รอยจูบที่เปื้อนความแค้น

โทรศัพท์มือถือในมือของรินรดาร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่ม เสียงปลายสายที่ประกาศว่า ‘เด็กชายรวินทร์หายตัวไป’ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกรีดแทะลงบนผนังหัวใจของความเป็นแม่ โลกทั้งใบที่เธอเคยจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบด้วยความเย็นชาและไร้ที่ติ พังทลายลงในพริบตาเดียว “รวินทร์!” เสียงอุทานที่หลุดลอดมาจากลำคอแห้งผากเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ ในวินาทีที่เธอกำลังจะพุ่งตัวออกจากห้องทำงานเพื่อตามหาลูกชาย หัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกก็ถูกหยุดไว้ด้วยร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนขวางประตูกู้ภัยแห่งความหวังของเธอไว้ ภาคิน... เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ และเข้ามาในห้องส่วนตัวของเธอได้อย่างไร ไม่มีเวลาให้หาคำตอบ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เพราะเขาเองก็ได้ยินทุกถ้อยคำจากโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้น “คุณริน... ตั้งสติก่อนครับ... เอ๊ย ตั้งสติก่อนนะคะ” ภาคินเกือบเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่เมื่อเห็นดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความเกลียดชังพุ่งตรงมาที่เขา เขาก็รีบเปลี่ยนคำทันทีด้วยความร้อนรน “ผมได้รับรายงานจากคนของผมเหมือนกัน รวินทร์ไม่ได้ถูกลักพาตัวไปไหนไกล... คนของผมกำลังตามสกัดรถตู้คันนั้นอยู่!” “ถอยไป!” รินรดาตวาดลั่น เสียงกรีดร้องของเธอบาดลึกจนหัวใจคนฟังเจ็บปวด เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว “คุณยังมีหน้ามาทำเป็นเดือดร้อนอีกเหรอภาคิน! ลูกหายไปเพราะใครล่ะ! เพราะตระกูลไร้มนุษยธรรมของคุณไม่ใช่หรือไงที่ตามรังควานฉันไม่เลิก!” “ริน... ฟังผมก่อน” ภาคินพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่บางที่กำลังสั่นไหวของอดีตภรรยา หวังจะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อมอบความอบอุ่นและปลอบประโลมความหวาดกลัว แต่รินรดากลับปัดป้องมือคู่นั้นออกอย่างไม่ใยดี ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียเต็มประดา “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นแต่ไม่ยอมร่วงหล่น เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขาด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ภายในจะแหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี “คุณทำลายชีวิตฉันไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังไม่สาแก่ใจอีกเหรอ ถึงต้องมาพรากแก้วตาดวงใจไปจากฉันอีกคน ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ฉันสาบานว่าคุณจะไม่มีวันได้อยู่อย่างมีความสุขไปจนวันตาย!” คำพูดเชือดเฉือนราวกับคมมีดอาบยาพิษกรีดแทะหัวใจของภาคินจนยับเยิน เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แก้ตัว ความผิดบาปในอดีตที่เคยทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใย กลายเป็นบ่วงกรรมที่ย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมในวันนี้ ทว่า ในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจถึงขีดสุดนี้ แรงปรารถนาลึกๆ ที่ต้องการปกป้องผู้หญิงตรงหน้ากลับพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาคินไม่สนใจคำด่าทอหรือการผลักไสอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวรินรดารวดเร็วกว่าเดิม รวบร่างบางที่พยายามดิ้นรนขัดขืนเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งอย่างแนบแน่น “ปล่อยนะ! คนสารเลว ปล่อยฉัน!” รินรดากรีดร้องพร้อมกับระดมกำปั้นทุบตีลงบนอกกว้างของเขาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลทะลักออกมาอาบสองแก้ม “คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด! ปล่อยฉันสิ!” “ถ้าผมปล่อย... คุณจะวิ่งออกไปโดยไม่คิดชีวิต และอาจจะเป็นอันตรายเสียเอง” ภาคินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนซอกคอขาวผ่องที่กำลังสั่นสะท้าน อ้อมแขนแข็งแกร่งรัดตรึงร่างเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แต่สัมผัสกลับแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด “เชื่อผมเถอะนะริน... ลูกชายของเราปลอดภัย ผมเอาหัวเป็นประกัน” “ใคร... ใครลูกคุณ!” เธอสวนกลับเสียงสั่นเครือ แม้จะรู้ว่าความลับเรื่องชาติกำเนิดของรวินทร์ไม่สามารถปิดบังเขาได้อีกต่อไปแล้ว แต่ทิฐิและความเจ็บปวดในอดีตก็ทำให้เธอยังคงดื้อรั้นปฏิเสธ “รวินทร์เป็นลูกของฉันคนเดียว!” ภาคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มทอดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความลุ่มหลงและเจ็บปวดระคนกัน ความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ในแววตานั้น ยิ่งทำให้เขาโหยหาเธอจนแทบคลั่ง ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความเสน่หาที่ผสมPปนเปไปกับความรู้สึกผิดบาป ท่าاصปมปัญหาอันตึงเครียดและหวาดวิตก กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของรินรดาที่ลอยเข้าจมูก กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายคนหนึ่งให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม มือหนาที่เคยโอบกอดเพื่อปลอบโยน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางอย่างก้ำกึ่งระหว่างการปลอบประโลมและการครอบครอง ภาคินก้มใบลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่อุ่นซ่านด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบหนักหน่วงลงบนผิวเนียนนุ่มอย่างไม่ยอมฟังเสียงทททททานใดๆ “อื้อ... ภาคิน... หยุดนะ!” รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสั่นสะท้านแปลกประหลาด ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจอีกครั้งเมื่อริมฝีปากของเขาเริ่มไล่เล็มความหวานจากลำคอระหงลงมาถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ “ผมหยุดไม่ได้หรอกริน...” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับมานานแรมปี “ไม่ว่าคุณจะเกลียดผมแค่ไหน... ร่างกายของคุณก็ยังคงจำสัมผัสของผมได้ดี... เหมือนที่ผมไม่เคยลืมคุณเลยสักวินเดียว” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเคร่งเครียด บัดนี้กลับถูกรุกเร้าด้วยบรรยากาศแห่งความเสน่หาอันร้อนแรงและบีบคั้น รินรดาพยายามใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ผลักไสแผงอกกว้างของเขาออกไป แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเธอกลับยิ่งเหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟให้ร่างสูงโถมเข้าใส่ด้วยความโหยหา ภาคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธอีกต่อไป ริมฝีปากหนาครอบครองเรียวปากอิ่มที่สั่นเทิ้ม บดขยี้รสจูบลงไปด้วยความเรียกร้อง ดุดัน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน รสจูบที่เปื้อนทั้งคราบน้ำตาและความแค้นหลอมรวมกันเป็นความเร่าร้อนที่ดึงดูดทั้งสองให้ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งอารมณ์อันลึกซึ้ง มือเรียวของรินรดาที่เคยทุบตีเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อระบายความสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก ความโกรธแค้นในอดีตและรสจูบที่ร้อนแรงจนแทบแผดเผา ทำให้เส้นกั้นระหว่างความรักและความเกลียดชังเลือนรางลงจนแทบมองไม่เห็น ในขณะที่ริมฝีปากและร่างกายกำลังหลอมรวมกันด้วยแรงปรารถนาอันร้อนระอุ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทของภาคินที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “นายครับ! เจอตัวคุณรวินทร์แล้วครับ... แต่... แต่ว่า...” ภาคินผละริมฝีปากออกจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่รินรดารีบใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาและหยาดน้ำลายบนริมฝีปากออกอย่างลนลาน ความตื่นตระหนกเรื่องลูกชายกลับมาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง “แต่อะไรวะ!” ภาคินตะโกนถามเสียงกร้าวด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ “คนที่พาตัวคุณรวินทร์ไป... ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ... แต่เป็น... คุณผู้หญิงใหญ่... แม่ของคุณภาคินเองครับ!” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อของอดีตแม่สามีผู้ทรงอิทธิพลและเกลียดชังเธอยิ่งกว่าสิ่งใด ส่วนภาคินถึงกับใบหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกระถูกตอกตรึงไว้กับที่เมื่อตระหนักได้ว่าแผนการทั้งหมดนี้ใครคือผู้บงการที่แท้จริง! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ