รสชาติของการแก้แค้น

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของภาคิน แทบไม่ระคายผิวเนียนละเอียดที่ถูกความร้อนระอุจากปลายนิ้วซึ่งไล้อยู่ตามกรอบหน้าคมคายขึ้นมาแม้แต่น้อย รินรดายืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอดีตสามีด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ ทว่าแววตาคู่คมกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งเกมเดิมพันที่เธอเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด คำขู่เชิงกระซิบเมื่อครู่ยังก้องกังวานในโสตประสาท แต่เธอกลับเลือกที่จะตอบโต้ด้วยการก้าวล้ำเส้นเขตปลอดภัยของเขาอย่างอุกอาจ "คุณคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่างั้นหรือคะ... ภาคิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่ากังวานก้องในความเงียบงัน รินรดารุกเข้าประชิดร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ปลายเรียวลิ้นเล็กแตะริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างจงใจ ความเย้ายวนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้เสื้อสูทดีไซน์เนี๊ยบถูกปลดปล่อยออกมาทีละน้อย ราวกับดอกไม้พิษที่กำลังแย่งกลิ่นหอมยวนใจในยามวิกาล ภาคินไม่ขยับเขยื้อi เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่หยัดยืนโน้มตัวลงมาใกล้ รัศมีของแพทย์นิติเวชผู้เย็นชาในยามปกติบัดนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้ทรงเสน่ห์เย้ายวนจนน่าอันตราย กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่เขาเคยคุ้นเคยแต่กลับไม่เคยลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ลอยละลิ่วเข้าปะทะนาสิกจนลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งสะดุดกึก "ริน... เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟ" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวไว้ แต่รินรดากลับไวกว่า เธอเบี่ยงกายหลบอย่างพลิ้วไหว ปลายเรียวเล็บสีมุกกรีดผ่านปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาแผ่วเบา ราวกับขนนกที่ลูบไล้ลงบนผิวน้ำนิ่งสนิทจนเกิดระลอกคลื่น "ไฟหรือคะ... ฉันต่างหากที่เป็นคนจุดมันขึ้นมา และคุณนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายแผดเผาจนมอดไหม้" รินรดากระซิบชิดริมใบหูแกร่ง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของเขาอย่างจงใจ เธอกำลังใช้เรือนร่างและจริตจะก้านที่ถูกลืมเลือนไปเมื่อสามปีก่อน มาเป็นอาวุธชั้นดีในการสืบสาวราวเรื่องเอกสารลับที่ซุกซ่อนอยู่ในตู้เซฟด้านหลังโต๊ะทำงานของเขา ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม ความเย้ายวนของเธอไม่ใช่แค่การยั่วยوนธรรมดา แต่เป็นการท้าทายศักดิ์ศรีของชายชาตรีที่เคยทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใย "เก่งนักนะ..." เพียงเสี้ยววินาที ร่างสูงก็ตวัดแขนรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้รินรดาล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในพื้นที่แคบๆ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่อนุญาตให้ความตื่นตระหนกแสดงออกมาทางสีหน้า หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวเล็กวางทาบบนลาดไหล่กว้าง แสร้งทำเป็นขัดขืนแต่น้ำหนักกลับทิ้งลงแนบชิดเพื่อตักตวงความใกล้ชิดที่จำเป็นต่อการล้วงความลับ "ปล่อยนะคะ... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คุณกอด" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "แต่ร่างกายเธอกำลังบอกอีกอย่างนะ... รินรดา" ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม กลิ่นไอร้อนผ่าวจากลมหายใจของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะกดจູບลงมาบนซอกคอขาวผ่องอย่างอุกหาญและเรียกร้อง สัมผัสที่คุ้นเคยแต่ทว่าหนักหน่วงขึ้นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกาย รินรดากลั้นหายใจเมื่อเรียวปากของเขาไล้เลียผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ความรู้สึกวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง มือหนาของภาคินสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มอย่างเชี่ยวชาญและจงใจปลุกเร้า บีบเคล้นเอวบางเบาๆ ให้แนบชิดสนิทจนแทบไม่มีช่องว่าง ความเร่าร้อนของผู้ใหญ่ทั้งสองดำเนินไปท่ามกลางเกมจิตวิทยาที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ ภาคินระดมจูบซับความหวานล้ำจากริมฝีปากอิ่มที่เคยดื้อรั้น รินรดาครางแผ่วในลำคอเมื่อความซาบซ่านเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ มือเรียวที่เคยคิดจะใช้ต่อต้านกลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งเขาให้เข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหอมหวานอย่างตะกละตะกลาม ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงานมืดทึบ ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันตรายนี้ ดำเนินไปอย่างดุเดือดและเร่าร้อน ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และการโหยหาในคราเดียวกัน รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังเดินอยู่บนปากเหวแห่งความลับ แต่วินาทีนี้ รสชาติของการแก้แค้นกลับหอมหวานเกินกว่าจะถอนตัว ทว่า... ในจังหวะที่มือเรียวของเธอกำลังแอบล้วงหยิบคีย์การ์ดสำรองสำหรับเปิดตู้เซฟจากกระเป๋าเสื้อสูทของเขาที่พาดอยู่พนักเก้าอี้สำเร็จ ภาคินกลับหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทั้งหมด เขายกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน มือใหญ่วางทับมือของเธอที่กำคีย์การ์ดไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่ชวนขนลุก "หาอันนี้อยู่หรือเปล่าครับ... คุณภรรยาเก่า" รินรดาหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่าเกมทั้งหมดที่เธอคิดว่าเป็นฝ่ายควบคุม กลับถูกเขาอ่านเกมขาดมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ "เข็มฉายานิศ"