การรอคอยที่ทรมาน

"หากเจ้าก้าวผ่านธรณีประตูนี้ไป... วิถีเซียนที่เพียรบำเพ็ญมานับพันปีของเจ้า จักมลายกลายเป็นธุลีดิน!" เสียงประกาศิตก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ทว่าไป๋หลินซวงกลับมิได้แม้แต่จะกะพริบตา ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าค่ายกลอัคคีผลาญสวรรค์ คลื่นความร้อนระอุแผดเผาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเซียนสาวกลับกดข่มอุณหภูมิจนเกล็ดน้ำแข็งสีครามโปรยปรายลงมาดับมอดเพลิงโลกันตร์ที่ขวางกั้นอย่างดื้อดึง "วิถีเซียนที่ไร้ซึ่งคนในดวงใจ... ต่อให้บรรลุต้าหลัวครามฟ้า แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?" น้ำเสียงของไป๋หลินซวงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับทรงพลังจนเหล่าผู้อาวุโสแห่งแดนสวรรค์ที่ปิดล้อมอยู่โดยรอบถึงกับใบหน้าถอดสี ภาพของฉินเยี่ย จอมยุทธ์ผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่เดียวดาย ที่บัดนี้ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อัคคีมารในคุกใต้พิภพ สะท้อนอยู่ในดวงเนตรคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางไม่อาจทนมองบุรุษผู้ยอมมอบหัวใจและวิถีกระบี่ให้แก่นางเพียงผู้เดียว ต้องดับสลายไปต่อหน้าต่อตาในสถานที่อัปยศแห่งนี้ได้อีกแม้แต่ลมหายใจเดียว การรอคอยให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น... เป็นสิ่งที่ทรมานเกินกว่าหัวใจที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งจะแบกรับไหว ในเมื่อฟ้าดินไม่ยอมเมตตา นางจึงต้องเป็นผู้พลิกผ่าลิขิตนี้ด้วยมือของนางเอง! "โง่เขลาเบาปัญญา! เจ้าคิดจะท้าทายกฎเหล็กแห่งสวรรค์เพื่อมดปลวกผู้หนึ่งเช่นนั้นหรือ!" เสียงตวาดกร้าวด้วยความโกรธเกรี้ยวของเจ้าสำนักสวรรค์ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่พุ่งทะยานเข้ามา ปราณกระบี่และอักขระเวทร้ายนับพันสายประสานกันเป็นตาข่ายฟ้าดิน ปิดตายทุกเส้นทางถอยร่น ไป๋หลินซวงแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวคู่งามฉายแววคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก นางไม่เอวาจาโต้ตอบให้มากความ นิ้วเรียวดุจหยกสลักสะบัดเบาๆ กระบี่หิมะนภา ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ไอความเย็นยะเยือกแผ่ขยายปกคลุมรัศมีร้อยลี้ในพริบตา ต้นไม้ใบหญ้าแปรเปลี่ยนเป็นผลึกแก้วใสสะอาด ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ภายใต้เขตแดนเหมันต์นิรันดร์ "หากพวกเจ้าอยากลองดี... ก็จงเข้ามา" ฉากการต่อสู้ระเบิดขึ้นอย่างดุเดือดตระการตา ท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่แปรเปลี่ยนเป็นอาวุธสังหารอันแหลมคม ไป๋หลินซวงพุ่งทะยานเข้าสู่วังวนแห่งคมกระบี่ของศัตรูราวกับเทพธิดาแห่งความตาย ความงดงามที่เยือกเย็นผสานเข้ากับอานุภาพการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ทุกกระบวนท่าที่นางร่ายรำล้วนแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งการปล่อยวางและการสูญเสีย เลือดสีชาดสาดกระเซ็นตัดกับสีขาวบริสุทธิ์ของเกล็ดหิมะ กลายเป็นภาพวาดอันน่าสลดใจและงดงามในคราเดียวกัน เบื้องหลังกำแพงคุกอัคคีที่อยู่ลึกลงไป ฉินเยี่ยที่ร่างเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการทรมาน เงยหน้าขึ้นมองผ่านช่องแคบของผนังหิน สายตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณกระบี่ของนางเอกในดวงใจที่กำลังแผดเผาพละกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อฝ่าด่านเข้ามาหาเขา "หลินซวง... เจ้าไม่ควรทำถึงเพียงนี้..." น้ำเสียงแหบพร่าของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความอาลัยอาวรณ์ เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน ปราณกระบี่ไร้ใจที่เคยสงบนิ่งกลับคำรามก้องในจุดตันtian (ตันเถียน) แรงปรารถนาที่จะปกป้องนางแผดเผาจิตวิญญาณจนโซ่อัคคีมารเริ่มปริร้าว ติ๊ง... เสียงหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นกระทบพื้นหินของบุรุษผู้ทะนงตนดังสะท้อนก้องในความมืดมิด ภายนอกคุกอัคคี ไป๋หลินซวงในยามนี้อาภรณ์ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต 1 ต่อ 100 ย่อมมีขีดจำกัด แม้ฝีมือของนางจะเหนือล้ำ แต่ค่ายกลสวรรค์และพลังของเหล่าผู้อาวุโសก็รุมเร้าจนลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปีเริ่มมีรอยแตกร้าวราศีกระจกที่ถูกกระแทกแรงๆ ทว่าดวงตาของนางยังคงแน่วแน่ นางก้าวเข้ามาประชิดประตูเหล็กบานสุดท้ายได้สำเร็จ ปลายกระบี่หิมะนภาชี้ตรงไปยังกลไกปลดผนึก "ข้าบอกแล้ว... ว่าไม่มีผู้ใดพรากเขาไปจากข้าได้" ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวกำลังจะกดลงบนกลไกมรณะ เงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงจากความว่างเปล่า ปลายกระบี่สีนิลกาฬเล่มหนึ่งจ่อเข้าที่จุดชีพจรหัวใจของไป๋หลินซวงอย่างแม่นยำ ขณะที่เสียงกระซิบเยียบเย็นเยินยอข้างใบหูของนางดังขึ้น "น่าเสียดาย... ที่เจ้าไม่มีโอกาสได้พบหน้าเขาอีกแล้ว" ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความหน็บหนาวนี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้านะคะ