หุบเหวแห่งความมืด

“เจ้าหลงกลข้าแล้ว... ฉินเยี่ย” เสียงกระซิบแหบพร่าดุจเสียงงูพิษเลื้อยผ่านก้อนหินกรวด ดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลัง มิใช่คำขู่ แต่เป็นคำประกาศิตแห่งความตายที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยล ฉินเยี่ยชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้า ประกายกระบี่ในมือวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ เขารู้สึกได้ถึงไอสังหารที่เย็นเยียบกว่าน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเมฆา มันเป็นความเย็นที่กัดกินไปถึงกระดูกดำ ไม่ใช่ไอเย็นจากวิชาเซียน หากแต่เป็นไออาฆาตจากนรกภูมิที่ถูกปิดผนึกไว้ “เจ้าคิดว่าการล่อให้ข้ามาถึงที่นี่ จะทำให้เจ้าชิง 'กระบี่หิมะผ่าปฐพี' ไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ?” ฉินเยี่ยเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความทะนงตนจนน่าสะพรึง เขาไม่ได้หันกลับไป แต่กระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ซึ่งบัดนี้เริ่มบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดที่ถูกไฟเผา “ข้ามิได้ต้องการกระบี่ของเจ้า... ข้าต้องการเพียงวิญญาณที่แตกสลายของเจ้า เพื่อใช้เป็นกุญแจเปิดประตูหุบเหวไร้ก้นแห่งนี้!” สิ้นคำกล่าวนั้น พื้นดินใต้เท้าของฉินเยี่ยพลันแตกร้าว อักขระสีเลือดโบราณนับพันตัวผุดขึ้นจากผืนปฐพี มันหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดดึงดูดร่างของชายหนุ่มลงสู่ใจกลางความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด ฉินเยี่ยพยายามแทงกระบี่ลงบนพื้นเพื่อยึดเหนี่ยว แต่ทว่าคมกระบี่กลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปราวกับแทงลงบนม่านน้ำ ในชั่วขณะที่ร่างกายกำลังร่วงหล่น เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนปากเหว นางงดงามและเย็นชาประดุจรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้หัวใจ ทว่าในดวงตาคู่นั้น... ฉินเยี่ยเห็นความสั่นไหวที่นางพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งเซียน “ไป๋หลินซวง...” เขาพึมพำ ชื่อของนางดังก้องไปทั่วหุบเหว หญิงสาวผู้เป็นดั่งเทพธิดาแห่งหิมะยืนนิ่งงัน มือที่กุมชายเสื้อสั่นระริก นางมิได้มีเจตนาฆ่าเขา แต่ชะตากรรมที่ผูกพันด้วยสัญญาเลือดบังคับให้นางต้องทำเช่นนี้ เพื่อปกป้องวิถีเซียนที่นางแบกรับไว้เพียงลำพัง หากเขารอดไปได้ ความลับที่นางซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย และหากเขาตาย... โลกทั้งใบจะสูญสิ้นแสงสว่างไปพร้อมกับเขา “ลาก่อน... ฉินเยี่ย” นางเอ่ยเสียงเบาหวิวราวกับขนนก ทว่าคำพูดนั้นดุจคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขา “ที่นี่ไม่มีทางออก มีเพียงการเวียนว่ายในความมืดที่ไร้จุดจบ... จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นคนเลือกวิถีนี้เอง” ร่างของฉินเยี่ยหายลับไปในความมืดมิดที่ดุจหลุมศพของดวงดาว เขาพยายามรวบรวมปราณกระบี่ทั้งหมดเพื่อพยุงกาย แต่พลังเหล่านั้นกลับถูกดูดกลืนด้วยอำนาจลึกลับภายในหุบเหว ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณแล่นผ่านเข้าสู่ร่างกาย ทุกสัมผัส ทุกความทรงจำเริ่มเลือนหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เหน็บหนาว ทันใดนั้นเอง... ในความมืดมิดที่เงียบงัน เสียงกระดิ่งเงินที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวาน! เสียงนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันดังมาจากภายในจิตสำนึกของฉินเยี่ย นางเซียนหิมะผู้เย็นชาคนนั้นแอบใส่ 'จิตวิญญาณหยิน' ของนางไว้ในอกเสื้อของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? หากนางต้องการฆ่าเขาจริง เหตุใดนางจึงมอบกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เขาตื่นขึ้นจากขุมนรกนี้ให้แก่เขา? ฉินเยี่ยกระอักเลือดสีเข้มออกมา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังที่กำลังจะปะทุขึ้นจากภายใน เขาไม่ได้ตกลงไปสู่ความตาย หากแต่เขากำลังร่วงหล่นเข้าสู่ก้นบึ้งของพลังที่แท้จริงที่เขาไม่เคยเข้าถึงมาก่อน ความมืดมิดที่นี่ไม่ใช่กับดัก... แต่มันคือเบ้าหลอมแห่งวิถีเซียนไร้ใจที่กำลังรอให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์! และในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจากปลายกระบี่ในมือ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หุบเหวทั้งหุบเหวสั่นคลอนราวกับจะพังทลาย ฉินเยี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของบางสิ่งที่กำลังรอเขาอยู่ที่ก้นเหว... มันไม่ใช่ความตาย แต่มันคือบัลลังก์ที่สลักจากกระดูกมังกร ซึ่งมีบุคคลหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว... บุคคลที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ! ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความเหน็บหนาวนี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้านะคะ