ค่ำคืนที่ฝนตกหนัก

“นั่นไม่ใช่ลูกของคุณ... ภาคิน” น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิท ทว่าสั่นพร่าในจังหวะสุดท้าย ซองเอกสารที่เปียกชื้นเพราะฝนที่สาดเข้ามาตามรอยแยกของหน้าต่างบ้านพักตากอากาศเก่าคร่ำถูกกำไว้แน่นจนยับย่น ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้ไหวระริกด้วยแรงพายุอารมณ์ที่เธอพยายามกดทับไว้ภายใต้หน้ากากนิติเวชหญิงผู้ไร้หัวใจ ภาคินขยับกายเข้าประชิด กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยเจือกลิ่นฝนและไอเย็นของป่าดงดิบโอบล้อมเธอไว้จนแทบสิ้นทางหนี มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธแค้น แต่มันคือความกระหายที่จะเข้าถึงความจริงที่ถูกปิดตายมาตลอดห้าปี “ริน... สายตาเธอมันโกหกไม่เป็น” ภาคินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะผิวแก้มที่เย็นเฉียบ “หน้าเด็กคนนั้น... ดวงตาแบบนั้น... อย่าคิดจะใช้คำลวงมาขวางกั้นความจริงที่ฉันควรจะได้รับรู้” เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงดังสนั่นหวั่นไหว บ้านไม้หลังเก่าสั่นสะเทือนตามแรงลมพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ไฟในบ้านดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากฟ้าแลบที่ฉาบทาใบหน้าของคนทั้งสองให้เห็นเพียงเสี้ยวอารมณ์ที่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง รินรดาผลักอกแกร่งออกแต่เขากลับรั้งเอวสอบของเธอเข้าหาตัวจนแนบแน่น ความเสียดสีของเนื้อผ้าที่เปียกชุ่มทำให้ความร้อนในกายของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ภาคินไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่โหยหาภรรยาเก่าอย่างบ้าคลั่ง “คุณไม่มีสิทธิ์...” เธอพึมพำ แต่เสียงที่ออกมากลับกลายเป็นเสียงครางแผ่วเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงบนหัวไหล่เปลือยเปล่าที่สายเดี่ยวขาดวิ่นจากการยื้อยุด “ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ และในทุกสิ่งที่เธอยอมรับว่ามันเป็นของฉัน” ภาคินช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก เดินตรงไปยังโซฟาเก่าที่วางอยู่กลางห้อง ความมืดมิดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นเด่นชัดขึ้น—สัมผัสของมือหยาบที่ลูบไล้ไปตามสรีระเย้ายวน กลิ่นกายหอมกรุ่นที่แฝงไปด้วยความขมขื่นของอดีต เขาจัดการกับปราการด่านสุดท้ายอย่างเร่งเร้า รินรดารู้สึกถึงหยาดฝนที่หยดลงมาจากชายคาบ้านปะปนกับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวหนัง ความแค้นที่เคยสุมอยู่ในอกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธ เมื่อนิ้วเรียวยาวของภาคินแทรกผ่านความเปียกชื้นเข้าไปสำรวจดินแดนที่หวงห้าม ความสั่นสะท้านแล่นปราดไปทั่วร่างจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง สัมผัสของเขาในค่ำคืนนี้ต่างจากอดีต... มันไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนและการสำนึกผิดที่ถ่ายทอดผ่านจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ภาคินสอดประสานกายเข้าหาเธออย่างช้าๆ ดึงรั้งเอาลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น รินรดาแอ่นกายรับความวาบหวามนั้นด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตา เสียงครางกระเส่าของเธอประสานไปกับเสียงฝนตกหนักด้านนอก ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความหนาวเหน็บของอากาศ แต่ความร้อนแรงในใจกลับแผดเผาจนแทบมอดไหม้ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือการตอกย้ำว่าเขาไม่มีวันปล่อยเธอไป และเธอก็ไม่มีวันหนีพ้นจากบ่วงเสน่หาที่เขาร้อยรัดไว้อย่างแน่นหนา เมื่อห้วงอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ทั้งคู่กอดรัดกันแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงพายุชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของคนสองคน ภาคินก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “รวินทร์คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน... และต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือแลกด้วยชีวิตของฉัน... ฉันจะพาลูกกลับมาอยู่ในที่ของเขา” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ แต่แล้วโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างๆ ก็สั่นรัวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความจาก ‘คนสนิท’ ที่เธอว่าจ้างไว้ให้ดูแลลูกชาย *‘คุณรินครับ... เด็กชายรวินทร์หายตัวไปจากโรงเรียนเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มีคนเห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งพาทั้งตัวไป... ผมเกรงว่ามันไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดาครับ’* รินรดามองหน้าภาคินที่ยังไม่รู้ตัวว่าในจังหวะนี้เอง อดีตสามีผู้ไร้หัวใจกำลังจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุด หรืออาจจะเป็นคนเดียวที่เธอต้องพึ่งพาเพื่อทวงคืนชีวิตของลูกน้อยกลับมา... และเธอก็พบว่า มือของภาคินที่โอบเอวเธออยู่นั้น... กำลังถือเครื่องติดตามตัวที่ระบุพิกัดล่าสุดของ ‘รวินทร์’ อยู่ในมือ! เข็มฉายานิศขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักที่แสนเจ็บปวดและวาบหวามนี้ไปด้วยกันนะคะ