เกมที่เริ่มเดือด

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของภาคินไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งสนิทหลังโต๊ะกระจกเงาวับ ปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งวางแฟ้มประวัติคนไข้คดีฆาตกรรมอำพรางลงเมื่อครู่ยังคงสั่นระริกอยู่ใต้ชายเสื้อคลุมสีเข้ม เธอหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อตระหนักได้ว่าเกมทั้งหมดที่เธออุตส่าห์วางแผนมาอย่างแยบยลและคิดว่าตนเองเป็นผู้กุมบังเหียนมาโดยตลอด แท้จริงแล้วกลับถูกชายหนุ่มตรงหน้าอ่านเกมขาดมาตั้งแต่ต้น! รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายของภาคินช่างบาดลึกและเย้ยหยันในที เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับเหยื่อตัวน้อยที่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังด้วยความสมัครใจ "คิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนกดทับสติสัมปชัญญะของเธอให้ดิ่งลงเหว ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวที่เขาย่างสามขุมเข้ามาเปรียบเสมือนกรงล้อมที่บีบให้พื้นที่หายใจของเธอลดแคบลงทุกที รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาเกราะกำบังความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวที่สั่งสมมานานหลายปี แม้ข้างในจะไหววูบด้วยความตื่นตระหนกก็ตาม "คุณหมายความว่ายังไง... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด" "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือหรอก รินรดา" ภาคินหยุดยืนประชิดตัวเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยเข้าแตะนาสิก ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวดและสัมผัสวาบหวามในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบให้มิด "เธอคิดว่าการกลับมาในคราบแพทย์นิติเวชผู้เย็นชา จะทำให้ฉันรู้สึกผิดจนยอมสยบแทบเท้าเธออย่างนั้นเหรอ? เปล่าเลย... เธอกำลังเล่นกับไฟ และคนที่กำลังจะมอดไหม้ก็คือตัวเธอเอง" มือหนายื่นเข้ามาฉวยข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงถึงการประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่เธอเกลียดชัง รินรดาพยายามบิดข้อมือหนี ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาอย่างดุดล "ปล่อยนะ! ภาคิน คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภาคินหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม เมื่อใบหน้าของเธอที่แดงก่ำด้วยความโกรธอยู่ใกล้แค่เอื้อม ความทรงจำอันเร่าร้อนในอดีตก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองของเขา "เราเคยเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย ลืมไปแล้วหรือไง? หรือว่าร่างกายของเธอพยายามจะปฏิเสธความจริงที่ว่า... เธอไม่เคยลืมสัมผัสของฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่ไล่ต่ำลงมาสำรวจสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าอาภรณ์ ทำให้รินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด "คุณมันทุเรศที่สุด! คนอย่างคุณไม่เคยมีความรักให้ใคร มีแต่ความเห็นแก่ตัว!" เธอตวาดเสียงสั่นเครือ พยายามใช้มืออีกข้างผลักอกแกร่งของเขาออกห่าง แต่ภาคินกลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดอย่างไร้การInอ้างอิง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันอย่างแนบแน่น ร่างกายอุ่นจัดของเขาแนบสนิทไปกับเรือนร่างบอบบางจนเธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่แพ้กัน "ใช่... ฉันมันเห็นแก่ตัว" ภาคินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังสั่นระริก กลิ่นหอมหวานจากตัวเธอดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย "แต่ความเห็นแก่ตัวของฉันในตอนนี้ คือการไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนไหน ไม่ว่าจะเป็นหมอนิติเวชผู้สูงส่ง หรืออดีตภรรยาที่เคยถูกทอดทิ้ง... หลุดมือฉันไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง" สิ้นคำพูด ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับกลีบปากนุ่มของเธออย่างอุกอาจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามจะอ้าปากต่อต้านและกัดลงไป แต่ภาคินกลับฉวยโอกาสนั้นสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ยังคงตอบสนองเขาอย่างไม่รักดี มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับรสจูบอันดุดันและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลมหายใจของทั้งสองเริ่มติดขัด ร่างกายของรินรดาอ่อนปวกเปียกราวกับไร้เรี่ยวแรงจนต้องเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ภาคินผ่อนจังหวะลงเล็กน้อย เปลี่ยนความดุดันเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึก ปลายนิ้วอุ่นลูบไล้ไปตามแนวสันหลังลึกลงมาถึงสะโพกมน บีบเคล้นเคลียคลอจนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก รสจูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความโหยหาทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวร้อนระอุขึ้นราวกับเปลวเพลิง ภาคินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้รินรดาหอบหายใจโยนตัวซบอยู่กับแผงอกของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจจุดชนวนขึ้นมาเพื่อตอกย้ำว่าเธอยังคงพ่ายแพ้ต่อเขาเสมอ "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสจูบเบาๆ ที่ซอกคอขาวผ่องจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก "ในเมื่อเธอกล้าพอที่จะกลับมาแก้แค้น ฉันก็จะแสดงให้ดูว่า... คนอย่างภาคินจะไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ยังไง" รินรดากัดฟันกรอด รวบรวมสติที่เหลืออยู่ทั้งหมดผลักร่างหนาออกสุดแรง เธอถอยหลังก้นจ้ำเบ้าไปชนกับชั้นวางเอกสาร ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นผสมปนเปกับความตื่นตระหนกที่ระคนอยู่ในอก แต่ก่อนที่เธอจะได้เอաբาตรคำด่าทอใดๆ ออกมา ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "คุณภาคินคะ... มีเอกสารด่วนจากทางโรงเรียนอนุบาล... เอ๊ะ ขอโทษค่ะ ดิฉันรบกวนเวลาหรือเปล่าคะ?" เสียงของเลขานุการสาวที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักลงทันที พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ร่วงหล่นลงพื้นกระเบื้อง รินรดารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลาน เธอก้มลงมองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้าเลขานุการ และวินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอก็หยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อสายตาไปสะดุดกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซองเอกสาร ภาพถ่ายของเด็กชายวัยราวสี่ขวบ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากภาคินราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังจ้องมองตรงมายังเธอกับเขา... และเหนือสิ่งอื่นใด บนมุมซองเอกสารนั้นระบุชื่อของ "เด็กชายรวินทร์" อย่างเด่นชัด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" มาโดยตลอดนะคะ