้อมกับความตายที่รออยู่หน้าประตูบ้าน" เซเรสโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู ริมฝีปากของเขาแตะเบาๆ ลงบนติ่งหูของเธอ "ตัดสินใจเสียตอนนี้ ก่อนที่กลิ่นเลือดของเจ้าจะเรียกพวกมันมาที่นี่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง เอเลน่าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอก เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ของสัตว์ร้ายที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ อัลริคไม่ได้จากไปไหน มันแค่กำลังรอเวลา... รอให้เธอก้าวเท้าออกจากอ้อมกอดนี้ ทันใดนั้นเอง เสียงพังประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ที่ชั้นล่างก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้พื้นห้องสั่นสะเทือน เซเรสผละออกจากเธอทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนด้วยโทสะ "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะใจร้อนเกินไปหน่อย" เซเรสยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนน่าใจหาย เขาหันมาหาเอเลน่าพร้อมยื่นมือออกไป "หากเจ้าเลือกข้า จงจับมือข้าไว้... แล้วข้าจะพาเจ้าไปสู่ที่ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวเจ้าได้" เอเลน่ามองมือหนานั้นสลับกับประตูห้องที่เริ่มมีรอยเล็บแหลมคมขูดขีดเข้ามา มือของเธอสั่นเทา เธอรู้ดีว่าการจับมือเขานั่นหมายถึงการสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล แต่นอกประตูบานนั้นคือความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่าก่อนที่นิ้วของเธอจะได้สัมผัสกับปลายนิ้วของเซเรส กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่โผล่พรวดเข้ามาจากทางหน้าต่าง... ร่างนั้นไม่ใช่หมาป่า แต่มันคือศัตรูเก่าแก่ที่เซเรสเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้พบในที่แห่งนี้ "เซเรส... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าจะเก็บสมบัติชิ้นนี้ไว้ได้เพียงคนเดียว?" เสียงหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้น แฝงไปด้วยรอยแค้นที่คุ้นเคย เซเรสชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่แดงฉานจ้องเขม็งไปที่ร่างในความมืด ก่อนจะพึมพำชื่อหนึ่งออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว... ชื่อที่เปลี่ยนทุกอย่างไปในพริบตา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์แห่งเสน่หาในค่ำคืนนี้กับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องราวในครั้งนี้ครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนครับ