ร่องรอยของตระกูลที่หายไป

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ที่ลอยอวลอยู่บนแผ่นป้ายวิญญาณสลักลายหงส์เพลิง หาใช่ภาพหลอนในห้วงนิมิตของฉินเยี่ยไม่ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวที่กุมด้ามกระบี่วิญญาณเหมันต์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว หากแต่เป็นแรงอัดอั้นแห่งจิตสังหารที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานนับสิบปี จนแทบจะระเบิดทะลักออกจากจุดตันtian (ตันเถียน) แผ่นป้ายหยกชิ้นนี้ถูกซ่อนอยู่ภายใต้กล่องศิลาผนึกปราณในห้องลับชั้นใต้ดินของสำนักเงาอสูร ร่องรอยสลักเสลาบนเนื้อหยกสลักเป็นรูป “บุปผาโลหิตเก้ากลีบ” — ตราประทับประจำตัวของ “มารโลหิตโลกันตร์” ผู้ลงมือสังหารล้างบางเจ็ดสำนักใหญ่เมื่อค่ำคืนวันเหมันต์นิรันดร์ครั้งกระโน้น “พบแล้วสินะ...” เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดั่งสายน้ำค้างกลางหุบเขาพันปีดังขึ้นเบื้องหลัง ไป๋หลินซวงก้าวเท้าแผ่วเบาราวกับภูตพราย นางปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดิน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดมิดรอบกายราวกับดอกบัวหิมะที่เบ่งบานบนกองซากศพ แววตาคู่คมกริบของเซียนสาวทอดมองแผ่นป้ายในมือชายหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน นางรู้ดีว่าการเปิดเผยเบาะแสนี้หมายถึงอะไร มันคือจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้าสู่สนามประลองแห่งความตายที่ไม่มีวันหวนกลับ ฉินเยี่ยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทดุจรัตติกาลยังคงยืนนิ่งค้างดั่งรูปสลักหิน ปราณกระบี่รอบกายของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีคราม “สิบปีเต็มที่ข้าตามหาเงาหัวของมัน... วันนี้ ในที่สุดหางของสุนัขรับใช้แห่งแดนอสูรก็โผล่ออกมาให้ข้าเด็ดหัวเสียที” “ศัตรูในครั้งนี้ไม่ใช่ระดับจอมยุทธ์ทั่วไปที่เจ้าเคยสังหารมา” ไป๋หลินซวงก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจเย็นเยียบของนางเจือกลิ่นหอมบางเบาของดอกเหมันต์ที่ช่วยดับความร้อนรุ่มในจิตใจของเขา มือเรียวเอื้อมไปแตะที่ข้อศอกของชายหนุ่มแผ่วเบา เป็นสัมผัสเดียวที่แสดงถึงความห่วงใยอันลึกซึ้งที่นางไม่เคยหยิบยื่นให้ผู้ใดบนโลกหล้า “มารโลหิตโลกันตร์บรรลุเคล็ดวิชา ‘โลหิตาคมกลืนวิญญาณ’ ขั้นสมบูรณ์แล้ว พลังฝีมือของมันเทียบเท่าขอบเขตเซียนแท้จริง เกรงว่า... วิชากระบี่เดียวดายของเจ้าในตอนนี้ อาจยังไม่พอที่จะทะลวงเกราะโลหิตของมันได้” ฉินเยี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงที่หลอมรวมอยู่ในกระดูก “พอหรือไม่พอ... มิได้ตัดสินด้วยคำพูดของใคร ต่อให้มันคือเงาพญายมจากขุมนรกโลกันตร์ หากมันเป็นผู้ลงมือสังหารมารดาและพี่น้องของข้า ข้าก็จะใช้คมกระบี่นี้ผ่าร่างมันเป็นสองซีกให้จงได้!” สิ้นเสียงคำรามก้อง ฉินเยี่ยสะบัดข้อมือวาบ กระบี่ในมือส่งเสียงร้องโหยหวนดั่งพญาอินทรีย์คำราม คมกระบี่สีขาวโพลนตัดผ่านความมืดจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบทั่วห้องใต้ดิน แรงกดดันจากวิถีกระบี่ไร้ใจแผ่ขยายออกไปจนผนังศิลารอบด้านร้าวระแหงเป็นทางยาว ไป๋หลินซวงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แววตาของนางฉายแววทึ่งระคนกังวล นางรู้ซึ้งถึงความเด็ดเดี่ยวของชายผู้นี้ดี เขายอมแม้กระทั่งเผาผลาญอายุขัยและดวงจิตของตนเอง เพื่อแลกกับพลังทำลายล้างที่สามารถตัดผ่านได้แม้กระทั่งกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ “เจ้าดื้อรั้นเกินไปแล้ว...” ไป๋หลินซวงถอนหายใจเบาๆ แววตาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวไร้ช่องโหว่ “หากเจ้าจะเดินไปบนเส้นทางนองเลือดนี้ ข้า... ในฐานะเซียนผู้ปกครองยอดเขาเมฆา จะไม่ยอมให้เจ้าต้องโดดเดี่ยวเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังเด็ดขาด” ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินแยก! *ตูมมม!* ผนังห้องลับด้านทิศเหนือระเบิดออกเป็นจุล เศษหินนับร้อยชิ้นพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองด้วยความเร็วราวดั่งหูหนานฉี ฉินเยี่ยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกกระบี่ขึ้นวาดเป็นวงโค้งแสงสีเงินบริสุทธิ์เพียงครั้งเดียว แรงกระแทกทั้งหมดก็สลายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังกลุ่มควันหนาทึบกลับทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึก บุรุษร่างกำยำสวมหน้ากากกระดูกอสูรสีดำสนิท ยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพัง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่แผ่นป้ายโลหิตในมือฉินเยี่ยด้วยรอยยิฆ์เหี้ยมเกรียม ปราณมารสีดำทะมฬพวยพุ่งออกจากร่างของมันราวกับอสรพิษนับพันตัวที่หิวกระหาย “เจ้าหนู... ตามหาข้ามานานสิบปี ถึงเวลาที่เจ้าต้องส่งคืน ‘ดวงจิตตระกูลฉิน’ กลับคืนสู่เจ้าของเดิมแล้วกระมัง!” บรรยากาศในห้องใต้ดินดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที แรงกดดันระดับขอบเขตเซียนขั้นสูงแผ่ซùmทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของฉินเยี่ยส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ทว่า ร่างของจอมยุทธ์หนุ่มกลับก้าวไปข้างหน้ารadสเต็ปหนึ่ง แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องเขม็งไปยังศัตรูเบื้องหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว ขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางฝ่าลมหนาวและคมกระบี่มา ณ ที่นี้นะคะ