คมกระบี่บาดลึก

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับเกล็ดหิมะสีขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาจากยอดเขาเมฆา ยามนี้ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณที่พักพิงชั่วคราวของฉินเยี่ย เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือเงาร่างของเหล่ามือสังหารจากสำนักกระบี่มารโลหิตนับสิบชีวิต พวกมันล้วนอยู่ในขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นสูง แผ่จิตสังหารเย็นเยียบจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง "ฉินเยี่ย... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเด็กเหลือขอที่ถูกตระกูลขับไล่เช่นเจ้า จะปกป้องสตรีเผ่ามารน้ำแข็งนางนั้นได้?" เสียงแหบพร่าของหัวหน้ามือสังหารดังขึ้น พร้อมกับกระบี่ในมือที่สั่นระริกด้วยพลังปราณสีชาด ฉินเยี่ยมิได้เอ่ยคำใด ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของเขายืนหยัดตระหง่านราวกับยอดเขาที่ไม่เคยสั่นคลอน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายเยียบเย็นยิ่งกว่าหิมะเบื้องล่าง มือขวาของเขาไม่ได้สัมผัสเพียงด้ามกระบี่ หากแต่กำลังสื่อสารกับจิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ที่เขาเพิ่งคิดค้นขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของตนเอง "กระบี่ของข้า..." ฉินเยี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังอำนาจจนหัวหน้ามือสังหารชะงักงัน "...มิได้มีไว้เพื่อปกป้องสตรีเผ่าใด แต่มันมีไว้เพื่อตัดหัวสุนัขที่บังอาจมารบกวนความสงบในที่แห่งนี้ต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างของฉินเยี่ยก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านความตาย ไร้ร่องรอย ไร้เสียง แต่เปี่ยมด้วยความเร็วที่เหนือล้ำจนสายตาของเหล่ามือสังหารแทบไม่ทันตั้งตัว *ฉวะ!* ประกายกระบี่สีเงินยวดยิ่งทอดยาวผ่านความมืดมิด มันมิใช่เคล็ดวิชาดั้งเดิมของสำนักใดในยุทธภพ หากแต่เป็น "เพลงกระบี่เหมันต์ไร้ลักษณ์" ที่ฉินเยี่ยหลอมรวมเอาความแค้น ความโดดเดี่ยว และสัจธรรมแห่งลมหายใจเข้าด้วยกัน วิถีกระบี่พุ่งแหวกอากาศด้วยความคมกริบที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ เพียงกระบวนท่าเดียว ศีรษะของมือสังหารแถวหน้าก็หลุดลอยกระเด็น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนหิมะสีขาวให้กลายเป็นสีชาดในพริบตา ภายในห้องโถงด้านใน ไป๋หลินซวง เซียนหิมะผู้เยือกเย็น นั่งอยู่บนแท่นศิลาด้วยใบหน้าซีดเซียว นางบาดเจ็บสาหัสจากการฝืนใช้พลังปราณต้านทานทัณฑ์สวรรค์เมื่อค่ำคืนก่อน ดวงตาดอกท้อคู่งามมองลอดผ่านม่านหน้าต่างออกไป เห็นแผ่นหลังอันสง่างามและเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมร่วมกับนาง หัวใจที่ด้านชามานับพันปีของนางพลաբกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นซ่านสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ 'ฉินเยี่ย... เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อสตรีที่ฟ้าดินกำหนดให้เป็นภัยพิบัติเช่นข้าด้วย?' นางรำพึงในใจ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกผิดและอาทรที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด ภายนอก เสียงเพลงกระบี่ของฉินเยี่ยยังคงคำรามก้องราวกับมังกรคำรามในพายุหิมะ แม้ศัตรูจะถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ แต่วิถีกระบี่ของเขากลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวคือความตาย ทุกรัศมีกระบี่คือการพิพากษา คมกระบี่บาดลึกผ่านอากาศธาตุ สร้างรอยแยกมิติเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยไอสังหารอันบริสุทธิ์ หัวหน้ามือสังหารเห็นลูกน้องของตนล้มตายทีละคน ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจ มันคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง แผดเผาพลังปราณเลือดทั้งหมดที่มีเพื่อปลดปล่อยกระบวนท่าสุดท้าย "เพลงกระบี่โลหิตาผ่าสวรรค์!" คลื่นกระบี่สีเลือดขนาดยักษ์พุ่งตรงเข้าหาฉินเยี่ยด้วยแรงกดดันที่สามารถบดขยี้ภูเขาได้ทั้งลูก แรงปะทะนี้รุนแรงจนทำให้ผนึกอาคมรอบที่พักพิงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฉินเยี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาดับแสงของเขาฉายแววดุดันทะนงตน เขาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือซ้ายยกขึ้นแนบกับคมกระบี่ ปราณกระบี่ในร่างกายหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณแห่งเหมันต์จนเกิดเป็นเสียงระเบิดกัมปนาทในห้วงอากาศ "วิถีกระบี่ของข้า... ลิขิตด้วยตัวข้าเอง!" เขาวาดกระบี่ออกไปเป็นวงโค้งสมบูรณ์แบบ แสงสีฟ้าครามเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดราวกับดวงดาวที่ตกลงมาจากฟากฟ้า พลังปราณทั้งสองสายปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใบหญ้ารอบบริเวณถูกตัดขาดเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา *เปรี้ยง!* ร่างของหัวหน้ามือสังหารกระเด็นลอยไปกระแทกกับหน้าผาน้ำแข็ง กระอักเลือดคำโตออกมาท่ามกลางหิมะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่ยินยอม ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะดับสูญ ร่างของมันก็แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำแข็งปลิวหายไปกับสายลม ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ฉินเยี่ยยืนหอบหายใจเล็กน้อย ไหล่ข้างหนึ่งมีรอยแผลจากคมกระบี่ซึมซาบด้วยหยาดโลหิต ทว่าท่าทีของเขายังคงองอาจและเย่อหยิ่งไม่เสื่อมคลาย เขาสอดกระบี่กลับเข้าฝักอย่างช้าๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังประตูที่พักพิง ทว่า... ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่ธรณีประตู รัศมีพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากท้องฟ้ายามค่ำคืน เป็นเงาร่างของผู้วิเศษในขอบเขตราชันย์เซียนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด และเป้าหมายของมันมิใช่ฉินเยี่ย... แต่คือไป๋หลินซวงที่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามคมกระบี่อันหนาวเหน็บนี้มา ณ ที่นี้นะคะ ชิงเสวี่ยเหมันต์